Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz /spr./ sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Ekologicznego O. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 373/08 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 373/08 oddalił skargę Stowarzyszenie Ekologiczne O. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr SKO [...]w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...]marca 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Rozbudowa stacji bazowej P. C. NR [...], polegającego na wymianie istniejących sześciu anten sektorowych pracujących w systemie GSM 900 GSM 1800 i UMTS oraz wymianie jednej anteny radiolinii, posadowionych na kominie piekarni «A.», zlokalizowanej w S. przy ul. [...]".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że ponieważ w dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem, przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) i nie zawiera ono przepisów przejściowych, to oznacza, że jego przepisy należy stosować także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jego wejścia w życie.

Realizacja opisanej inwestycji, zgodnie z brzmieniem przepisów tego rozporządzenia, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. W związku z tym, wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stał się bezprzedmiotowy, a postępowanie winno zostać umorzone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr SKO [...], po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Ekologicznego "O." działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podkreślając, że zakres przedmiotowy obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150). Według tego przepisu realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 51 ust. 1 stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2.

Organ podkreślił, że zgłoszone przedsięwzięcie w dacie złożenia wniosku było zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), dla których wymagane było sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz.). Zatem zgodnie z przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska wymagało uzyskania decyzji właściwego organu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację.

Organ odwoławczy wskazał, że z dniem 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007 r. Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). Stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007 r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało zaliczone przedsięwzięcie: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 20.000 W.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 zmienionego rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 500 W, niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Organ podkreślił, że w świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów przedsięwzięcie polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny , nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane. Wobec powyższego nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację.

Planowana inwestycja w myśl rozporządzenia podlega wyłączeniu przy klasyfikowaniu przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przedłożona klasyfikacja zamierzenia wykazała, że maksymalna, równoważna moc promieniowania izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi < 1.000 W, tj. mieści się w przedziale 1000-2000 W i 2000-5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości ponad 70 m i 150 m od środka elektrycznego, liczonej wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania.

Organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 105 § 1 k.p.a. nakazuje organowi administracji umorzenie postępowania w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Omawiany przepis ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym zamierzenie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 i w § 3 rozporządzenia.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r. nie zawierało przepisów przejściowych, co oznacza, że jego przepisy należy stosować także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć, wszczętych a nie zakończonych przed dniem jego wejścia w życie , tj. dniem 31 sierpnia 2007 r.

W ocenie organu w obowiązującym stanie prawnym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcie (art. 46 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska).

Skargę na powyższą decyzję wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie Ekologiczne "O..", zarzucając naruszenie art. 2, art. 8 ust. 2, art. 39, art. 66 ust. 1, art. 68 ust. 3 i 4, art. 74 ust. 1, 2, 3 i 4 Konstytucji RP, art. 28, 29 i art. 154 § 1 k.p.a. oraz artykułów 143 i 144 k.c. Stowarzyszenie podkreśliło, że realizacja inwestycji jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, albowiem przewidziana jest wśród licznych placówek szkolno-wychowawczych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało zajmowane dotychczas stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę Stowarzyszenia Ekologicznego "O." zauważył, że działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i uwzględnionej, jako jedna z zasad podstawowych w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w postępowaniu administracyjnym może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do których stosowania uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną).

Organ rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydawania decyzji i w ocenie Sądu, czynności organów w rozpoznawanej sprawie zostały podjęte w sposób prawidłowy.

Sąd wskazał, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1.

Ma to miejsce wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80). Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania, może on wynikać również ze zmiany przepisów prawnych.

Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik P. C. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia w czasie, w którym decyzja taka wymagana była na podstawie przepisów wymieniających je wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przed zmianą tego rozporządzenia, która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2007 r.).

W świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów (§ 2 i 3 zamienionego rozporządzenia) przedsięwzięcie, którego dotyczyło postępowanie utraciło taki charakter, skoro jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowe przedsięwzięcie polega na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowana tej anteny. Zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla tej inwestycji nie jest konieczna.

Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej zgodnie z którym, skoro rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera przepisów przejściowych, to jego przepisy winny znaleźć zastosowanie także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jego wejścia w życie.

W dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie obowiązywał przepis prawa, który nakładałby obowiązek wydania decyzji o środowiskowych warunkach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy administracji publicznej nie miały zatem legalnej zdolności do merytorycznego orzekania. Prawidłowe było zatem umorzenie postępowania w sprawie, a ustawodawca przewidział taki sposób zakończenia sprawy administracyjnej w przepisie art.104 § 2 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Stowarzyszenie Ekologiczne "O." w S., reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, art. 80 poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez rozważenia całego materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego, a w konsekwencji uchybienie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, gdyż uchybienia wyżej wymienionym przepisom miały istotny wpływ na wynik sprawy, co sprowadziło się do utrzymania błędnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr SKO [...].

Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że Stowarzyszenie Ekologiczne "O." tak w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jak też w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., przedłożyło szereg dokumentów i dowodów wskazujących na to, że przebudowa stacji bazowej nr [...]do mocy emisji N EIRP = 17971 [W] będzie znacząco oddziaływać szkodliwie na środowisko (zdrowie ludzi, zwierząt i roślin), w tym: opinia Stowarzyszenia Ekologicznego "O." nr EK-153/07 z dnia 10 września 2007 r. oraz pismo Spółki Jawnej "P. A. P." z dnia 13 kwietnia 2008 r. (oba dokumenty w aktach sprawy), dowody te pominięto.

Ponadto w toku postępowania przed organem pierwszej instancji jak też w odwołaniu Stowarzyszenie wykazało, że zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej, stacja bazowa nr [...]przewidziana do lokalizacji na działce nr [...],[...]przy ul. [...]w S., sąsiaduje z działkami nr [...]i nr [...], powodując wtargnięcie na te działki mikrofalowych PEM o gęstości-mocy kilkanaście razy przekraczającej dopuszczalną gęstość normatywną S = 0,1 [W/m²], wg rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883, Tabela 2, 1p. 7), emitowanych przez anteny (dyfuzory) na azymutach 40° i 190°, co wywoła na tych działkach negatywne skutki dla środowiska naturalnego oraz zdrowia ludności, degradując wartość użytkową i rynkową działek oraz posadowionych na nich budynków (naruszenie art. 143 k.c.).

Stowarzyszenie podniosło, że organ pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze skupiły się na tym, że w świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007 r. przepisów, przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wg kryteriów zawartych w rozporządzeniu RM z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. 2007 r. Nr 158, poz. 1105; § 1, pkt 1 lit. a/ i pkt 2 lit. a/.

Zdaniem strony skarżącej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest niezgodny z prawem, gdyż został wydany z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie uwzględnił faktu, że organy pierwszej i drugiej instancji orzekając w przedmiotowej sprawie nie podjęły stosownych działań, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie uwzględniły interesu lokalnej społeczności i słusznego interesu obywateli, organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Stowarzyszenie podniosło, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. swoją decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. oparło na załączonej do wniosku pełnomocnika P. T. C. Sp. z o.o. w W. o umorzenie postępowania "klasyfikacji przedsięwzięcia" Nr KP [...], a nie na ustaleniach poczynionych samodzielnie. Ma to istotne znaczenie przy ustalaniu faktu czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, gdyż fakty te stanowią istotny element postępowania dowodowego, który powinien być zgromadzony w sprawie przez organy obu instancji, w miarę potrzeby przy pomocy biegłych.

Konsekwencją naruszenia przez organy obu instancji art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. jest naruszenie art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe uchybienia organów nie zostały wzięte w ogóle pod uwagę przez Sąd I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku skoncentrował się na tym, że w świetle kryteriów rozporządzenia RM z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § i pkt 1 i pkt 2 lit. a/ rozporządzenia, a tym samym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana.

Uzupełniając powyższą skargę kasacyjną pismem z dnia 28 października 2009 r. skarżące Stowarzyszenie podało, że dnia [...] października 2009 r. uzyskało decyzje w innej, podobnej sprawie, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to jest decyzję Wojewody D. nr [...]z dnia [...] marca 2009 r. i decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] września 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody.

Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła dodatkowo na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Stowarzyszenie wskazało, że ponadnormatywne pola elektromagnetyczne, emitowane przez stację bazową nr [...], ograniczą wysokość zabudowy (nadbudowy) na przyległych działkach nr [...]i [...], co narusza powyższe prawo.

Zdaniem Stowarzyszenia podane wyżej zarzuty są tożsame z wykładnią prawną zawartą w decyzji Wojewody D. nr [...], utrzymanej w mocy przez Głównego Inspektora Budowlanego, wydanymi w analogicznej sprawie.

W ocenie Stowarzyszenia decyzja organu nr [...]dała inwestorowi wolną rękę w rozbudowie mocy emisji stacji bazowej nr [...]przez potwierdzenie, że stacja ta o mocy emisji NEIRP – 17971 [W] przestała znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym decyzja ta spowodowała powstanie uwarunkowań środowiskowych wokół stacji nr [...], które rażąco naruszyły art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzja nr [...]jest nieważna, co uszło uwadze SKO w W. w decyzji z dnia [...] maja 2008 r.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w decyzji z dnia [...]kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia popierając skargę kasacyjną stwierdził, że moc całkowita normatywnego promieniowania stacji bazowej znacznie przekracza dopuszczalne normy, ale ze strony formalnej odległości dostępności dla ludności są spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Wobec tego, że w sprawie nie występowały tego rodzaju okoliczności Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej wynikającymi z podniesionych w tej skardze zarzutów. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2008 r. wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 20 stycznia 2009 r. (k. 211 akt WSA). Zgodnie więc z art. 177 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem wyrok ten mógł być zaskarżony w terminie do dnia 19 lutego 2009 r. i w tej dacie złożona została skarga kasacyjna (data stempla pocztowego k. 239 akt WSA). Natomiast uzupełnienie skargi kasacyjnej z dnia 28 października 2009 r., zostało nadane przesyłką pocztową w dniu 30 października 2009 r. (k. 277 akt WSA) i wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu we Wrocławiu w dniu 2 listopada 2009 r. Pismo to, zawierające nowy w stosunku do skargi kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego – art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogło wywrzeć zamierzonego przez skarżące Stowarzyszenie skutku, bowiem wniesione ono zostało po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jaki wyznaczony został w art. 177 § 1 p.p.s.a., a tylko w tym okresie dopuszczalne jest tego rodzaju uzupełnienie skargi. Po upływie powyższego terminu, zgodnie z art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był ocenić jedynie zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona została w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji uchybienia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że uchybienia wymienionym przepisom miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższy zarzut nie mógł być uznany za usprawiedliwiony.

Niezależnie od tego, że stwierdzenie, iż naruszone zostały "w szczególności" wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło spowodować rozważenia sprawy w szerszej płaszczyźnie niż zakreślona przez konkretnie wskazane przez Stronę zarzuty, stwierdzić też należy, że zarzuty te nie zostały dostatecznie powiązane z przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wskazując podstawę z art. 174 ust. 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy strona winna wskazać konkretne uchybienie procesowe Sądu I instancji i uzasadnić twierdzenie, że mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Artykuł 151 p.p.s.a., w myśl którego "W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala" wskazuje jedynie sposób rozstrzygnięcia Sądu, nie reguluje natomiast postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, dlatego też tego rodzaju zarzut winien być postawiony w nawiązaniu do innych jeszcze przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zauważyć należy, że zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzone zostało postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, co było wynikiem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkować związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105). W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. ani przepisów powołanego rozporządzenia, co pozostawia te kwestie poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, poddano jedynie w wątpliwość zaakceptowanie przez Sąd wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej w oparciu o załączoną do wniosku pełnomocnika P. T. C. Sp. z o.o. w W. "Kwalifikację przedsięwzięcia Nr [...]". Pełnomocnik Stowarzyszenia przyznał jednak na rozprawie, że "ze strony formalnej odległości dostępności dla ludności są spełnione". Kwestionowanie przez skarżącego przyjęcia za podstawę ustaleń parametrów przedsięwzięcia takich jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowana izotropowo równoważna moc pojedynczej anteny, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania w oparciu o dane podane przez inwestora nie znajduje uzasadnienia bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy planowanej przez niego inwestycji. W razie gdyby spełniła się obawa, że realizowane przedsięwzięcie odbiegać może od zamierzonego usunięcie ewentualnych nieprawidłowości wymagać będzie podjęcia stosownych działań mających oparcie w obowiązujących przepisach prawa, nie ma natomiast możliwości zapobieżenia wystąpieniu takich działań na obecnym etapie postępowania.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.