Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 268/25 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 marca 2025 r. nr BP.501.2813.2024.2462.GR4 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 268/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] (skarżący, strona skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji, organ) z dnia 5 marca 2025 r., nr BP.501.2813.2024.2462.GR4, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.

W dniu 7 października 2024 r. o godzinie 11:42 w okolicy [...] zatrzymano do kontroli drogowej ciągnik samochodowy marki [...] o nr. rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr. rej. [...], którym kierował [...]. Kierowca realizował przejazd bez ładunku z Polski do Niemiec na rzecz strony skarżącej. W toku kontroli stwierdzono przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, oraz skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr LB.8140.445.2024.IV1508.TD z dnia 7 października 2024 r. Pismem z dnia 10 października 2024 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ I instancji) zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 5 grudnia 2023 r., nr WITD.DI.0152.IV1508/85/24, organ I instancji nałożył na stronę skarżącą łączną karę pieniężną w wysokości 450 zł za następujące naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.): 1) l.p. 5.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 lit. k, art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (rozporządzenie 561/2006), tj. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny - 100 złotych; 2) l.p. 5.5.3. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4f, 4g i art. 8 rozporządzenia 561/2006, tj. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut - 350 złotych.

Pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od powyżej decyzji.

Decyzją z dnia 5 marca 2025 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, iż kierowca prowadził pojazd w okresie od godz. 23:27 dnia 29 września 2024 r. do godz. 16:35 dnia 30 września 2024 r. W okresie tym kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 21 minut, w konsekwencji przekraczając maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 21 minut. Dalej wskazano, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała, iż kierowca w dniu 29 września 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 23:27. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 23:27 w dniu 29 września 2024 r. do godziny 23:27 w dniu 30 września 2024 r. kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 15:32 (30 września) do 23:27 (30 września). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 46 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brak było 3 godzin 14 minut. Nie wykonano nadto wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Konkludując, organ stwierdził ponadto, że strona skarżąca nie wykazała że podczas kontrolowanego przewozu wystąpiły jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92b ust. 1 pkt 1 albo art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W jego uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. dotyczy jedynie wyjątkowych sytuacji, niemożliwych do zaplanowania i uniknięcia. Wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie był w stanie przewidzieć. To na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc – innymi słowy – ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa. Strona skarżąca tymczasem takich okoliczności nie wykazała. Podobnie nie można było, w ocenie Sądu, przyjąć, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. W hipotezie norm wynikających z ww. przepisów nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób z nim współpracujących, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. Samo zapewnienie szkolenia czy udzielanie instrukcji nie stanowi gwarancji właściwego wykonywania pracy i przestrzegania prawa przez kierowców. Odnosząc się do pierwszego ze stwierdzonych naruszeń, tj. przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, Sąd Wojewódzki uznał, że organy dokonały prawidłowej analizy zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego. Strona skarżąca wskazywała, że kierowca nie oznaczył właściwie pierwszego członu oznaczenia okresu odpoczynku, co miało być – zdaniem strony skarżącej – oczywistym błędem w obsłudze urządzenia rejestrującego, jednakże domniemany błąd kierowcy nie ma wpływu na zaistnienie naruszenia. To dane cyfrowe z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego stanowią podstawę do obliczenia czasu prowadzenia pojazdu. Skoro rzeczone dane wskazują, że kierowca prowadził pojazd przez 10 godzin i 21 minut, to słusznie przyjęły organy, że doszło do przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 21 minut. Sąd podzielił także twierdzenie organów o braku zapisów dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. W kontekście drugiego ze stwierdzonych naruszeń Sąd podzielił analizę danych z karty kierowcy dokonaną przez organ, która wykazała, że kierowca w dniu 29 września 2024 r. rozpoczął pracę o godz. 23:27. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 23:27 w dniu 29 września 2024 r. do godziny 23:27 w dniu 30 września 2024 r. kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 15:32 (30 września) do 23:27 (30 września). Odpoczynek ten trwał 7 godzin i 46 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego brakowało zatem 3 godzin i 14 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Zarzuty strony skarżącej, dotyczące nieujawnienia w aktach administracyjnych kwestii dysponowania przez kierowcę koją, pozostają irrelewantne w stosunku do stwierdzenia naruszenia opisanego w lp. 5.5.3. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. skrócenia wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Z przedłożonej przez stronę skarżącą w toku postępowania przed organem I instancji dokumentacji wynika, że kontrolowany pojazd rzeczywiście znajdował się na promie relacji Trelleborg-Świnoujście, jednak jako godzinę wypłynięcia promu wskazano godz. 23:55, z czego wywnioskować można, że kierowca w dniu 30 września 2024 r. towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem jedynie przez 5 minut (od 23:55 do 00:00). Co więcej, prom zgodnie z przedłożoną przez stronę skarżącą dokumentacją wypłynął już po 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 23:27 w dniu 29 września 2024 r. do godziny 23:27 w dniu 30 września 2024 r. Zatem to, czy kierowca w czasie przeprawy promowej dysponował koją, pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem kierowca towarzyszył pojazdowi transportowanemu promem już po 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, a nie w trakcie jego trwania. Zdaniem Sądu, nie można dopatrzyć się błędu w analizie zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego. Konkludując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w interesie społecznym leży ścisłe przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy, przerwach i odpoczynkach, bowiem stan psychofizyczny kierowców wpływa na bezpieczeństwo wszystkich użytkowników dróg.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).

IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, jak również zrzekając się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 92b oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem strona skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenie, a nastąpiło ono wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć, a jednocześnie zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych;

II. przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niewzięciu pod uwagę przez Sąd całokształtu materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie w celu stwierdzenia, czy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a także poprzez akceptację działania organu polegającego na przerzuceniu na stronę obowiązków określonych w art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) (brak dążenia organu do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego), czym naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 k.p.a.;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem, że spełnione zostały przesłanki nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, w sytuacji gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszeń;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja organu została wydana "w wyniku postępowania administracyjnego, polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do władzy publicznej, nie bacząc przy ty na zasady współżycia społecznego oraz słuszny interes obywateli" [tak w oryginale].

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważyły skutecznie prawidłowości zaskarżonego w niej wyroku.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając ich całkowitą bezzasadność.

4. Oddaleniu w pierwszej kolejności podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego.

4.1. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez "niewzięcie pod uwagę" przez Sąd "całokształtu materiału dowodowego w rozpoznawanej sprawie w celu stwierdzenia, czy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego i czy miało ono wpływ na wynik sprawy", a także "poprzez akceptację działania organu polegającego na przerzuceniu na stronę obowiązków określonych w art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.)", "czym naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 k.p.a.", został skonstruowany w sposób oczywiście błędny.

Po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, nie stwierdzono zaistnienia jakiekolwiek ze wskazanych postaci naruszenia obowiązków procesowych, o których mowa w analizowanym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w szczególności zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co pozwala Naczelnemu Sądowi na przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej, nawet jeśli w ocenie strony skarżącej kasacyjnie w jego treści doszło do pominięcia lub zbyt ogólnego rozważenia określonych kwestii lub argumentów podniesionych w skardze. Strona skarżąca nie może natomiast kwestionować za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. merytorycznej prawidłowości lub zupełności ocen prawnych lub wytycznych procesowych, albowiem tego rodzaju zarzuty zmierzają już do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa, a płaszczyzna merytoryczna (treściowa) oceny legalnościowej sądu administracyjnego może być weryfikowana w postępowaniu kasacyjnym jedynie za pośrednictwem zarzutów naruszenia prawa materialnego lub formalnego, których wadliwa wykładnia lub weryfikacyjne zastosowanie (niezastosowanie) przez sąd pierwszej instancji miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2025 r., II GSK 759/23; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2025 r., II GSK 2687/21; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2026 r., II GSK 1108/23; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2026 r., II GSK 1105/23).

Po drugie, powiązanie – w treści zarzutu – przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (przepis ten dotyczy podstawy uchylenia orzeczenia administracyjnego ze względu na stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa materialnego) oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a. (przepisy postępowania administracyjnego) jest wewnętrznie sprzeczne, niezależnie od tego, że sam zarzut błędnej oceny legalności zaskarżonej decyzji na tle tych ostatnich przepisów nie został dostatecznie skonkretyzowany przez precyzyjne wskazanie już w jego treści opisowej tych elementów stanu sprawy, które zostały poddane wadliwej ocenie.

4.2. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez "niezasadne oddalenie skargi", w sytuacji gdy decyzja organu została wydana "w wyniku postępowania administracyjnego, polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do władzy publicznej", został formalnie oddalony z uwagi na brak spełnienia wymogu koniecznej konkretyzacji treściowej podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie tylko przez określenie sposobu naruszenia przywołanych wzorców kontrolnych, lecz także przez powiązanie ich treści ze stanem prawnym i faktycznym sprawy w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz argumentacyjne wykazanie, że imputowane sądowi naruszenia prawa procesowego co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, a więc na treść zaskarżonego wyroku.

4.3. Zarzut naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez "niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji za organem, że spełnione zostały przesłanki nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, w sytuacji gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszeń" podlegał również formalnemu oddaleniu.

Strona skarżąca kasacyjnie, zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu wadliwe wykonanie kompetencji orzeczniczej do oddalenia skargi (art. 151 p.p.s.a.), nie tylko nie zestawiła powyższego przepisu z miarodajną podstawą jej uwzględnienia (art. 145 § 1-3 p.p.s.a.), lecz także – ignorując konsekwencyjny charakter powyższych przepisów procesowych – nie dokonała koniecznego powiązania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., regulującego jedynie procesowy sposób orzekania przez organ odwoławczy, z przepisami prawa materialnego lub procesowego, które miały zostać przez ten organ naruszone, prowadząc w konsekwencji do naruszenia kodeksowej regulacji kompetencyjnej.

5. Formalnemu oddaleniu podlegał także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez ich "niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności określone w art. 92b oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem strona skarżąca nie miała wpływu na powstałe naruszenie, a nastąpiło ono wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć, a jednocześnie zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych".

Zarzut ten jest dotknięty nieusuwalnym błędem konstrukcyjnym, albowiem odwołuje się on do stanu faktycznego sprawy, który strona skarżąca uznaje za miarodajny, a nie do stanu, który został pozytywnie zweryfikowany przez Sąd a quo i nie został skutecznie podważony w niniejszym postępowaniu kasacyjnym.

Odnosząc się natomiast do wątpliwości skarżącego kasacyjnie co do prawidłowości oceny zaistnienia w przedmiotowej sprawie okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92b (ust. 1) oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., wystarczy jedynie przypomnieć, że ciężar dowiedzenia tego rodzaju okoliczności spoczywa na podmiocie, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 10 kwietnia 2019 r., II GSK 504/17 z dnia 12 marca 2020 r., II GSK 4301/17; z dnia 5 sierpnia 2021 r., II GSK 1462/18; z dnia 6 października 2022 r., II GSK 1207/20; z dnia 10 lutego 2023 r., II GSK 787/21; z dnia 14 kwietnia 2026 r., II GSK 366/23). Ponieważ kontrolowany Sąd Wojewódzki dokonał na tle niepodważonego stanu faktycznego sprawy prawidłowej weryfikacji legalności zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie (zob. s. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), trafnie konstatując, że skarżący nie dowiódł skutecznie realizacji jakiekolwiek przesłanki egzoneracyjnej, dlatego dalsze rozważania na tym tle są bezprzedmiotowe.

6. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

-----------------------

2