Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Q Spółki Jawnej M.M., J.M., A.U., D.K. na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wybudowania innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej działalności na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12.810 m2, położonym na działce oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...] postanawia: odrzucić skargę

Przedmiotem rozpoznania pozostawała skarga Q Spółki Jawnej – M.M., J.M., A.U., D.K. na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wybudowania innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej działalności na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12.810 m2, położonym na działce oznaczonej nr [...].

Z przedstawionych przez organ wraz ze skargą akt sprawy wynika, iż w dniu [...] maja 2015 r. Zarząd Powiatu, działając na podstawie art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) ogłosił przetarg ustny nieograniczony na oddanie w dzierżawę na okres 10 lat nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Powiatu, oznaczonej działka nr [...] o powierzchni 12.810 m2, położonej w obrębie [...] (były terminal Towarowych Odpraw Celnych), z przeznaczeniem na budowę stacji paliw.

W wyniku przetargu wyłoniono dzierżawcę D s.c. A.Z. i J.H.,.

Uchwałą z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] Zarząd Powiatu wyraził zgodę wspólnikom wskazanej spółki cywilnej, na wybudowanie stacji paliw płynnych i LPG wraz z budynkiem obsługi paliw z zapleczem socjalno-biurowym i częścią handlowo - gastronomiczną na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12 810 m2, wg zawartej w dniu [...] lipca 2015 r. umowy dzierżawy nr [...], położonym na działce oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...], będącej własnością tego Powiatu.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. D s.c. A.Z. i J.H. wystąpiła do Powiatu o wyrażenie zgody na wybudowanie na dzierżawionej nieruchomości uzupełniających obiektów budowlanych wskazanych w tym piśmie.

Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Zarząd Powiatu, powołując się na przepisy art. 32 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.), art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), § 6 własnej uchwały nr 414/2013 z dnia 1 sierpnia 2013 r. w sprawie określenia stawek minimalnych za najem budynków i lokali, oraz wysokości minimalnego czynszu za dzierżawę gruntu na terenach przygranicznych byłych terminali odpraw celnych, stanowiących własność Powiatu ze zmianami, udzielił A.Z. i J.H., wspólnikom spółki cywilnej, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą D A.Z. i J.H. s.c., zgody na wybudowanie innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej działalności na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12 810 m2, położonym na działce oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...], wg zawartej w dniu [...] lipca 2015 r. umowy dzierżawy nr [...], będącej własnością Powiatu.

Pismem z [...] września 2015 r. Q Spółka - Jawna M.M., J.M., A.U., D.K., wniosła do Powiatu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem uchwały z dnia [...] sierpnia Nr [...]. W ocenie Spółki Q przedmiotowa uchwała narusza jej interesy jako najemcy budynku gospodarczego położonego na działce nr [...], sąsiadującej z działką o nr [...]. Naruszenia swojego interesu skarżąca Spółka upatrywała w tym, że dalsza rozbudowa działki nr [...] w sposób oczywisty spowoduje złamanie zasady swobody działalności gospodarczej. Wskazywała, iż działania takie ukierunkowane są w sposób godzący w wykonywaną przez nią działalność gospodarczą. Zdaniem Spółki, już sam fakt wydzierżawienia części placu parkingowego w ramach kompleksu Terminala pod stację benzynową jest krzywdzący. Wybudowanie takiego obiektu spowoduje zmniejszenie przepustowości Terminala jako całości, co z całą pewnością pociągnie za sobą zmniejszenie ruchu pojazdów w szczególności TIR-ów (z uwagi na brak możliwości postoju), co ma bezpośredni wpływ na wielkość obrotów skarżącej jako najemcy obiektu.

Ponadto, zdaniem Spółki, uchwała jest niezgodna z postanowieniami przetargu ogłoszonego w dniu [...] maja 2015 r., albowiem czym innym jest budowa stacji paliw wraz zapleczem, a czym innym jest posadowienie dodatkowych obiektów typu market. Przedmiotowe postępowanie przetargowe nie dopuszczało możliwości wybudowania takich obiektów.

W ocenie Spółki, stanowisko Zarządu Powiatu jakoby przedmiotowa działalność będzie działalnością towarzyszącą do prowadzonej działalności przez dzierżawcę działki nr [...] jest błędna i narusza interesy Spółki, bowiem stan taki może doprowadzić do rozpoczęcia działalności konkurencyjnej w stosunku do obszaru działania ich obiektu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (odbiór przez skarżącą Spółkę w dniu 13 października 2015 r.) Zarząd Powiatu w piśmie z dnia [...] października 2015 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uchwale z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...].

W skardze na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...] sierpnia 2015r., Nr [...] wniesionej, na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym przez Q Spółka Jawna M.M., J.M., A.U., D.K., skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła zbliżoną argumentację jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wywodził, iż zaskarżona uchwała nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej gdyż stanowi ona oświadczenie woli złożone przez właściciela drugiej stronie stosunku cywilnoprawnego o wyrażeniu zgody na wybudowanie określonych obiektów budowlanych na gruncie będącym przedmiotem dzierżawy. Skarga złożona na taką uchwałę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa bowiem nie została złożona na uchwałę o jakiej mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatu w zw. z art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Podnosił, iż niezależnie od tego skarga podlegać powinna odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa gdyż nie narusza ona interesu prawnego strony skarżącej w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek

z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co

w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Stosownie do treści art. 3 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a" w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych

w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy

z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm., dalej powoływanej jako: u.s.p.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast jej przedmiotem jest uchwała Zarządu Powiatu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. w sprawie wybudowania innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej działalności na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12.810 m2, położonym na działce oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...], stanowiąca własność Powiatu.

Jak wynika z przytoczonych w niej podstawa prawnych, zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 3 u.s.p., art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), oraz § 6 uchwały nr [...] Zarządu Powiatu z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie określenia stawek minimalnych za najem budynków i lokali, oraz wysokości minimalnego czynszu za dzierżawę gruntu na terenach przygranicznych byłych terminali odpraw celnych, stanowiących własność Powiatu ze zmianami. W uchwale tej Zarząd Powiatu wyraził zgodę A.Z. i J.H. wspólnikom spółki cywilnej, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą D A.Z. i J.H. s.c., na wybudowanie innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej działalności na wydzierżawionym gruncie o powierzchni 12 810 m2, położonym na działce oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...], wg zawartej w dniu [...] lipca 2015 r. umowy dzierżawy nr [...], będącej własnością Powiatu.

Wskazać w tym miejscu należy w świetle powołanego przepisu art. 87 ust. 1 u.s.p. przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu powiatu jest to, by została ona podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Zgodnie z przepisem art. 25 b, art. 4 pkt 9, 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.), dalej powoływana jako "u.g.n.) do czynności gospodarowania powiatowym zasobem nieruchomości uprawniony jest zarząd powiatu. Z art. 13 ust. 1 tej u.g.n ustawy z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z innych ustaw, wynika natomiast, że nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

W tym miejscu należy odnieść się do zawartej w dniu [...] lipca 2015 r. umowy dzierżawy między Zarządem Powiatu a firmą D A.Z. i J.H. s.c., która wygrała przetarg. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że decyzja o zawarciu umowy dzierżawy, w szczególności o złożeniu stosownego oświadczenia woli, podejmowana jest przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie jej uprawnień właścicielskich, a rozporządzenie nieruchomością przez jej właściciela następuje w formie czynności cywilnoprawnej. Przesądza to, że zawarcie albo odmowa zawarcia umowy dzierżawy nie może nastąpić w drodze aktu administracyjnego wydanego w postępowaniu administracyjnym ani też w wyniku innych czynności z zakresu administracji publicznej, nie ma tu bowiem miejsca na władcze działanie administracji publicznej, określające wynikające z przepisów prawa uprawnienia i obowiązki stron. W orzecznictwie podkreśla się, że unormowania ustawy o gospodarce nieruchomościami, w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie wynikających z Kodeksu cywilnego fundamentalnych zasad swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów. Ograniczenia te, dokonywane na przykład poprzez procedurę przetargową, nie powodują jednak, że spory w tym zakresie tracą cywilnoprawny charakter (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2009r., sygn. akt I OPS 1/09 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011r., I OSK 492/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym niemniej pomimo wspomnianych ograniczeń, które uzasadnione są interesem wspólnoty samorządowej oraz znaczeniem majątku komunalnego dla realizacji zadań własnych samorządu, jednostka samorządu terytorialnego nie może zostać pozbawiona swobody w zakresie decyzji co do sposobu rozporządzenia należącą do niej nieruchomością. Rozporządzanie nieruchomością następuje w formie czynności cywilnoprawnych, np. poprzez zawarcie umowy dzierżawy. Stosunki cywilnoprawne cechują się zaś równorzędnością stron. Sprawa wydzierżawienia nieruchomości przez jej właściciela nie zawiera elementu administracyjnego (władczego). Takiego elementu nie zawiera również (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) wyrażenie przez jednostkę samorządu terytorialnego zgody na wybudowanie innych obiektów budowlanych na wydzierżawionej nieruchomości, będącej własnością Powiatu. Należy podkreślić, że w zakresie kognicji sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego, tzn. o treści uprawnienia lub obowiązku rozstrzyga jednostronnie organ administracji publicznej, a adresat tego rozstrzygnięcia związany jest tym jednostronnym działaniem. Problematyka dotycząca oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, sprzedaży czy też dzierżawy nieruchomości należy zatem do zakresu prawa cywilnego. Zatem uchwała nie zawierająca żadnych elementów władztwa publicznego i mająca w zamierzeniu wywołać wyłącznie skutki cywilnoprawne nie jest w swym charakterze uchwalą z zakresu administracji publicznej.

Z uwagi na cywilnoprawny charakter kwestionowanej przez Spółkę Q uchwały Rady Powiatu, uchwała ta nie może być zaskarżona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p., gdyż nie jest podjętą przez organ powiatu uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga na powyższą uchwałę jest zatem niedopuszczalna i z tego powodu zachodziła przesłanka do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, biorąc pod uwagę, że skarga została wniesiona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p., należy stwierdzić, że ze skargi nie wynika, by kwestionowana uchwała naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącej Spółki.

Prawo do wniesienia skargi na podstawie tego przepisu przysługuje jedynie tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i

z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121), ale też jego naruszeniem. Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem tylko takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest skargą powszechną, nie ma bowiem charakteru actio popularis. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko administracyjnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 87 ust. 1 u.s.p., interes prawny strony skarżącej musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 87. ust. 1 u.s.p. to interes o charakterze własnym, zindywidualizowanym i konkretnym. Kwestionując uchwałę w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p. trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

Skarżąca Spółka w dacie wniesienia skargi była najemcą budynku gospodarczego tzw. terminala położonego na działce nr [...] i stanowiącego własność Powiatu na podstawie zawartej w dniu [...] października 2013 r. na okres 10 lat umowy najmu nr [...]. Przedmiotowy budynek jest częścią całego kompleksu obiektów i parkingów po byłym Terminalu Towarowym Odpraw Celnych. Działka nr [...] graniczy z działką o nr [...]. Naruszenia swojego interesu skarżąca Spółka upatruje w tym, że dalsza rozbudowa działki nr [...] w sposób oczywisty spowoduje złamanie zasady swobody działalności gospodarczej. Wskazuje, że "działania takie ukierunkowane byłyby w sposób godzący w wykonywaną przez nią działalność gospodarczą". Zdaniem skarżącej już sam fakt wydzierżawienia części placu parkingowego w ramach kompleksu Terminala pod stację benzynową jest krzywdzący. Wybudowanie takiego obiektu spowoduje zmniejszenie przepustowości Terminala jako całości, co z całą pewnością pociągnie za sobą zmniejszenie ruchu pojazdów w szczególności TIR-ów (z uwagi na brak możliwości postoju), co ma bezpośredni wpływ na wielkość obrotów skarżącej jako najemcy obiektu.

Zdaniem Sądu, ze skargi nie wynika, by w dacie wniesienia skargi zaskarżona uchwała wpływała na sytuację prawną Spółki, czy też by doprowadzała do ograniczenia lub pozbawienia tego podmiotu konkretnych uprawnień albo nałożenia pewnych obowiązków. Podnoszone przez Spółkę okoliczności nie mieszczą się w pojęciu interesu prawnego, albowiem kwestie ekonomiczne stanowią interes faktyczny, który nie podlega ochronie w świetle art. 87 ust. 1 u.s.p. Nie uzasadniają zatem legitymacji skargowej opartej na tym przepisie. Zaznaczyć trzeba, że zaskarżona uchwała zawiera jedynie wyrażenie zgody przez właściciela wydzierżawionej nieruchomości na wybudowanie innych obiektów budowlanych towarzyszących prowadzonej przez dzierżawcę tj. spółkę cywilną D. A.Z. i J.H., działalności gospodarczej.

Podjęta uchwała, zdaniem Sądu, stanowi jeden z etapów uzyskiwania przez dzierżawcę ewentualnego pozwolenia na budowę, o czym świadczy powołana podstawa prawna jej podjęcia, a mianowicie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zaskarżona uchwała nie ingeruje w sferę prawną skarżącej Spółki. Może natomiast, w przyszłości wpłynąć pośrednio na interes faktyczny Spółki, modyfikując jej plany inwestycyjne. Należy jednak zauważyć, że na naruszenie interesu prawnego w przypadku uchwały, mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą lub sąsiadujących z z nią przysługują prawa rzeczowe, które wywierają skutek wobec wszystkich innych podmiotów. Skarżąca Spółka jako najemca budynku gospodarczego nie jest legitymowana do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Posiadanie nieruchomości na podstawie umowy najmu nie rodzi po stronie skarżącej interesu prawnego. Interes najemcy należy zakwalifikować należy wyłącznie jako interes faktyczny. Nie znajduje on bowiem podstawy w przepisie prawa materialnego, a jego źródłem jest stosunek obligacyjny ( umowa najmu ). Nie jest to interes własny i indywidualny, albowiem opiera się na sytuacji prawnej innego podmiotu - właściciela nieruchomości. Prawa obligacyjne są bowiem skuteczne jedynie pomiędzy stronami danego stosunku prawnego w przeciwieństwie do praw bezwzględnych. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, że sądową kontrolę mogłyby uruchamiać interesy osób, którym prawa do nieruchomości przysługują w ograniczonym zakresie i w określonym czasie (na podstawie umowy i w czasie jej obowiązywania). Najemca ma jedynie interes faktyczny, który nie może stanowić podstawy do zaskarżenia uchwały.

Skoro zaskarżona uchwała nie naruszała interesu prawnego ani uprawnienia skarżącej Spółki, to stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd zobowiązany był odrzucić skargę. Stosownie bowiem do powołanego przepisu skarga podlega odrzuceniu jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z tego względu, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.