Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant: starszy sek. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom skargę oddala.

II SA/Kr 253/19

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23.11.2018 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2018 roku ([...]), w której organ I instancji:

1. A. K., nakazał zebranie części nasypu gruzowo - ziemnego z terenu działki nr [...] w [...] i wyprofilowanie spadku nawierzchni przedmiotowej drogi w kierunku jej osi, zgodnie z parametrami określonymi szczegółowo w pkt 1 rozstrzygnięcia. Wójt dopuścił do przeprowadzenia niwelacji wykorzystaniem materiału z usuniętego nasypu, jeżeli jego skład umożliwi stałe zachowanie parametrów wysokościowych nawierzchni. Ewentualną nadwyżkę nasypu gruzowo-ziemnego, pochodząca z korytowania, nakazał w całości usunąć z działki nr [...] w [...] i wykorzystać lub zmagazynować w sposób nie stwarzający zagrożenia zmianą stosunków wodnych dla terenów sąsiednich. Organ wskazał, że ww. prace winny być prowadzone w godz. 6-22, w taki sposób, aby maksymalnie ograniczyć uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich.

2. Pana K. S. zobowiązał do usunięcia wylewki betonowej wykonanej wzdłuż podmurówki ogrodzenia na działce nr [...] w [...]. Powstały gruz betonowy nakazał w całości usunąć z działki nr [...] w [...] i wykorzystać lub zmagazynować w sposób nie stwarzający zagrożenia zmianą stosunków wodnych dla terenów sąsiednich. Wskazał, że prace powinny być prowadzone w godz. 6-22, w taki sposób, aby maksymalnie ograniczyć uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich.

3. Organ wskazał, że załącznik nr l pt. "Plan niwelacji działki nr [...] w [...]", stanowi integralną część jego decyzji.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że działka nr [...] w [...], której nadsypanie doprowadziło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, pełni role drogi dojazdowej. Pokryta jest nasypem gruzowo ziemnym, który jest wynikiem wieloletnich prac niwelacyjnych. Do elementów mających także wpływ na kierunek spływu wód, niebędących

nadsypaniem, jest wylewka betonowa szerokości ok. 30 cm, wykonana wzdłuż betonowej podmurówki ogrodzenia wykonanego od strony działki nr [...] w [...]. Na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że wody powierzchniowe z części działek nr [...], [...], [...] odpływają w kierunku dz. nr [...] w [...]. Następnie część wód odpływa w kierunku działki nr [...]. Powodem zaistniałej sytuacji było nieprawidłowe wyprofilowanie nasypu na działce drogowej w wyniku jej nadsypania oraz wykonanie wylewki, przez co uległ zmianie kierunek odpływu wód powierzchniowych. Obecny kierunek spływu wód nie jest związany z naturalnym spadkiem terenu. W trakcie przedmiotowego postępowania ustalono bowiem, że naturalne ukształtowanie rozpatrywanego obszaru, miało kształt doliny, którą woda powierzchniowa spływała do odbiornika w formie rowu przy drodze powiatowej. Po zmianie w miejscowym planie zagospodarowania sołectw gminy K. w 2004 roku, nastąpił podział działki nr [...] na kilka odrębnych nieruchomości, przeznaczonych pod zabudowę oraz działkę [...], która miała umożliwiać obsługę komunikacyjną przyszłych posesji. W trakcie prac ziemnych część gruntu (skarpa) została usunięta, a powstałe koryto, było sukcesywnie wypełnione nasypem gruzowo ziemnym. Warstwowe ułożenie poszczególnych frakcji zdaniem organu sugeruje, że nasypywanie trwało przez dłuższy okres. Biorąc pod uwagę fakt, że powierzchnia drogi nawiązuje do podmurówki na działce nr [...], przyjęto, że wierzchnia warstwa nadsypania powstała po jego wybudowaniu lub w trakcie. Fakt ten potwierdzili Państwo S. w trakcie oględzin w terenie w dniu [...].01.2014 r. oraz świadkowie w trakcie rozprawy administracyjnej [...].08.2017 r. Według organu w wyniku braku staranności przy formowaniu korpusu nasypu, nastąpiło nieprawidłowe ukierunkowanie wód opadowych i roztopowych w stronę zlokalizowanej najniższej części działki nr [...] w [...], które było najniższym punktem lokalnej doliny. Dlatego po bardziej intensywnych lub długotrwałych opadach deszczu, można spodziewać się wysięków wody przedostającej się w wyniku infiltracji w wierzchnich warstwach gruntu z terenów położonych powyżej.

Organ wskazał, że sprawa była już uprzednio przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r. II SA/Kr 471/16, uchylił poprzednią decyzję SKO w [...] oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. . Biorąc zatem pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a., w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy w oparciu o dodatkowe dane, w tym plan niwelacji drogi zweryfikowany i dostosowany przez biegłego, organ wskazał, że oparł treść orzeczenia o konkretne dane wysokościowe powierzchni działki nr [...] w [...] wskazane w załączniku nr l do decyzji, które w trakcie i po wykonaniu prac będzie można zweryfikować. Otóż przedmiotowe dane zostały przedstawione w postaci sześciu przekroi poprzecznych wraz z tabelarycznym zestawieniem rzędnych wskazanych na wykresach, których lokalizacja została określona za pośrednictwem podkładu sytuacyjnego obejmującego badany obszar. Przedmiotowe parametry powierzchni działki nr [...] w [...], zostały opracowane na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w tym także analizy biegłego. Podstawowym kryterium ich zastosowana ma być skuteczność w przeciwdziałaniu powstawania szkód na działce nr [...] w [...]. W wyniku analizy danych organ ustalił, iż niwelacja nawierzchni działki nr [...] w proponowany sposób tj. umożliwiająca spływ wód opadowych i roztopowych, osią drogi w kierunku odbiornika w połączeniu z istniejącym ogrodzeniem nieruchomości Państwa S. , stanowi wystarczające zabezpieczenie. Organ podkreślił, że przy wydawaniu rozstrzygnięcia kierował się także, zasadą aby urządzenia zapobiegające szkodą nie były zbytnim obciążeniem dla osoby mającej je zastosować. Dlatego uwzględnił, możliwość wykonania niwelacji za pomocą materiału pochodzącego z korytowania na działce nr [...], a projektowane rzędne terenu drogi dobrał tak, aby przy zachowaniu skuteczności, odpowiednie ukształtowanie materiału wiązało się z jak najmniejszymi kosztami. Odnosząc się do wskazania WSA w Krakowie dotyczącego potrzeby konkretnego ustalenia kręgu osób odpowiedzialnych za zmianę ukształtowania działki nr [...] w [...], organ podniósł, że przeprowadził rozprawę administracyjną ramach której, w oparciu o zeznania stron i przesłuchanie świadków ustalił ww. osoby. Co więcej, zdaniem organu zeznania zostały potwierdzone przez samych zainteresowanych tj. Pana A. K., który oświadczył, iż dokonywał nadsypania drogi, aby w jego opinii poprawić jej parametry. Podobnie Pan S. zeznał iż wykonał wylewkę betonowa która w jego opinii mała pomóc w zmianie kierunku wód. Organ uznał, iż wpływ wskazanych osób na ukształtowanie przedmiotowej drogi był różny jeżeli chodzi o negatywne skutki, dlatego skala prac naprawczych, którymi obarczono każdą z nich, znacznie się różni. Jak stwierdził organ, z akt sprawy wynika, iż osobą odpowiedzialną za nadsypywanie i niwelowanie drogi w głównej mierze był Pan K. , dlatego to jego osoba została zobowiązana do przeprowadzenia znaczącej większości prac. W związku z faktem, iż jedyne niekorzystne działanie Pana S. polegało na wykonaniu wylewki betonowej, został on zobowiązany do jej usunięcia.

Organ odniósł się następnie do treści art. 29 prawa wodnego oraz jego wykładni w kontekście wyboru sposobu skutecznego zapobieżenia szkodom w przyszłości. Miał bowiem na uwadze słuszne interesy stron postępowania oraz konieczność zastosowania takiego rozwiązania, które przy spełnieniu wymogu skuteczności, będzie racjonalne i ekonomicznie uzasadnione.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołał się A. K..

SKO w [...] po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji nie prowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, oparł się na materiale zgromadzonym przez organ I instancji. Kolegium podkreśliło, że postępowanie dowodowe organu I instancji było bardzo szczegółowe i w sposób jednoznaczny wykazało, że Pan A. K. przyczynił się do zmiany stosunków wodnych z niekorzystnym wpływem na działkę nr [...], a wobec tego spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji, o której stanowi art. 29 ustawy z dnia 2001 r. Prawo wodne. Organ I instancji podjął bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz dokonał wszechstronnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy k.p.a. Kolegium podzielając w całości ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji stwierdził - w oparciu o należycie zebrany materiał dowodowy - że doszło do zmiany stanu wód na gruncie szkodliwie wpływającej na sąsiednie grunty, a zatem wyczerpane zostały przesłanki art. 29 prawa wodnego uzasadniające jego zastosowanie.

Od powyższej decyzji organu II instancji skargę do tut. Sądu wniósł A. K., który zarzucił organowi:

1) nierozpoznanie istoty sprawy;

2) naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania

administracyjnego, które miało istotny "wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- art. 7 i art. 77 § l k.p.a. przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwoławczych w szczególności dotyczących naturalnego ukształtowania terenu działki nr [...], adekwatnego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy wysiękami wód

powierzchniowych na działce nr [...], a pracami związanymi z urządzeniem drogi na działce nr [...];

b) niewykazanie szkodliwego wpływu zmiany kierunku wód opadowych

i roztopowych na działkę nr [...];

c) niewykazanie adekwatnego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy

możliwymi wysiękami na [...], a zmianą wód opadowych

i roztopowych;

d) oparcie decyzji na nieaktualnym stanie faktycznym;

4) błędną ocenę dowodów polegającą na:

a) oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym;

b) pominięciu istotnych okoliczności faktycznych odnoszących się do naturalnego

ukształtowania terenu, który ma wpływ na niekorzystne stosunki wodne na

działce [...];

c) nieuwzględnieniu działań skarżącego związanego z orynnowaniem budynków

na działce [...] oraz nieuwzględnienie zmian na gruncie spowodowanych przez

inwestora na działce nr [...] na przestrzeni ostatnich lat.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Podobne stanowisko wyrazili w piśmie z dnia 19.05.2019 r. uczestnicy na prawach strony – W. i K. S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżone decyzje zostały wydane na skutek uchylenia przez tut. Sąd poprzednich decyzji w tożsamej sprawie administracyjnej. Zgodnie więc z art. 153 p.p.s.a organy w postępowaniu, które jest przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, były związane wskazaniami Sądu zawartymi w wyroku z dnia 7.06.2016 r. II SA/Kr 471/16 co do dalszego postępowania. Jedną z podstawowych kwestii objętych rozpoznaniem Sądu była więc weryfikacja czy organy w przedmiotowym postępowaniu zastosowały się do ww. wskazań i zarazem czy w nowym postępowaniu wyeliminowały wady w postępowaniu będące podstawą uchylenia poprzednio wydanych decyzji.

Odnosząc się do powyższego, należy stwierdzić, że organy administracji orzekające w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli, prawidłowo zastosowały się do wszystkich wskazań Sądu wyrażonych w wyroku uchylającym ww. decyzje. Precyzyjnie, wskazując szczegółowe parametry, określiły sposób wykonania prac przez podmioty obowiązane, w taki sposób, że możliwe będzie doprowadzenie gruntów do stanu nakazanego przez organ oraz późniejsza ich weryfikacja poprzez porównanie stanu rzeczywistego po wykonaniu robót ze stanem wynikającym z decyzji. Organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe i ustaliły, zgodnie z zaleceniem Sądu, konkretne osoby, które swym zachowaniem doprowadziły do niekorzystnej zmiany stosunków wodnych oraz zakres dokonanych zmian i ich wpływ na stosunki wodne. Podkreślenia wymaga, fakt, że organy w treści swych decyzji wielokrotnie, w szeroki sposób odwoływały się do treści wyroku Sądu, mając na względzie potrzebę przeprowadzenia czynności postępowania zgodnie z jego wskazaniami. Z powyższych względów podniesione przez skarżącego zarzuty, w ocenie Sądu, stanowią w istocie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi i wyczerpującą oceną prawną dokonaną przez organy I i II instancji.

W rozpatrywanej sprawie nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut jakoby organy nie rozpoznały istoty sprawy, jak również, że doszło do naruszenia art. 7 i 77 par.1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu – tj. brak wzięcia pod uwagę naturalnego ukształtowania terenu działki [...] oraz niewykazanie związku przyczynowo skutkowego łączącego wysięki pojawiające się na tej działce z pracami wykonanymi przez skarżącego w zw. z urządzaniem drogi obejmującej działkę [...], niezasadny jest również zarzut braku sprawozdawczości uzasadnienia. Należy podkreślić, że organ I instancji wykorzystał właściwie wszelkie możliwe, w realiach tej sprawy, środki dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego – zmiany stosunków wodnych oraz związku przyczynowego między nimi a występowaniem szkód na gruncie sąsiednim. Oparł się na opinii biegłego z zakresu hydrologii, której wykonanie jest niezbędne w sprawach opartych o art. 29 prawa wodnego. Organy ustaliły, że główną przyczyną zmiany stosunków wodnych polegających na wysięku wody na działce państwa [...] było niewłaściwe wykonanie przez skarżącego nasypu na działce [...], co spowodowało szkodliwe dla nieruchomości uczestników zmiany w kierunku spływania wód opadowych oraz roztopowych, a które w konsekwencji doprowadzają do zalewania nieruchomości uczestników. Organ ustalił nadto jak wyglądały stosunki wodne na przedmiotowych nieruchomościach przed wykonaniem nasypu przez skarżącego, zauważono bowiem, że na działce [...] przed wykonaniem nasypu znajdowała się dolina, którą swobodnie spływała woda by następnie wpadać do rowu odpływowego. Poprzez utworzenie przez skarżącego przedmiotowego nasypu doszło do zmiany kierunku spływania wody, w ten sposób, że jej część, odmiennie niż uprzednio, skręca i zalewa działkę [...]. W świetle powyższego, nietrafny jest zarzut jakoby organ nie porównał obecnego stanu wód w stosunku do uprzedniego – tj. sprzed wykonania nasypu oraz by nie wziął pod uwagę naturalnego ukształtowania terenu. Powyższe okoliczności organ ustalił, opierając się na opinii biegłego z zakresu hydrologii. Ustalenia powyższe Sąd uznaje za prawidłowe. Organ w szerokim zakresie posłużył się również osobowymi środkami dowodowymi. Przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której przesłuchał świadków (w tym córkę skarżącego). Z zeznań tych osób oraz twierdzeń samego skarżącego jednoznacznie wynika, że to skarżący był osobą, która wykonała przedmiotowy nasyp w celu utworzenia drogi dojazdowej prowadzącej do działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...]. Nie ma więc wątpliwości, że to skarżący swym działaniem utworzył urządzenie, które wpłynęło na zmianę sposobu spływu wód roztopowych i opadowych na tym terenie. Organ poprzez porównanie stanu wód przed i po wykonaniu nasypu, w sytuacji braku innych okoliczności mogących prowadzić do zmiany stanu wód, wykazał istnienie związku przyczynowo – skutkowego między wykonanymi pracami a szkodą występującą na gruncie sąsiednim.

W kontekście zarzutu braku wykazania istnienia szkody, należy podnieść, że zmiana kierunku spływu wody, która powoduje zalewanie i podmakanie cudzego gruntu dla jej właściciela jest niewątpliwie zjawiskiem szkodliwym, zaś owa szkodliwość może sprowadzać się m.in. do ograniczenia możliwości zagospodarowania gruntu, konieczności ponoszenia nakładów majątkowych jak i osobistych w celu usunięcia nadmiaru wody, może ona ponadto powodować zagrożenie dla integralności budynków znajdujących się na nieruchomości oraz spadek wartości gruntu. W rozumieniu art. 29 prawa wodnego szkodą dla cudzego gruntu wobec tego, jest stan, w którym dochodzi do podmakania i zalewania gruntu, którego występowanie w rozpatrywanej sprawie organ wykazał. Nietrafne jest stanowisko skarżącego, w którym zarzuca organowi niezweryfikowanie faktu czy szkoda na nieruchomości objętej działką [...] nadal istnieje. Podkreślenia wymaga, że szkodę w rozumieniu art. 29 prawa wodnego trzeba rozumieć w szerszym kontekście, nie tylko jako konkretne np. zalanie cudzego gruntu, ale ogólny stan stosunków wodnych, który sprzyja występowaniu niekorzystnych wodnoprawnie zjawisk na cudzym terenie (konkretne niekorzystne zdarzenia mogą być uzależnione np. od zjawisk atmosferycznych). Skarżący nie wykazał przed organami by w czasie trwania postępowania administracyjnego doszło do znaczącej pozytywnej zmiany stosunków wodnoprawnych, która świadczyłaby o tym, że do podmakania nieruchomości sąsiadów nie będzie już dochodziło, wręcz przeciwnie ze stanu ustalonego przez organy (m.in. z przeprowadzonych oględzin), wynika że do pozytywnej zmiany mogącej mieć znaczenie w sprawie nie doszło, tak więc stan stosunków wodnych, który powoduje szkody na nieruchomości sąsiedniej był na dzień orzekania przez organy nadal aktualny i nie można w tym zakresie czynić im zarzutu niewłaściwego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy nie oparły się w prowadzonym postępowaniu na stanie faktycznym z lat 2014-2015, nie biorąc pod uwagę późniejszych zmian, w zw. z m.in. z orynnowaniem budynków oraz przeprowadzeniem odwodnienia gruntu na działce [...]. Z akt sprawy wynika, że organ dokonał ponownych oględzin terenu [...] listopada 2016 roku, a rozprawę administracyjną przeprowadzono w sierpniu 2017 roku. Z treści protokołu oględzin wynika, że organ miał świadomość ww. zmian dokonanych na okolicznych nieruchomościach, doszedł jednak do słusznego wniosku, że nie miały one istotnego znaczenia dla poprawy stanu wód. Z wnioskami organu zgodzili się również uczestnicy W. i K. S. potwierdzając, że główną przyczyną zalewania ich działki jest nieprawidłowo wykonany nasyp, i to jego modyfikacja jest konieczna do zapobieżenia podmakania ich terenu w przyszłości, inne działania m.in. odwadnianie nie są wystarczające. Powyższe stanowisko zgodne jest z ekspertyzą biegłego, który za główną przyczynę niekorzystnego stanu wód uznał nieprawidłowe wykonanie nasypu przez skarżącego.

Wbrew zarzutom skargi, organ, zgodnie ze wskazaniami Sądu, ustalił konkretne podmioty, których działanie doprowadziło do pogorszenia stosunków wodnych oraz wykazał jakimi działaniami i w jakim zakresie do tego doprowadziły. Ustalono bowiem, że oprócz skarżącego do pogorszenia tych stosunków (choć w mniejszym niewątpliwie zakresie) przyczynił się K. S. poprzez wykonanie wylewki podmurówki ogrodzenia. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika by inne jeszcze osoby w zauważalny sposób miały wpływ na powstanie niekorzystnego stanu rzeczy. Choć, rację ma skarżący, że organ wskazał na to, że samo naturalne ukształtowanie terenu nie jest korzystne dla stosunków wodnych na okolicznych gruntach, to fakt ten nie wyłącza możliwości zmaterializowania się norm wynikających z art. 29 prawa wodnego względem osoby, która i tak niekorzystny, naturalny układ stosunków wodnych swym zachowaniem istotnie pogarsza. Skarżący w toku postępowania kwestionował ustalenia biegłego i poczynione w ślad za nimi wnioski organu, nie przedstawił natomiast jakichkolwiek dowodów przeciwnych (chociażby prywatnej ekspertyzy hydrologicznej), które pozwoliłyby na konstruktywne poddanie w wątpliwość wyrażonego w nich stanu rzeczy.

Organy w sposób prawidłowy załatwiły także w sprawę w zakresie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 7 k.p.a. przy jej załatwieniu kierował się słusznym interesem stron, co ma szczególne znaczenie w sprawach, w których występuje uznaniowość co do sposobu załatwienia sprawy, a tak niewątpliwie jest w przypadku postępowań z art. 29 ust. 3 prawa wodnego. I tak, organ, w swoim przekonaniu, wybrał najmniej uciążliwy dla stron sposób uregulowania stosunków wodnych, nie nakazał całkowitego przywrócenia stanu poprzedniego tj. stanu sprzed niekorzystnej zmiany stosunków wodnych, zobowiązał skarżącego do jedynie częściowego usunięcia utworzonego przez niego nasypu oraz wyprofilowania jego spadku, uczestnikowi K. S. nakazał zaś częściowe przywrócenie stanu poprzedniego, które ma polegać na usunięciu wylewki wykonanej przez niego wzdłuż podmurówki ogrodzenia na działce [...]. Trafne zdaniem Sądu jest w tym zakresie, obciążenie obowiązkiem odpowiedniego działania podmiotów, które swym zachowaniem doprowadziły do niekorzystnej zmiany stosunków wodnych. Nie byłoby zasadne, wbrew tezom skarżącego, obciążanie innych sąsiadów kosztami poprawy stosunków wodnych, do których pogorszenia doprowadziło jego zachowanie oraz w pewnym zakresie uczestnika K. S., którego w odpowiedniej części zobowiązano także do przywrócenia właściwych stosunków wodnych, co również wiąże się z ponoszeniem kosztów. Art. 29 ust. 3 prawa wodnego, nadający m.in. wójtowi kompetencję do nakazania podmiotowi przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom pozwala powyższe obowiązki nałożyć na właściciela, który spowodował zmiany stanu wód. Już z językowego brzmienia ww. przepisu wynika, że nie jest możliwe zobowiązanie do wykonywania opisanych czynności podmiotu, który co prawda jest właścicielem gruntu, ale nie spowodował niekorzystnych zmian. Każdy ze współwłaścicieli gruntu jest oczywiście równocześnie jego właścicielem, w przypadku więc wielości podmiotów będących właścicielami nieruchomości możliwe potencjalnie jest nałożenie obowiązku, o którym mowa na każdego z nich. Krąg tych osób, w konkretnej sprawie, należy jednak, zgodnie z treścią art. 29 ust. 3 prawa wodnego zawęzić tylko do tych, które spowodowały zmianę stanu wód, nie zawsze więc in concreto będzie możliwe nałożenie opisywanych obowiązków na każdego ze współwłaścicieli. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący był tym spośród współwłaścicieli nieruchomości objętej działką [...], który swymi działaniami doprowadził do zmiany stanu wód w zakresie utworzenia nasypu. Słusznie zatem, wyłącznie na niego organ nałożył powinność modyfikacji tego nasypu, nie byłoby bowiem uzasadnione objęcie takim obowiązkiem innych osób mających udział we własności nieruchomości w obrębie ww. działki.

Organ również w sposób precyzyjny wskazał sposób wykonania koniecznych prac przez każdego ze zobowiązanych. Szczegółowo przedstawił parametry jakim podlegać ma zmiana kształtu nasypu przez skarżącego, które wyczerpująco wskazane zostały w załączniku do decyzji. Organ określił nawet godziny w których powinny odbywać się roboty oraz sposób wykorzystania gruzu, który powstanie w ich wyniku, co można już uznać wręcz za nadmierną dokładność w ustaleniu treści nakładanych obowiązków.

Wobec powyższego, organy w postępowaniu będącym przedmiotem niniejszej sprawy w pełni spełniły obowiązek zastosowania się w ponownym postępowaniu do wskazań Sądu, który w wynika z art. 153 p.p.s.a. Uzupełniony materiał dowodowy oraz jego wszechstronna ocena umożliwiły organom wykazanie, w sposób szczegółowy osób, które swym zachowaniem doprowadziły do niekorzystnej zmiany stosunków wodnych w obrębie działek [...] i [...] oraz zakres w jakim to spowodowały, precyzyjnie ustalić parametry, jakim odpowiadać ma nasyp po przeprowadzeniu przez skarżącego niezbędnych prac, jakie zaś obowiązki spoczywają na uczestniku K. S., słusznie przy tym pozostawiając stronom swobodę co do sposobu ich przeprowadzenia.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się tym samym błędów w postępowaniu organów, nie dostrzegł też wad w wydanych przez nie decyzjach uzasadniających ich eliminację z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.