Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Dominik Dymitruk, Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis, Protokolant: starszy referent Tomasz Gołębiowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi B. O. na Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt I OSK 199/25 oddala skargę w całości.

B. O. 9 lutego 2026 r. wniósł skargę na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2025 r. (sygn. akt I OSK 199/25) przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Skargę poprzedziło wezwanie do wykonania wyroku z dnia 2 lutego 2026 r.

Wskazanym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II SAB/Wr 359/24) oddalający skargę na bezczynność i przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie podziału nieruchomości. Sąd Naczelny zobowiązał Burmistrza do wydania w terminie 1 miesiąca od otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału działki, stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy S. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie skargę oddalił.

Skarżący wskazał, że akta sprawy wpłynęły do organu ok. 15 listopada 2025 r. Zatem termin na wykonanie upłynął w połowie grudnia 2025 r. Do dnia złożenia skargi organ wyroku nie wykonał. Niewykonanie wyroku to, zdaniem skarżącego, kolejna obstrukcja ze strony organu, skutkująca blokadą zamierzeń inwestycyjnych związanych z nieruchomością. Skarżący przedłożył wezwanie do wykonania wyroku z 2 lutego 2026 r. Skarżący zwrócił się o: 1) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, 2) przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w wysokości 20 000 zł, 3) zobowiązanie organu do wydania aktu (postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości) w terminie 7 dni od daty prawomocności wyroku, 4) stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 5) zasądzenie kosztów.

W piśmie procesowym z 20 kwietnia 2026 r. skarżący zmodyfikował skargę żądając sumy pieniężnej w wysokości 40 000 zł oraz domagając się zobowiązania organu do precyzyjnych wyjaśnień w zakresie daty sporządzenia postanowienia (na dokumencie widnieje data 6 lutego, a data wysłania to 11 lutego 2026 r.). Jednocześnie skarżący zawnioskował o dopuszczenie dowodu w postaci postanowienia z 6 lutego 2026 r. oraz postanowienia SKO z 10 marca 2026 r. uchylającego to postanowienie. Skarżący podkreślił, że wyrok nadal pozostaje niewykonany, organ nie musiał przekazywać w związku z innymi postępowaniami całości akt, mógł sporządzić stosowne kopie. Termin na wykonanie upłynął 17 grudnia 2025 r. Postępowanie organu godzi w prawo własności, prawo do sądu, narusza zasadę zaufania.

W kolejnym piśmie procesowym z 3 sierpnia 2026 r. skarżący zawnioskował o dopuszczenie dowodów w postaci postanowienia SKO we Wrocławiu z 21 lipca 2026 r. stwierdzającego bezczynność i przewlekłość Burmistrza w rozpoznaniu wniosku o podział nieruchomości, co także ma przemawiać za tym, że wyrok realnie nie został wykonany. Skarżący domaga się pisemnych wyjaśnień w zakresie wykonania przez Burmistrza postanowienia SKO z 10 marca 2026 r. Skarżący zwraca również uwagę na koszty obsługi kredytu związane z przedmiotową nieruchomością.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że odpis wyroku NSA otrzymał 25 sierpnia 2025 r. W dniu 24 października 2025 r. do organu wpłynęła kolejna skarga B. O. (z 5 października 2025 r.) także związana z podziałem przedmiotowej nieruchomości. W dniu 17 listopada 2025 r. WSA we Wrocławiu zwrócił organowi akta sprawy o sygn. II SAB/Wr 359/24. W konsekwencji (w związku z kolejną skargą) w dniu 24 listopada 2025 r. organ przekazał WSA we Wrocławiu skargę B. O., wraz z aktami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 10 grudnia 2025 r. odrzucił skargę (postanowienie prawomocne), natomiast akta administracyjne dotarły z WSA do organu 28 stycznia 2026 r. Na podstawie zwróconej dokumentacji organ załatwił sprawę skarżącego, wydając postanowienie z 6 lutego 2026 r. (wysłane 11 lutego, doręczone 17 lutego 2026 r.). Organ podkreślił, że skarga została wniesiona już po wydaniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sąd nie uwzględnił skargi.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz.143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W kontrolowanej sprawie, mającej za przedmiot niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Burmistrza S., NSA orzekł w szczególności: "zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania w terminie 1 miesiąca od otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału działki" (pkt 2 wyroku).

Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem organ otrzymał 17 listopada 2025 r., i data ta nie budzi kontrowersji. Jednak tydzień później, 24 listopada 2025 r. organ zobowiązany był przekazać te akta sądowi administracyjnemu, w związku z kolejną skargą. Po zakończeniu postępowania sądowego związanego z analizą tej kolejnej skargi Burmistrz S. dysponował aktami od 28 stycznia 2026 r. 6 lutego 2026 r. Burmistrz wydał stosowne postanowienie, tym samym postąpił zgodnie z dyspozycja sformułowaną w wyroku NSA nakazującą wydać postanowienie opiniujące wstępny podział w ciągu miesiąca. Pomiędzy 28 stycznia 2026 r. a 6 lutego tego roku upłynęło 9 dni. Po pierwszym zwrocie akt do organu (17 listopada 2025 r.) również nie należy mówić o niewykonaniu wyroku, ponieważ w okresie biegu terminu na wykonanie wyroku, już po tygodniu, organ musiał przesłać akta do WSA. Potem organ aktami nie dysponował, aż do zakończenia kolejnego postępowania sądowego. W konsekwencji Sąd ocenił, że organ zrealizował wyrok NSA, wydając postanowienie w terminie wskazanym w orzeczeniu sądowym.

Podnoszona przez skarżącego kwestia różnicy pomiędzy datą wydania a datą wysłania postanowienia jest rzeczą związaną ze specyfiką pracy instytucji, wynika z organizacji pracy administracyjnej, a zaistniałe w sprawie 5 dni (pomiędzy wydaniem a wysłaniem) obejmuje czas soboty i niedzieli, i w ocenie Sądu nie wskazuje na celowe zaniechanie, czy inną postać obstrukcji celem ograniczenia praw strony. Tylko tytułem przykładu można podać widoczne w aktach administracyjnych różnice pomiędzy datami wydania stosownych aktów przez SKO we Wrocławiu, a datami wysłania dokumentów.

Nie ma racji skarżący, gdy doszukuje się faktycznego niewykonania wyroku w tym, że wydane postanowienie opiniujące koliduje z jego interesami. Wykonanie wyroku oznacza w tym przypadku wydanie aktu, a wadliwość tego aktu może być przedmiotem innych postępowań prawnych. W tym kontekście widzieć trzeba podnoszoną przez skarżącego okoliczność zakwestionowania przez organ odwoławczy postanowienia opiniującego wstępny podział nieruchomości wydanego przez Burmistrza S. Pisemne wyjaśnienia, których domaga się skarżący od Burmistrza w związku z postanowieniem SKO z 10 marca 2026 r. nie mieszczą się w zakresie postępowania sądowego obejmującego kwestię niewykonania wyroku NSA. Analogicznie nie mogły osiągnąć oczekiwanego rezultatu inne materiały dowodowe wskazywane przez skarżącego. W szczególności nie są przedmiotem kontroli w tym postępowaniu kwestie finansowe związane z kosztami zakupu nieruchomości, jak też kwestie późniejszej kontroli prawidłowości postanowienia opiniującego.

Skoro Sąd nie stwierdził, że doszło do niewykonania wyroku NSA, to niezasadne są pozostałe żądania skarżącego, zwłaszcza w zakresie wymierzenia grzywny, przyznania sumy pieniężnej, zasądzenia kosztów czy wreszcie zobowiązania do wydania aktu.

Z podanych powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.