Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 9 stycznia 2026 r. nr CEN.DGZ.WNW.422.119.2025.PJA w przedmiocie zastrzeżeń w sprawie niedopuszczenia do przetargu ograniczonego na dzierżawę nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz skarżącego A. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z 9 stycznia 2026 r. w przedmiocie zastrzeżeń w sprawie niedopuszczenia do przetargu ograniczonego na dzierżawę nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej: "P.p.s.a.", jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności bada czy dotyczy ona przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (§ 1 pkt 1). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Zakres właściwości sądów administracyjnych reguluje art. 3 P.p.s.a., zgodnie

z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie

w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie

z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r.

poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające

i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego

i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario należy wnioskować, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądów administracyjnych, zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu.

Stanowiące przedmiot skargi rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z 9 stycznia 2026 r. nie jest decyzją administracyjną ani żadnym aktem wymienionym w art. 3 § 2, 3 i 4 P.p.s.a., od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie ww. organu dotyczy przetargu ograniczonego na dzierżawę nieruchomości rolnej Skarbu Państwa, który regulują przepisy ustawy z dnia

19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa

(Dz. U. z 2025 r., poz. 826 ze zm.) - dalej: "Ustawa".

Zgodnie z art. 29 ust. 9 pkt 3 Ustawy dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa pozostawia zastrzeżenia bez rozpoznania - w przypadku ich wniesienia po terminie, o którym mowa w ust. 6 i 7, albo przez osobę inną niż osoba, która zgłosiła zamiar uczestniczenia w przetargu, lub uczestnik przetargu, zaś w myśl art. 29

ust. 11 Ustawy na rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 9, osobom, o których mowa

w ust. 6 i 7, służy prawo wniesienia zastrzeżeń do Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu zastrzeżeń, o których mowa w ust. 11, Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka: 1) utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka; 2) zarządza powtórzenie czynności przetargowych przez dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka albo unieważnia przetarg; 3) pozostawia zastrzeżenia bez rozpoznania - w przypadku wniesienia zastrzeżeń po terminie, o którym mowa w ust. 11, albo przez osobę inną niż wskazana w ust. 6 i 7, albo w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 9 pkt 3 (art. 29 ust. 12 Ustawy).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa dotyczące rozpoznania zastrzeżeń co do przetargu jest jedynie cywilnoprawnym oświadczeniem o wystąpieniu (lub niewystąpieniu) nieprawidłowości w czynnościach przetargowych i w istocie stanowi element procedury zawierania umowy cywilnoprawnej, niezależnie od tego, w jakiej formie stanowisko to zostanie wyrażone, nie może być ono zaliczone do aktów i czynności

z zakresu administracji publicznej (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2011 r. sygn. akt

I OSK 492/11, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczena.nsa.gov.pl). Skutkiem tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

W judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że prawidłowość przeprowadzenia procedury przetargowej może być zweryfikowana wyłącznie w postępowaniu wszczętym powództwem do sądu powszechnego. Takie stanowisko zostało wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z 2 sierpnia 1994 r. sygn. akt III CZP 96/94 (OSNC 1995/1/11)

i powtórzone w uchwale z 13 lutego 2003 r. sygn. akt III CZP 95/02 (OSNC 2003/11/146). Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 lutego 2010 r.

sygn. akt I OSK 207/10. Orzeczenia te odnoszą się co prawda do procedur przetargowych przeprowadzanych w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r., poz. 399), jednak z uwagi na publicznoprawny charakter podmiotów przeprowadzających przetarg, a także ograniczenia w dysponowaniu mieniem państwowym, można je odnieść również do zasad gospodarowania nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa

(zob. postanowienia: WSA w Opolu z 6 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 246/23, WSA we Wrocławiu z 26 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 28/26 i WSA w Warszawie z 25 marca 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 2912/25).

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.