Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego K. N. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Dyrektor Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi w C. decyzją z dnia 26 czerwca 2020 r. na podstawie art. 104 § 1 i art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.) – dalej u.d.i.p., po rozpatrzeniu wniosku K. N. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący), z dnia 28 kwietnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

- czy przedszkole opłaca abonament prawny

- czy przedszkole opłaca i / lub posiada obsługę prawną

- od kiedy przedszkole ma / posiada / opłaca abonament prawny i / lub posiada obsługę prawną

- jaka kancelaria prawna / radca prawny / firma (pełna nazwa) prowadzi na rzecz przedszkola abonament prawny i/lub obsługę prawną

- skanów rachunków wystawionych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firmę, prowadzącą dla / na rzecz przedszkola obsługę prawną i/ lub abonament prawny, począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną

- skanów umów zawartych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firmę, prowadzącą dla / na rzecz przedszkola obsługę prawną i/ lub abonament prawny, począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną

- skanów faktur wystawionych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firmę, prowadzącą dla / na rzecz szkoły obsługę prawną i/ lub abonament prawny, począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie:

- skanów rachunków wystawionych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firmę, prowadzącą dla / na rzecz przedszkola obsługę prawną i/ lub abonament prawny, począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną

- skanów umów zawartych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firmę, prowadzącą dla / na rzecz przedszkola obsługę prawną i/ lub abonament prawny, począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną

- skanów faktur wystawionych przez kancelarię prawną /radcę prawnego/ firm prowadzącą dla / na rzecz przedszkola obsługę prawną i/ lub abonament prawny. począwszy od 1 listopada 2018 roku do dnia odpowiedzi na informację publiczną.

W uzasadnieniu podano, że w dniu 28 kwietnia 2020 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w powyższym zakresie.

Wezwaniem z dnia 5 czerwca 2020 r. strona została wezwana do złożenia wniosku na piśmie oraz wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

W odpowiedzi skarżący nie uzupełnił żądanych w wezwaniu informacji, a jedynie przeprowadził polemikę w zakresie konieczności wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego

Po analizie przedstawionego wniosku organ uznał, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie nie może być rozpatrzony pozytywnie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu na zasadach określonych w przepisach. W powyższym przypadku prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, gdyż radca prawny (A. D.) nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, a także z uwagi na nadużywanie prawa do informacji publicznej do prywatnych i zawodowych celów.

Osobą pełniącą funkcję publiczną, zgodnie z art. 115 § 19 Kodeksu karnego jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

Stosownie do art. 115 § 13 K.k., jest to także osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są stanowiska, które mają charakter usługowy i techniczny, wykonujące zadania niemające władczego charakteru. Usługa świadczona przez Kancelarią prawną wyłączona jest spod zakresu wydawania wiążących decyzji i nie ma charakteru władczego. Ujawnienie dokumentów żądanych przez wnioskodawcę może naruszyć dobra osobiste świadczeniobiorcy wynikającego z przepisów art. 23 i 24 k.c.

Ponadto jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14), funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym.

Z grona osób pełniących funkcje publiczne należy wykluczyć osoby, zajmujące stanowiska usługowe i techniczne.

Właśnie taką osobą (w strukturze organu/spółki/podmiotu) jest radca prawny. Jego rolą jest jedynie świadczenie usługi w postaci pomocy prawnej (umowa oświadczenie usług - art. 734 k.c. w związku art. 751 k.c.). Usługa ta polega na obowiązku radcy prawnego wykonywania stosownej analizy danego stanu prawnego (sprawdzaniu zgodności), a nie na podejmowaniu stosownych rozstrzygnięć materialno-prawnych. Rolą radcy prawnego jest doradztwo prawne osobom, które podejmują rozstrzygnięcia administracyjne, a nie podejmowanie tych rozstrzygnięć - także rola ta ma charakter wyłącznie usługowy (doradczy).

Radca prawny pełniąc szczególną rolę służy interesom sprawiedliwości, a także podmiotom, które powierzyły mu dochodzenia i ochronę swojej wolności i praw. Jego obowiązki polegają na sumiennym wykonywaniu zawodu, a także przestrzeganiu zasad moralnych i etycznych. Pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana. Pomocą prawną jest w szczególności udzielanie porad i konsultacji prawnych, opinii prawnych, zastępstwo prawne i procesowe.

Radca prawny nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy - przecież czym innym jest podjęcie decyzji (rola organu), a czym innym jest czuwanie nad prawidłową, prawną konstrukcją decyzji (rola radcy prawnego).

Osoba pełniąca funkcję publiczną lub mająca związek z pełnieniem takiej funkcji jest to każdy, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem tych zadań przez władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa - radca prawny taką osobą nie jest.

Zatem już z samego względu przywołanego powyżej, zaistniała przesłanka do odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Jednocześnie zgodnie z przedmiotową ustawą informacji można żądać w sytuacji kiedy spełnione są cele dla jakich ustawa nadała możliwość pozyskiwania powyższych informacji, a więc powinna ona stwarzać realną możliwość wykorzystania informacji do poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez wnioskodawcę nie ze względu na troskę o dobro publiczne, ale ze względu na chęć osiągnięcia własnych celów. Nie służy w żadnym zakresie dbaniu o dobro publiczne i nie jest wykorzystywany w celu poprawy funkcjonowania organów administracji ani lepszej ochrony interesu publicznego. Przedmiotowe informacje wykorzystywane są jedynie do redagowania materiałów prasowych na prywatnej stronie wnioskodawcy [...] w sposób oszczerczy w stosunku do osób związanych w jakikolwiek sposób z Gminą C.

Wnioskodawca wystąpił w roku 2019 do organu gminy i do jego jednostek z kilkudziesięcioma wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, zawierających łącznie ok. 120 indywidualnych zapytań w różnych sprawach.

Ich cechą wspólną jest to, że dotyczą różnych tematów i w większości dla udzielenia na nie odpowiedzi konieczny jest duży nakład pracy poświęcony na analizę obszernej dokumentacji, wyszukanie konkretnych informacji i sporządzenia kopii w formie wskazanej we wniosku. Wnioski te mają charakter dokuczliwy, nie służą dobru publicznemu.

Powyższe okoliczności - to jest w szczególności składania przez wnioskodawcę dużej ilości wymagających dużego zaangażowania czasowego ze strony organu wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz istnienie motywacji pozwalającej przypuszczać, że wnioskodawcy nie zależy na dobru publicznemu, a także brak wyraźnej potrzeby i uzasadnienia dla żądania informacji dotyczących w zasadzie całego zakresu działania Gminy, czy jego pracowników powoduje, że organ uznaje, że wnioskodawca nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej, aby zemścić się za pozbawienie członka rodziny stanowiska i związanych z nim dochodów, a nie działa w szeroko ujmowanym dbaniu o dobro publiczne.

Stwierdził, że podobny stan faktyczny został oceniony w analogiczny sposób przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Ke 6/19, a także w innych wskazanych przez stronę wyrokach. Wskazał również na pogląd J. Drachala w tej kwestii, w opracowaniu Prawo do informacji, który jak podał aprobuje.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca i zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej RP) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1-2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, że wnioskowana informacja podlega ochronie prywatności osoby fizycznej, podczas gdy wnioskowane rachunki, umowy, faktury podlegają udostępnieniu bez ograniczeń,

- art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej z uwagi na przesłankę pozaustawową oraz błędne przyjęcie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, może zostać niezrealizowany ze względu na przesłankę "nadużycia prawa, dostępu do informacji",

- art. 16 ust. 2 oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także bez podania informacji o nazwiskach i funkcjach osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej oraz oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję odmowną – w związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że w jego ocenie wnioskowane informacje nie korzystają z ochrony prywatności osoby fizycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi podał, że Dyrektor nie wykazał usługowego charakteru czynności wykonywanych przez radcę prawnego. Jest jasne, że postępowanie z udostępnienia informacji publicznej czy postępowanie administracyjnego może prowadzić wyłącznie organ, co nie oznacza, że osoby nieupoważnione do wydawania decyzji nie pełnią funkcji publicznych bądź nie mają związku z ich pełnieniem.

Prawo do informacji ma charakter uniwersalny i każdy cel ujawnienia informacji jest równie uprawniony. Oznacza to, że prawo do informacji nie musi być podyktowane wyłącznie interesem publicznym, a także troską o własne zdrowie, czy edukację dzieci.

Powołane przez Dyrektora pojęcie nadużycia prawa do informacji nie jest pojęciem prawnym – nie wynika z żadnego przepisu prawa i nie może stanowić przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej.

Insynuacje i oszczerstwa wyrażane przez Dyrektora są bezpodstawne i niepraworządne, lecz także nie mają znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Wobec wnioskodawcy nie toczy się żadne postępowanie o naruszenie dóbr osobistych, a wnioskodawca od dawna korzysta z przysługującego mu prawa dostępu do informacji publicznej, o czym świadczą wnioski złożone do Urzędu Miasta i Gminy w C. wnioski z lipca i grudnia 2013 r., wnioski z marca i kwietnia 2014 r.

Burmistrz Miasta i Gminy C., decyzją z dnia 28 lipca 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał decyzję Dyrektora Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi w C. z dnia 26 czerwca 2020 r. (błędnie wpisano datę 19 czerwca 2020 r.).

Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że podtrzymuje rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając podniesione przez ten organ argumenty. Podał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu, tak jak w niniejszej sprawie z uwagi na prywatność osoby fizycznej, gdy radca prawny, którego pytania dotyczą, nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Stwierdził, że w całości podziela rozważania w tej materii, przedstawione przez organ I instancji. Organ II instancji wskazał, że podziela również stanowisko organu I instancji, że skarżący nadużywa prawa. Powtórzył okoliczności wskazane w uzasadnieniu decyzji z 26 czerwca 2020 r., a dotyczące tego zarzutu.

Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa:

- art. 61 Konstytucji RP, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, że wnioskowana informacja podlega ochronie prywatności osoby fizycznej, podczas gdy wnioskowane dokumenty podlegają udostępnieniu bez ograniczenia,

- art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej z uwagi na przesłankę pozaustawową oraz błędne przyjęcie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, może zostać niezrealizowany ze względu na przesłankę "nadużycia prawa, dostępu do informacji".

Skarżący stwierdził, że skoro Burmistrz Miasta i Gminy C. jedynie podzielił i podsumował wcześniej zajęte stanowisko przez organ I instancji, to skarżący jest również zmuszony do powielenia dotychczas przytoczonego uzasadnienia zarzutów, co uczynił w dalszej części skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek powołał przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) kontrola, o której mowa powyżej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Kontrola sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji narusza prawo.

Przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Przedszkola z Oddziałami Integracyjnymi w C. z dnia 28 lipca 2020 r. utrzymująca w mocy swoją decyzję z dnia 26 czerwca 2020 r. (w decyzji wpisano błędną datę 19 czerwca 2020 r.) odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostarczenia skarżącemu kserokopii rachunków i faktur wystawionych przez kancelarię prawną, radcę prawnego oraz zawartych umów przez wyżej wymienione podmioty.

W sprawie niesporne jest, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną a także, że organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 u.d.i.p.).

Następnie wymagające rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie jest to czy informacje o wynagrodzeniu radcy prawnego zatrudnionego w Przedszkolu i treści umowy łączącej strony powinny być udostępniane, czy radca prawny jest osobą wykonującą funkcje publiczne, zatem czy uzasadnioną jest zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p. ochrona ich prywatności we wskazanym w tym przepisie zakresie. Powołany przepis stanowi bowiem, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne pod warunkiem, że informacje te mają związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji funkcjonariusza publicznego.

Taką definicję zawiera kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 ze zm.), który w art. 115 § 19 k.k. stanowi, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

Lukę w omawianej ustawie w zakresie pojęcia funkcjonariusza publicznego wypełniło liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Bazuje ono w większości na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. wydanym w sprawie K 17/05, na który zresztą powołuje się organ, przytaczając fragment z uzasadnienia tego orzeczenia. W wyroku tym stwierdzono, że "nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonariusza w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie w ramach struktury władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem się odnieść do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może by związana z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji (...)." Trybunał Konstytucyjny wskazał ponadto, że "można bez zbędnego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z podejmowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". (OTK-A 2006 r., Nr 3, poz. 30).

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania Trybunału Konstytucyjnego należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna.

Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną, w stosunku do których wyłączona jest ochrona określona w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Druga grupa pracowników to ci, którzy nie pełnią funkcji publicznej, wobec których możliwe jest zastosowanie ochrony prywatności wskazanej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, we wskazanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz art. 115 § 19 k.k. przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem nowych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu upoważnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14, wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy, mając na uwadze powyższe rozważania, ustalić czy radca prawny posiada kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej. W ocenie Sądu należy w tym celu dokonać analizy czynności zawodowych, które wykonuje radca prawny zgodnie z ustawą z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. 2020 r., poz. 75). Art. 6 tej ustawy stanowi, że świadczenie pomocy prawnej przez radcę prawnego polega na udzielaniu porad i konsultacji prawnych (sporządzania opinii prawnych), opracowaniu projektów aktów prawnych oraz wystąpieniu przed urzędami i sądami w charakterze pełnomocnika lub obrońcy. Art. 14 tej ustawy mówi, iż radca prawny prowadzi samodzielnie sprawy przed organami orzekającymi, dbając o należyte wykorzystanie przewidzianych przez prawo środków dla ochrony uzasadnionych interesów jednostki organizacyjnej. Niewątpliwie z powołanych przepisów wynika, że wykonuje również funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. świadcząc bowiem pomoc prawną na rzecz podmiotu, który go zatrudnia ma istotny i realny wpływ na zarządzanie sprawami podmiotu, odnoszącymi się do sfery publicznej.

Reasumując, radca prawny nie może być objęty ochroną prawną, o której mówi art. 5 ust. 2, gdyż jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Tym samym decyzje o odmowie udzielenia informacji publicznej – wydania kserokopii rachunków wystawionych przez radcę prawnego i/lub abonamentu prawnego oraz faktur za świadczoną obsługę prawną i/lub abonamentu prawnego, a także umów zawartych na obsługę prawną i/lub abonament prawny, przedszkola są wadliwe i Sąd wyeliminował je z obrotu prawnego.

Drugą, niezależną od omówionej wyżej przesłanki podstawą odmowy organu udzielenia informacji publicznej, jest zarzut – nadużycia przez skarżącego prawa. Organ wskazuje, że skarżący złożył kilkadziesiąt wniosków o udostępnienie informacji publicznej, zawierających około 120 pytań w różnych sprawach. W większości dla udzielenia na nie odpowiedzi konieczny był duży nakład pracy, wystąpienia te rozpoczęły się na początku 2019 roku, kiedy bliski krewny skarżącego został odwołany przez Burmistrza C. działającego w imieniu wspólnika Gminy C. z rady nadzorczej Przedsiębiorstwa Wodociągowo-Kanalizacyjnego spółka z o.o. Według organu skarżący kieruje się motywacją osobistą, a nie dobrem publicznym, mści się za pozbawienie członka rodziny stanowiska i dochodów.

Według Sądu zarzut ten nie może stanowić w niniejszej sprawie podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej. Z urzędu Sądowi wiadomo, że istotnie skarżący składa bardzo dużo wniosków o udzielenie informacji publicznej do różnych organów funkcjonujących w Gminie C., ale brak jest podstaw do połączenia ich z, jak twierdzi organ zwolnieniem krewnego skarżącego z członka rady nadzorczej Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji spółka z o.o. w C..

Skarżący podniósł, że wnioski o udzielenie informacji publicznej składał również w latach wcześniejszych, czemu w odpowiedzi na skargę organ nie zaprzeczył.

Sąd zauważa także, iż podstawę odmowy udzielenia wnioskowanych informacji nie stanowił art. 3 ust. 1 u.d.i.p., choć organ formułuje zarzut, że pytania zawarte we wnioskach są obszerne i organ musi poświęcić dużo czasu na ich realizację. Organ nie tylko nie wskazywał, że informacja ma charakter przetworzony (z uwagi na nakład pracy) ale także nie wykazywał takiego charakteru wnioskowanych informacji i z tego tytułu nie zwrócił się do skarżącego o wskazanie szczególnego interesu prawnego w uzyskaniu informacji.

Reasumując: organ ponownie rozpoznając wniosek zainteresowanego uczyni to mając na uwadze przedstawioną przez Sąd interpretację art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.