Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie WSA Gabriela Nowak asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. oddala skargę.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2006 r., na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386, z późn. zm.) oraz art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego, postanowiła utrzymać w mocy decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia tej uchwały.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2006 r. Centralna Komisja wskazała, że po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2003 r. sygn. akt I SA 227/03 poprzednich decyzji Centralnej Komisji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego, przeprowadzone zostało w całości ponowne postępowanie w sprawie wniosku o zatwierdzenie ww. uchwały, a następnie postępowanie w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego na posiedzenie Sekcji Nauk [...] w dniu 15 listopada 2005 r. zaproszeni zostali prawidłowo recenzenci powołani w przewodzie habilitacyjnym przez Radę Naukową [...] w P. "[...]" w W. oraz dotychczasowi recenzenci Centralnej Komisji. Taki sam tryb postępowania, tj. prawidłowe zaproszenie wszystkich recenzentów, zastosowano w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sekcja Nauk [...] po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Centralnej Komisji (recenzenci Rady Naukowej nie skorzystali ze stworzonej im możliwości udziału w posiedzeniu Sekcji) odmówiła poparcia wniosku o zmianę poprzedniej decyzji, odmawiającej zatwierdzenia uchwały nadającej dr inż. J. B. stopień naukowy doktora habilitowanego. Wniosek o uchylenie i zmianę poprzedniej decyzji nie uzyskał w głosowaniu tajnym poparcia bezwzględnej większości członków Sekcji. Za wnioskiem o uchylenie decyzji oddano [...] głosów, przeciw [...] głosów , przy [...] głosie wstrzymującym.

Prezydium Centralnej Komisji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Naukowej (za utrzymaniem decyzji [...] głosów, przeciw [...] głosów, przy [...] głosów wstrzymujących się).

W postępowaniu przeprowadzonym po uchyleniu poprzednich decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny powołano kolejno czterech recenzentów, w tym dwóch w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wszyscy oni przedstawili jednoznacznie negatywne, szczegółowo uzasadnione opinie, kwestionujące zasadność uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Zarzuty recenzentów przedstawione Sekcji Nauk [...] odnosiły się przede wszystkim do naukowego poziomu rozprawy habilitacyjnej, przedstawionej w przewodzie przez dr inż. J. B. Zostały one niemal jednomyślnie potwierdzone przez Sekcję Nauk [...]. Podkreślono w szczególności, że w swojej rozprawie autorka koncentruje się na technicznych aspektach procesu produkcji budowlanej, pomijając niemal zupełnie aspekt podmiotowy. O ile niezawodność procesów produkcji może być rozpatrywana w ujęciu czysto technicznym, to analiza ryzyka jako kategorii ekonomicznej musi, w ocenie recenzentów, uwzględniać podmiotowy aspekt problemu. Ryzyko w sensie ekonomicznym dotyczy określonych podmiotów gospodarujących.

Organ orzekający wskazał ponadto, że ryzyko rozumiane jako problem o charakterze ekonomicznym zajmuje w rozprawie niewiele miejsca, zaś tam gdzie jest przedmiotem rozważań, sposób ich przeprowadzania budzi poważne wątpliwości. Przede wszystkim brak jest ram teoretycznych dla jego analizy. W rozprawie autorka nawiązuje do kilku kategorii oraz pojęć ekonomicznych, które mają luźny związek z ryzykiem, zaś sposób ich prezentacji jest niezadowalający. Konstatacja natomiast autorki, że "badanie ryzyka wchodzi w zakres inżynierii niezawodności" jest nie do przyjęcia. Występuje raczej odwrotna sytuacja - tj. inżynieria niezawodności wchodzi w zakres badania ryzyka.

Rozprawa wykazuje ponadto zasadnicze niedostatki warsztatowe, które ograniczają naukowe walory rozprawy, np. autorka przytacza wyniki jakichś własnych badań ankietowych, bez podawania nie tylko bliższej charakterystyki próby badawczej, zwrotności ankiet, ale nawet roku, którego badania dotyczą. Cała praca jest chaotyczna i powierzchowna. Tekst rozprawy nie pozwała na jednoznaczne wskazanie wkładu autorki w rozwój zasobów wiedzy naukowej. Większa część tekstu rozprawy stanowi kompilację różnych prac, nie może być zatem traktowana jako dowód oryginalnych osiągnięć naukowych, a tym bardziej jako znaczny wkład w rozwój dyscypliny habilitacji.

W ocenie Centralnej Komisji przeprowadzona ocena i zgromadzone w postępowaniu opinie w sposób jednoznaczny wykazują, iż J. B. nie przedstawiła takiej rozprawy habilitacyjnej, która mogłaby zostać uznana za spełniającą wymagania ustawowe, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie spełniła ona podstawowego wymagania ustawowego, niezbędnego do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie nauki o zarządzaniu

Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2006 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. złożyła J. B. wnosząc o:

1) stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w związku z rażącym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego,

2) nakazanie Centralnej Komisji zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu na podstawie art. 154 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym członkowie organów kolegialnych Centralnej Komisji podlegają wyłączeniu z postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że:

1) rażąco naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego zawarte w art. 6-9 k.p.a. poprzez działanie nie na podstawie przepisów prawa, niepodjęcie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oparcie się w decyzjach wyłącznie na negatywnych recenzjach, bez analizy dowodów świadczących na korzyść zatwierdzenia habilitacji i uzasadnienia dlaczego nie dano im wiary,

2) rażąco naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego zawarte w art. 10 i 11 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, a przez to uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, w szczególności w przypadku znacznie rozbieżnych opinii recenzentów na temat merytorycznej zawartości rozprawy habilitacyjnej,

3) rażąco naruszono prawo przez niezastosowanie się do przepisów dotyczących załatwiania spraw i terminów, tj. art. 35 § 1 i § 2 oraz art. art. 36, 58,103 k.p.a.,

4) ograniczono prawa skarżącej w sposób istotny przez rażące naruszenie art. 61 k.p.a., a w szczególności § 4 tego artykułu – niezawiadamiając skarżącej o wszczęciu postępowania na wszystkich etapach postępowania,

5) rażąco naruszono przepisy art. 75 § 1, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 84, 86 k.p.a. poprzez niewykazanie staranności w zbieraniu dowodów, w szczególności niespełnienie żądań strony, polegających na zasięganiu opinii o sprawie od specjalistów z zakresu dyscypliny naukowej nauki o zarządzaniu, zajmujących się problematyką dysertacji (inżynieria zarządzania produkcją),

6) rażąco naruszono przepisy w zakresie przeprowadzenia rozprawy, tj. art. 89, 90 i 95 § 1, w związku z niewezwaniem skarżącej do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów oraz do stawienia się na rozprawę osobiście lub przez przedstawicieli albo pełnomocników.

7) rażąco naruszono przepisy w zakresie podejmowanych decyzji poprzez nierespektowanie przepisów art. 107 k.p.a. w zakresie podstaw prawnych jak i faktycznego uzasadnienia decyzji, zawierającego kilka ogólnych sformułować, bez wskazania faktów, na których organ się oparł.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odrzucenie w zakresie pozostałych wniosków jako niezgodnych z właściwością sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądowo-administracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania danej sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 listopada 2003 r. sygn. akt I SA 227/03 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2002 r. oraz decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W wyroku tym oraz w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 337/04 oddalającym skargę kasacyjną Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku z dnia 14 listopada 2003 r. stwierdzono, że uchwała podjęta przez sekcję stałą, po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego, powinna odpowiadać warunkom orzeczenia administracyjnego, co wobec zapisu art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. o odpowiednim zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że powinna ona również zawierać elementy przewidziane w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. dla decyzji lub przynajmniej takie, jakie zakreśla art. 124 § 1 k.p.a. dla postanowień. Oznacza to, że uchwała sekcji musi zawierać w szczególności rozstrzygniecie, które nie może być dorozumiane, ale musi mieć wyraz konkretny poprzez wyraźnie określoną treść. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto wadliwość postępowania Centralnej Komisji wynikającą z braku udziału recenzentów w całym przewodzie habilitacyjnym.

W wyniku powyższej oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzone zostało w całości ponowne postępowanie w sprawie wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego, a następnie postępowanie w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kierując się wiążącą organ i wojewódzki sąd administracyjny oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego na posiedzenie Sekcji Nauk [...] w dniu 15 listopada 2005 r. zaproszeni zostali prawidłowo recenzenci powołani w przewodzie habilitacyjnym przez Radę Naukową [...] w P. "[...]" w W. oraz dotychczasowi recenzenci Centralnej Komisji (zwrotne potwierdzenia doręczenia zaproszeń znajdują się w aktach sprawy). Taki sam tryb postępowania, zastosowano w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Posiedzenie Sekcji Nauk [...] odbyło się w dniu 15 listopada 2005 r., na którym z recenzentów Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. uczestniczył jedynie prof. W. W swojej wypowiedzi podtrzymał on swoją pozytywną opinię, ale nie podjął polemiki z recenzentami Centralnej Komisji. Zgodnie z ocena prawną Naczelnego Sadu Administracyjnego, po zakończeniu dyskusji, poddano pod głosowanie tajne wniosek o zatwierdzenie uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Za podjęciem uchwały o zatwierdzeniu uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. oddano [...] głos za, [...] głosów przeciw oraz [...] członków wstrzymało się od głosu. Z ogólnej liczby [...] członków Sekcji w głosowaniu udział wzięło [...] członków, co potwierdza załączona do akt imienna lista uczestników posiedzenia wraz z ich podpisami. Uchwały Prezydium Sekcji zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej polowy liczby członków (§ 7 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, przyjętego na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 kwietnia 1991 r., ze zmianami wprowadzonymi w dniu 9 marca 1994 r. oraz 31 stycznia 2003 r.).

A zatem, jak wynika ze sporządzonego protokołu z posiedzenia Sekcji Nauk [...], nie może budzić wątpliwości fakt, iż Sekcja w głosowaniu tajnym podjęła uchwałę o jednoznacznym rozstrzygnięciu, tj. odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Sposób zaprotokołowania tej uchwały spełnia wymogi § 6 ust. 1 pkt 2 powołanego wyżej Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz art. 67 § 1, 68 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Podkreślić należy przy tym, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, iż uchwała podejmowana przez organ kolegialny, stanowi wyraz woli przejawianej przez zespół osób fizycznych wykonujących na podstawie przepisów ustawowych określone kompetencje. Uchwałę należy uznać za podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem przewidziany, tzn. w drodze tajnego głosowania zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu koniecznej dla możliwości podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób (por. wyroki NSA z dnia 19 maja 2006 r. I OSK 111/06 oraz z dnia 27 października 2006 r. I OSK 191/06).

Również z protokołu z posiedzenia Prezydium Komisji z dnia 28 listopada 2005 r. wynika w sposób niewątpliwy, że przedmiotem głosowania był wniosek w przedmiocie zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Za podjęciem, zgodnie z § 12 ust. 2 powołanego Statutu uchwały o zatwierdzeniu Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. oddano [...] głosów, przeciw były [...] osób. Na [...] członków Prezydium Centralnej Komisji nieobecny był jeden – prof. M. N. Wymóg wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. (podpis osoby upoważnionej) został spełniony przez złożenie pod decyzją administracyjną wydawaną w postaci uchwały podejmowanej przez organ kolegialny, podpisów wszystkich członków tego organu, którzy uczestniczyli przy wydawaniu tej decyzji (uchwały).

Powyższe wymogi formalne zostały również spełnione w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego zebrany został obszerny materiał dowodowy. W szczególności uzyskano cztery recenzje oceniające dorobek naukowy i rozprawę habilitacyjną skarżącej. W świetle tego materiału dowodowego oraz podjętych uchwał przez Sekcję Nauk [...] zgodzić się należy ze stanowiskiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, że brak było podstaw do uznania, że skarżąca spełnia wymogi do nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W postępowaniu przeprowadzonym po uchyleniu poprzednich decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny powołano kolejno czterech recenzentów, w tym dwóch w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wszyscy oni przedstawili jednoznacznie negatywne, szczegółowo uzasadnione opinie, kwestionujące zasadność uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Stwierdzone w powyższych recenzjach mankamenty rozprawy habilitacyjnej znalazły odzwierciedlenie zarówno w przebiegu protokołowanych posiedzeń Sekcji Nauk [...] i Prezydium Komisji, jak również w uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji, stosownie do wymogów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarzut skarżącej dotyczący rażącego naruszenia powyższych przepisów jest całkowicie nieuzasadniony.

Należy podkreślić przy tym, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w sprawach o nadanie stopni naukowych, ocena dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie tytułu naukowego, to znaczy, czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach. Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego dokonaną zarówno w recenzjach naukowych, jak i stanowisku Centralnej Komisji, zawierającym propozycję rozstrzygnięcia sprawy dla Prezydium Centralnej Komisji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1416/06). Sąd nie mógł zatem wziąć pod uwagę zarzutów merytorycznych skierowanych w skardze do oceny recenzentów.

Sąd nie znajduje również podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej wskazujących na dopuszczenie się przez Komisję naruszenia art. 6, 7, 10, 11 i 61 k.p.a. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega zwłaszcza na sposobie podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem kolegialnym, decyzji kończącej ostatecznie sprawę nadania stopnia naukowego. Decyzje te są wynikiem tajnego głosowania. Również postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny (§ 14 powołanego Statutu). Odrębność ta to również pominiecie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją, poza dopuszczeniem środka zaskarżenia oraz swoiste postępowanie dowodowe ograniczone tylko do pewnych wskazanych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. środków dowodowych. Postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowiska właściwej sekcji.

Nie można zatem podzielić poglądu skarżącej o naruszeniu powołanych wyżej przepisów poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Przepis ten z uwagi na specyfikę postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego nie znajduje zastosowania.

W rozpatrywanej sprawie spełniono powyższy wymóg i uzyskano odpowiednią ilość recenzji. Sprawę rozpatrywała na posiedzeniach dwukrotnie Sekcja Nauk [...] zapewniając udział recenzentów i dokumentując podejmowane czynności w sposób umożliwiający kontrolę, a następnie podejmując uchwałę o jednoznacznym rozstrzygnięciu. A zatem tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie Prezydium Centralnej Komisji, a następnie podstawę do wydania przez ten organ decyzji.

Podniesiona natomiast w skardze przewlekłość postępowania miałaby znaczenie w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu, pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

Całkowicie chybiony jest wniosek skarżącej o nakazanie Centralnej Komisji zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej [...] w P. "[...]" w W. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu dr inż. J. B. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie nauk o [...], na podstawie art. 154 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołane przepisy nie stanowią bowiem podstawy orzekania sądów administracyjnych.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.