drukuj    zapisz    Powrót do listy

6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, Odrzucenie skargi, Dyrektor Izby Skarbowej, odrzucono skargę, I SA/Kr 559/14 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2014-05-13, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I SA/Kr 559/14 - Postanowienie WSA w Krakowie

Data orzeczenia
2014-05-13 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Stanisław Grzeszek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II FZ 635/16 - Postanowienie NSA z 2016-12-22
II FZ 742/15 - Postanowienie NSA z 2015-11-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270 art. 58 par 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia G. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymagań jest dołączenie do skargi dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieprzedstawienie dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej stanowi brak formalny pisma, którego nieusunięcie we wskazanym przez sąd terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04).

W wypełnieniu dyspozycji wymienionych wyżej przepisów, do skarżącego Stowarzyszenia zostało wystosowane wezwanie z dnia 26 marca 2014 r. (doręczone w dniu 28 marca 2014 r.) do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wezwanie zawierało pouczenie, że skarga zostanie odrzucona w razie nieusunięcia wskazanego braku formalnego w wyznaczonym terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Stowarzyszenie przedstawiło następujące dokumenty:

1. kserokopię uchwały nr 5/K/10/12 z dnia 29 października 2012 r. na okoliczność wyboru osób do reprezentacji podmiotu prawa gospodarczego,

2. kserokopię postanowienia Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych z dnia 12 września 2013 r. na okoliczność stwierdzenia przewlekłości w aktualizacji wpisu zmian w KRS od 8 marca 2011 r.,

3. kserokopie postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, Wydział XI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego na okoliczność potwierdzenia danych personalnych osób do reprezentacji podmiotu prawa gospodarczego,

4. pełnomocnictwo umocowujące do reprezentacji podmiotu.

Natomiast Stowarzyszenie nie przedstawiło odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, informując, że "KRS w dalszym ciągu prowadzi aktualizację wpisu zmian i podmiot prawa gospodarczego nie posiada żadnych narzędzi dyscyplinujących funkcjonariuszy publicznych. W konsekwencji nieprzedłożenia przez stronę skarżącą dokumentu wskazanego w wezwaniu, Sąd został pozbawiony możliwości zweryfikowania, czy osoby, które podpisały skargę, były uprawniona do jej wniesienia w imieniu Stowarzyszenia.

Należy zauważyć, że co prawda ustawodawca w art. 29 p.p.s.a. nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności. To jednakże nie rodzi sporów w piśmiennictwie i orzecznictwie, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania podmiotu jest dokument zawierający informację z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07. Akceptowana jest też praktyka określania w wezwaniu o usunięcie braków formalnych, rodzaju dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinna budzić wątpliwości (np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05).

Dane wpisane do Rejestru zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) korzystają z domniemania prawdziwości; na mocy art. 23 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przed dokonaniem wpisu to sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa, jak też czy zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistym stanem.

Jak już wspomniano wyżej, umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności. Stosowny dokument z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego zawierać winien zatem wpisy aktualne na ten właśnie dzień. Zatem wezwanie do złożenia odpisu aktualnego z KRS oraz określenie terminu wykonania i skutków jego niewykonania było jak najbardziej prawidłowe i zasadne.

Skarżące Stowarzyszenie w zastępstwie żądanego dokumentu, przedstawiło wymienione na wstępie dokumenty, które w ocenie Sądu nie wykazują w sposób wystarczający, że osoby, które podpisały skargę w imieniu Stowarzyszenia są umocowane do jego reprezentowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stwierdzić zatem należy, że skarga nie spełniała warunków formalnych umożliwiających nadanie jej prawidłowego biegu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt