Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2018 r. w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: - odmówić wykładni wyroku -

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 16 maja 2018 r. wydał wyrok w sprawie ze skargi A. F. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku.

Pismem z 6 lipca 2018 r. skarżący wniósł o wykładnię tego wyroku. W uzasadnieniu wniosku podniósł on, że wyrok jest bardzo lakoniczny w swej treści, zatem trudno jest merytorycznie się do niego odnieść.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również doktrynie prawa sądowoadministracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 roku, sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 roku, sygn. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 roku, sygn. akt I OZ 406/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do dokonania wykładni wyroku. Wbrew twierdzeniom A. F., Sąd jasno i wyraźnie w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał motywy, jakimi kierował się wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Zarówno treść sentencji wyroku jak i jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości wymagających rozstrzygnięcia co do jego treści. Podkreślić należy, iż sformułowania zawarte zarówno w wyroku z dnia 16 maja 2018 r., jak i jego uzasadnieniu, są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Sąd w uzasadnieniu do przedmiotowego wyroku szczegółowo opisał przyczyny, z powodu których skarga została oddalona. Wobec oczywistości rozstrzygnięcia sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu potwierdzanie lub zaprzeczanie przedstawianej przez jedną ze stron postępowania interpretacji treści wyroku.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a.