Pismem z [...] r. skarżący wniósł skargę na ostateczną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Z. z [...] r. wydaną na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] r. o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W decyzji tej zawarto pouczenie, że stronie niezadowolonej z decyzji służy prawo zwrócenia się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W zaskarżonej decyzji skarżący został pouczony co do przysługujących mu środków prawnych, służących do zakwestionowania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jednakże nie skorzystał z nich i nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniósł natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Zgodnie z art. 52 §1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, o których został pouczony w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, stanowiącej przedmiot zaskarżenia. Z tego też powodu wniesienie skargi przez skarżącego jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z uwagi na powyższe, z mocy art. 52 § 1 i § 2 w zw. z 58 § 1 pkt. 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.