Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 995/14 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na budowę fragmentu wodociągowej sieci rozdzielczej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 16 grudnia 2014 r., sygn. II SA/Bk 995/14oddalił skargę R. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na budowę fragmentu wodociągowej sieci rozdzielczej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym przyjętym przez Sąd I instancji:

Wnioskiem z dnia 19 maja 2014 r. Burmistrz Nowogrodu działający w imieniu Miasta i gminy Nowogród zwrócił się do Starosty Łomżyńskiego o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki o nr geod. 43/12, 43/16 i 43/22 o łącznej pow. 0,05 ha, ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej własność R. B., poprzez udzielenie Gminie i Miastu Nowogród zezwolenia na budowę fragmentu wodociągowej sieci rozdzielczej, w sposób przedstawiony w projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym w skali 1:1000, stanowiącym załącznik do decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego.

Po rozpatrzeniu wniosku, Starosta Łomżyński w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą ograniczył sposób korzystania z nieruchomości. W decyzji wskazano, iż ograniczenie obejmuje także możliwość zajęcia działek na okres nieprzekraczający 4 dni od dnia zajęcia nieruchomości, w celu wykonania prac budowlano – montażowych, a także zobowiązano inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że spełnione zostały wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości określone w art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej o.g.n.). Inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i jest zgodna z decyzją Burmistrza Nowogrodu z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Ponadto zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, które nie doprowadziły do uzgodnienia warunków.

Po rozpoznaniu odwołania właściciel nieruchomości Wojewoda Podlaski decyzją z [...] sierpnia 2014r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono regulację art. 124 ust. 1 i stwierdzono, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i jest zgodna z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w postaci wodociągu rozdzielczego [...] o łącznej długości ok. 3.440 m z hydrantami nadziemnymi [...]. Wojewoda ustalił także, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości, które zostały zakończone negatywnym wynikiem. Okoliczność zaś, czy warunki zaproponowane właścicielowi były dla niego satysfakcjonujące nie podlega weryfikacji przy wydaniu decyzji a podstawie art. 124 u.g.n. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. organ administracji nie ma podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie przyczyn braku zawarcia porozumienia. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w omawianym zakresie powinno sprowadzać się wyłącznie do ustalenia faktu istnienia rokowań (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) oraz ich negatywnego wyniku, tj. braku zgody ze strony właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości.

W skardze do sądu administracyjnego właściciel nieruchomości zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, art.7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 67 §1, art. 80, art. 81, art. 107 i art. 138 § 1 i § 2 k.p.a.;

2. przepisów prawa materialnego: art. 9a, art. 115 ust. 2 i art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.

W ocenie skarżącego organ II instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w sprawie oraz nie zastosował formy protokołu z art. 67 § 1 k.p.a., który nie pozostawia organowi administracji publicznej swobody wyboru między utrwaleniem czynności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zobowiązany był dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości - czego w przedmiotowej sprawie nie dokonał, a przez zajęcie i prowadzenie inwestycji na działkach skarżącego stanowiących jedyną drogę dojazdu do działek sąsiednich - całkowicie został uniemożliwiony dojazd do tych nieruchomości właścicielom działek przyległych do "drogi". W ocenie skarżącego powinno to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a brak pełnego wyjaśnienia tej kwestii stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący zwrócił też uwagę, że Wojewoda nie odniósł się do zarzutu, iż wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło bez wskazania podstawy prawnej jej wydania, o której mowa w art. 6 pkt.3 u.g.n. W zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono też, czy czasowe zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku jego braku - zgodne było z decyzją (o ile była wydana - funkcjonowała w obrocie prawnym) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Końcowo skarżący wyjaśnił, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 124 u.g.n., a mianowicie nie przeprowadzono zgodnych z prawem rokowań, z których sporządzony winien być protokół potwierdzający ten fakt, podpisany przez uczestników rokowań.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Sąd I instancji stwierdził, że objęta wnioskiem inwestycja polegająca na budowie fragmentu wodociągowej sieci rozdzielczej jest celem publicznym, o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Jest ona także zgodna z decyzją Burmistrza Nowogrodu z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w postaci obiektów infrastruktury technicznej - budowa wodociągu rozdzielczego [...] o łącznej długości ok. 3.440 m z hydrantami nadziemnymi [...].

Odnosząc się do przesłanki przeprowadzenia rokowań Sąd I instancji zwrócił uwagę, że rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się natomiast, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia. (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 Lex nr 574097, wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. II SA/Ke 298/12 Lex nr 1228975 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r. II SA/Bk 692/12).

Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt przeprowadzenia wymaganych rokowań i to, że nie zakończyły się one uzyskaniem zgody skarżącego na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Potwierdza to dołączona do akt sprawy dokumentacja w postaci pisma Burmistrza Nowogrodu z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz notatki służbowej z dnia [...] maja 2014r. Treść tych dokumentów potwierdza, że wnioskodawca miał wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej, ale właściciel w żaden sposób nie zareagował. Przepis 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów co do formy i treści oraz czasu trwania rokowań. Zatem strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku ich zainicjowania przez inwestora. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, gdy nie ma szans na zawarcie porozumienia (tak m.in. NSA w wyroku z 22 lutego 2012r. sygn. I OSK 357/11).

Sąd I instancji stwierdził także, że nie są uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i oceniły zebrany materiał.

W skardze kasacyjnej R. B. zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji, mimo, iż przy wydaniu przez Starostę Łomżyńskiego decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, skarżący został pozbawiony możliwości czynnego udziału w sprawie, to jest organ przed wydaniem zaskarżonego postanowienia co prawda zawiadomieniem z dnia 3 czerwca 2014 r. powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, ale wydał decyzję w dacie [...] czerwca 2014 r. – to jest przed terminem umożliwiającym skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną – a więc nie dokonaniem przez WSA w Białymstoku prawidłowej kontroli decyzji organów administracyjnych, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez te organy przepisów art. 7, 8, 10, 67, 77 § 1, 80 , 107 §1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęcie, że decyzja Starosty Łomżyńskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego – została wydana zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i poprzedzona została rokowaniami, a w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi pomimo, iż podlegała uwzględnieniu;

- art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8, 67, 77, 80 i 127 § 3 oraz art. 140 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, iż Wojewoda nie rozpoznał wszystkich zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu;

2/ przepisów prawa materialnego:

- art. 124 ust.1 i 3 u.g.n. w związku z art. 67 i n k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż wymagane w/w przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami rokowania zostały przeprowadzone, gdy w świetle treści pisma Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz treści notatki służbowej z dnia [...] maja 2014 r., które nie mogą być uznane za dokumenty z przeprowadzonych rokowań, gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, mają wartość dowodową tylko wówczas, gdy zostały przez organ administracji utrwalone w formie protokołu zgodnie z art. 67 i n. k.p.a., brak jest dowodu, aby inwestor określił i zaproponował skarżącemu na piśmie warunki uzyskania zgody na wykonanie robót o jakich stanowi art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Z tego względu decyzja winna wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego i zezwolenia na prowadzenie inwestycji. W związku z tymi wymogami organ przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości obowiązany jest dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości - czego w przedmiotowej sprawie nie dokonał, a przez zajęcie i prowadzenie inwestycji na działkach skarżącego stanowiących jedyną drogę dojazdu do działek sąsiednich - całkowicie uniemożliwiony został dojazd do tych nieruchomości właścicielom działek przyległych do "drogi".

W ocenie skarżącego kasacyjnie nie sposób podzielić oceny Sądu I instancji, że pismo Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz notatka służbowa z dnia [...] maja 2014r. spełniały ustawowy wymóg przeprowadzenia rokowań, które nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżącego na inwestycję w kształcie zaproponowanym przez inwestora. Inwestor nie przedstawił bowiem skarżącemu żadnych propozycji warunków udostępnienia nieruchomości. W ocenie skarżącego pismo i notatka nie dowodzą przeprowadzenia rokowań.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art.176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się uzasadniona.

W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego, mogą one odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem nie wskazano w skardze kasacyjnej, jaki wpływ zarzucane naruszenie mogło mieć na wynik sprawy, w szczególności nie określono, dokonania jakich zamierzonych czynności skarżący został pozbawiony lub też jakie dowody w wyniku zarzucanego naruszenia nie mogły przez niego zostać zgłoszone. Należy w tym miejscu zawrócić uwagę, że zarzut dotyczy postępowania przed organem I instancji, zatem ewentualne uchybienia w tym zakresie mogły zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym, które ma wszak charakter merytoryczny i polega na ponownym rozpoznaniu sprawy co do istoty, w którym jest także możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Jednocześnie, jakkolwiek decyzja organu I instancji istotnie nosi datę [...] czerwca 2014 r., to została do strony wysłana [...] lipca, a doręczona [...] lipca 2014 r., co pozwala przypuszczać, że ujawniona na niej data, tożsama z datą zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jest wadliwa. Uwaga ta ma jednak jedynie charakter uboczny, albowiem zasadniczym powodem bezskuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego brak wskazania na negatywne skutki wynikające z podniesionej okoliczności dla strony postępowania administracyjnego.

Równie ogólnikowo zostały w skardze kasacyjnej uzasadnione zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 7, 8, 10, 67, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie znajduje potwierdzenia zarzut, że postępowanie administracyjne nie zostało poprzedzone rokowaniami. Pismo inwestora z 14 kwietnia 2014 r. skierowane do strony i zawierające wezwanie do wyrażenia zgody na założenie wodociągu, doręczone 16 kwietnia 2014 r., pozostało bezspornie bez odpowiedzi i nie wywołało odzewu. Fakt, że inwestor zwrócił się o wyrażenie zgody bez proponowania rekompensaty finansowej nie oznacza, że nie zainicjował próby ugodowego załatwienia sprawy, ustawa nie wymaga, aby udostępnienie nieruchomości odbywało się odpłatnie. Po otrzymaniu propozycji strona nie wyraziła gotowości ani do wyrażenia zgody i podpisania porozumienia, ani nie przedstawiła swoich warunków. Milczenie prawidłowo zostało ocenione jako odmowa zawarcia porozumienia, wyczerpujące wymóg przeprowadzenia rokowań. Bierna postawa właściciela nieruchomości nie obliguje inwestora do ponawiania prób, a tryb decyzyjny ma umożliwić sprawne uzyskanie tytułu do zajęcia nieruchomości, warunkującego uzyskanie pozwolenia na budowę, sprawność zaś ma w przypadku inwestycji objętych zakresem art. 124 ust. 1 u.g.n. istotne znaczenie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że postępowanie wyjaśniające w zakresie tej przesłanki zostało przeprowadzone w dostatecznym zakresie, a dołączone do wniosku materiały stanowią dowód na przeprowadzenie rokowań. Ocena tego materiału przez organy administracji nie była ani dowolna, ani nie była sprzeczna z jakimiś innymi dowodami w sprawie.

Treść udzielonego zezwolenia na założenie wodociągu nie uzasadnia także zarzutu, że poniechano analizy odnoszącej się do stopnia uciążliwości zajęcia dla właściciela nieruchomości. Jakkolwiek Sąd I instancji nie poddał tej kwestii analizie, to uzasadnienie wyroku stanowi wyraz akceptacji dla poczynionych przez organy ustaleń i dla treści decyzji. Zarzut dotyczący braku analiz stopnia uciążliwości musiałby zatem wykazywać, że z jakichś względów faktycznych uciążliwość ta jest nadmierna, przekracza zwykłe skutki dla takiej inwestycji, nadmiernie ingeruje w prawo własności. Takich argumentów w skardze kasacyjnej nie ma. Założenie dotyczy wodociągu lokalizowanego w działkach o charakterze drogowym, o czym świadczy ich kształt i funkcja związana z przebiegiem względem innych działek. Drogowy charakter działek został także przyznany przez skarżącego. Jak ilustruje to graficzny załącznik do decyzji, wodociąg przebiega skrajem tych działek drogowych, nie powodując docelowo ograniczenia ich użyteczności. Natomiast zarzuty dotyczące ograniczeń dla dojazdu do działek korzystających z działek drogowych wiązane są z okresowymi ograniczeniami mogącymi powstać w czasie zakładania wodociągu, co zgodnie z decyzją ma trwać cztery dni. Nie stanowią te okoliczności żadnego argumentu mogącego uzasadniać, że wydanie decyzji nie zostało poprzedzone właściwym ustaleniem zakresu ograniczenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd I instancji miałby obowiązek uchylić decyzję, w przypadku stwierdzenia, że naruszenia prawa procesowego w zakresie postępowania dowodowego czy uzasadnienia decyzji mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnoszone zarzuty takiego wpływu nie potwierdzają i nie dają podstaw do postawienia zarzutu, że Sąd I instancji zaakceptował decyzję wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniały zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. w związku z art. 67 i 7 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zakwalifikowany w skardze kasacyjnej jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Po pierwsze przepis art. 67 k.p.a. zawiera kilka jednostek redakcyjnych i skarga kasacyjna powinna określać, która z norm została naruszona. Uzasadnienie tego zarzutu pozwala na przyjęcie, że stronie skarżącej chodzi o wymóg zawarty w art. 67 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Odnoszenie tego rygoru do sposobu udokumentowania przeprowadzenia rokowań pozbawione jest uzasadnienia, albowiem to nie organ administracji orzekający w sprawie prowadzi rokowania i nie mając do nich zastosowania rygory dokumentowania czynności postępowania.

Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.