II SA/Gd 204/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-01-05	
Data wpływu	2020-03-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Jolanta Górska /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak
Mariola Jaroszewska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Rada Gminy	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 1945; art. 3 ust.. 1; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Ż. J. i J. J. na uchwałę Rady Gminy z dnia 18 października 2019 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego, gmina 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] objętej ustaleniami dla karty terenu oznaczonego symbolem [...], 2/ zasądza od Rady Miejskiej solidarnie na rzecz skarżących Ż. J. i J. J. kwotę 814 (osiemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Ż. J. i J. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 18 października 2019 r. nr X/154/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gmina C.

W skardze pełnomocnik skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości będącej własnością skarżących oznaczonej ewidencyjnie jako działka gruntu numer [..], oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1 ZP oraz o zasądzenie kosztów postępowania..

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1.art. 14 i następnych ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p, poprzez podjęcie uchwały bez podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także bez przeprowadzenia procedury planistycznej określonej powszechnie obowiązującymi przepisami prawa.

Podkreślono przy tym, że przed przystąpieniem do podjęcia zaskarżonej uchwały organ nie podjął żadnych czynności faktycznych oraz prawnych nałożonych na niego przez ustawodawcę, w całości opierając się na postępowaniu dotyczącym uchwały numer XXXIV/568/2018 Rady Gminy z dnia 22 czerwca 2018 r., której nieważność w wyroku z dnia 15 maja 2019 roku stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny. W związku tym podjęcie uchwały numer X/154/2019 z dnia 18 października 2019 r. bez uprzedniego podjęcia nowej uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło z istotnym naruszeniem zasad i trybu sporządzania planu w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podjęty uchwałą z dnia 18 października 2019 r. powinien być procedowany od początku, z pominięciem postępowania zakończonego uchwałą numer XXXIV/568/2018 z dnia 22 czerwca 2018 r.

2. art. 1 u.p.z.p. poprzez nienależyte wyważenie interesu ogólnego i interesów indywidualnych, a także braku ustalenia faktycznego zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, zarówno istniejącej legalnej zabudowy stanu w zakresie istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy.

3. art. 6 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego i brak wyważenia interesów indywidualnych z interesem publicznym oraz ponadustawowego i nieuzasadnionego racjami społecznymi ograniczenia indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości objętych planem pomimo uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy dla skarżących.

Podkreślono, że skarżący starali się o wydanie przez Wójta Gminy warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości już w 2016 r., przy czym postępowanie zostało zawieszone z uwagi na możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także dla nieruchomości będącej własnością skarżących. Następnie skarżący uzyskali informację, że planowana jest m.in. na ich terenie promenada wzdłuż rzeki B. Później jednak pomysł ten porzucono i możliwe było podjęcie dalszych kroków przez skarżących, którzy aktualnie realizują inwestycję zgodnie z decyzją z dnia 3 września 2019 r. w sprawie wydania pozwolenia na budowę (prawomocnej od dnia 6 września 2019 roku). Skarżący od 2016 r. składają wnioski i zarzuty w przedmiocie dotyczącego ich nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4. art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez brak przeprowadzenia z mieszkańcami miejscowości S., gmina C., w tym właścicielami nieruchomości objętych przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, konsultacji społecznych, pomimo że niewątpliwie jest to ważna sprawa dla gminy C., budząca kontrowersje mieszkańców.

5) art. 31 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zapisy przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ograniczają prawa skarżących w sposób nieproporcjonalny, ograniczają istotę wolności i prawa własności skarżących i uniemożliwiają prowadzenie jakichkolwiek inwestycji na nieruchomości z uwagi na oznaczenie jej symbolem 1 ZP - zieleń urządzona.

Zdaniem skargi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sposób znaleźć jakiejkolwiek próby wyważenia interesu publicznego i prywatnego.

6) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasady równości wobec prawa przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem niektóre nieruchomości sąsiednie objęte planem są oznaczone symbolem UT/ZP - z funkcją podstawową - teren usług związanych z turystyką wodną, a inne, jako ZP - zieleń urządzona, bez możliwości prowadzenia na nich jakichkolwiek usług.

Bez odpowiedniej zmiany planu miejscowego lub jego uchylenia w tej części, nie istnieje w ocenie skargi możliwość wykorzystania nieruchomości skarżących na cel wskazany w uzyskanych przez nich warunkach zabudowy. Taka sytuacja stanowi przejaw nierówności wobec prawa. Skarżący, wobec ustalenia miejscowego planu w takim kształcie, zostają pozbawieni możliwości prowadzenia działalności usługowej związanej z turystyką wodną, którą dotychczas tam prowadzili, zostali też pozbawieni realnej szansy zbycia nieruchomości. Stan ten powoduje zatem rzeczywiste ograniczenie możliwości władania nieruchomością i rozporządzania nią. Jest to sytuacja nieuzasadniona, zwłaszcza na tle znacznie większej swobody w tym zakresie dotyczącej właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości objętych planem.

7) art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 140 kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie w zaskarżanej uchwale stworzenia na nieruchomości skarżących terenów ogólnodostępnych - ciągów spacerowych o szerokości do 3 m (łącznie zajęcie pasa 5 m), umieszczenie tablic informacyjnych oraz realizację sieci uzbrojenia terenu i urządzeń infrastruktury technicznej - oznaczonych symbolem 1KX, co narusza w sposób bezpośredni gwarantowane im prawnie uprawnienia właścicielskie. Przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym na realizację celu publicznego uruchamia możliwość jej wywłaszczenia, a więc pozbawienia prawa własności.

Wskazano, że Rada Gminy podjęła podobną do zaskarżanej uchwałę z dnia 29 listopada 2017 r. dotyczącą fragmentu miejscowości S. położonego nad jeziorem, która ze względu na zbyt dużą ingerencję w prawo własności została przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku uznana częściowo za nieważną (wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2019 roku, sygn. akt II SA/Gd 551/18).

Wniesiono także o przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku prowadzonych pod sygnaturą II SA/Gd 552/18 poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wymienionych w skardze dokumentów.

Skarżący wywodzą interes prawny do wniesienia skargi z prawa własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntu jako działka numer [..], objętej zaskarżonym planem.

Uzasadniając dalej zarzuty skarżący podają, że w lutym 2016 r. nabyli działkę nr [..] od osoby trzeciej. Następnie wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. zwrócili się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny oraz budowie hangaru na sprzęt wodny z częścią socjalno-warsztatową. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. zawieszono postępowanie w tej sprawie, podjęte następnie w dniu 18 stycznia 2017 r., ponieważ Rada Gminy nie uchwaliła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wnioskowanym terenie. Wójt Gminy wydał decyzję o warunkach zabudowy i ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny oraz budowie hangaru na sprzęt wodny z częścią socjalno-warsztatową na terenie działki [..] wraz z budową zjazdu publicznego na terenie działek nr [..] i [..].

Niezależnie od powyższego, w wyniku podjęcia przez Radę Gminy uchwały numer V/90/2015 z dnia 22 maja 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gm. C., dnia 22 czerwca 2018 r. Rada Gminy podjęła uchwałę numer XXXIV/568/2018. Na podstawie złożonej przez Ż. i J. J. skargi na uchwałę numer XXXIV/568/2018 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 maja 2019 r. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały - sygn. akt II SA/Gd 552/18.

Co istotne, podejmując aktualnie zaskarżaną uchwałę z dnia 18 października 2019 r., organ powołał się na uchwałę Rady Gminy numer V/90/2015 z dnia 22 maja 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, całkowicie uniemożliwiając zainteresowanym udział w postępowaniu dotyczącym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 18 października 2019 roku. Ponadto organ nie uwzględnił, aktualnie podejmując uchwałę planistyczną, żadnej z dotychczasowych uwag wniesionych przez skarżących w lutym 2018 roku do ówczesnego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym: o uwzględnienie w całości ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 17 listopada 2017 r., o zmianę przeznaczenia działki nr [..] z 1 ZR na 1 UT/ZP ze względu na prowadzoną sezonowo działalność związaną z turystyką wodną, o wyjaśnienie podstawy prawnej wywłaszczenia terenu pod komunikację - ciąg spacerowy [1KX] oraz o informację, dlaczego projekt planu sporządzony został na nieaktualnych mapach, wykreślenie z projektu planu terenów przeznaczonych pod ścieżkę rowerową planowaną przez działki prywatne, ponieważ narusza to prawo własności oraz szereg innych przepisów w zakresie pojęcia interesu i celu publicznego.

Ze względu na brak przeprowadzenia postępowania planistycznego przez Gminę przed wydaniem zaskarżanej uchwały, a oparcie się na poprzednim postępowaniu, skarżący podtrzymują swoje zarzuty i uwagi do uchwały z dnia 22 czerwca 2018 roku, w odniesieniu do uchwały z dnia 18 października 2019 r.

Wskazanie przez organ, że nieuwzględnienie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w pracach planistycznych wynika z położenia działki na terenie objętym ochroną konserwatorską stoi w opozycji do przeprowadzanych uzgodnień w trakcie wydawanej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z wynikiem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [..]-[..], stanowiącym załącznik nr 2 do decyzji, na terenie działki nie występują obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków zgodnie z uchwalą nr X!X/331/2016 Rady Gminy z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie przyjęcia Gminnego Programu Opieki nad Zabytkami na lata 2016 - 2020, zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie występują obszary objęte formami ochrony zabytków. Zarówno z decyzji o warunkach zabudowy, jak z załącznika do planu nie wynika, jakoby przedmiotowy teren został objęty ochroną konserwatorską. Co więcej nie wskazano związku pomiędzy rzekomym objęciem przedmiotowej nieruchomości ochroną konserwatorską a brakiem uwzględnienia decyzji o warunkach zabudowy. Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem, jakoby druga uwaga - wniosek o zmianę przeznaczenia działki nr [..] z 1 ZP na 1 UT/ZP była nieuzasadniona, ponieważ działka [..] będąca własnością skarżących posiada dostęp do rzeki poprzez teren działki [..], który przewidziany jest w planie jako UT/ZP. Twierdzenia te także stoją w opozycji do rzeczywistego stanu faktycznego. Skarżący nie tylko nie posiadają prawa własności do działki numer [..], lecz nawet nie została na niej ustanowiona na ich rzecz służebność przejścia. Organ całkowicie pominął fakt, że skarżący obecnie prowadzą działalność usługową na przedmiotowej nieruchomości związaną z dostępem do rzeki - m.in. wypożyczaniem kajaków.

Zdaniem skarżących władztwo planistyczne gminy nie oznacza nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem organy gminy w tych czynnościach muszą uwzględniać obowiązujące przepisy prawa, co wynika z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego też powodu działania organów gminy muszą podlegać ocenie pod kątem zgodności z art. 64 ust. 3 oraz 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarżący pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. skierowanym do Wójta Gminy ponownie wnieśli o wprowadzenie wnioskowanych przez nich zmian do przedmiotowego miejscowego planu wskazując, że jest on dla nich, jako dla jej mieszkańców, a zarazem przedsiębiorców skrajnie krzywdzący. Skarżący podnieśli także, że nie sposób zgodzić się z argumentacją Gminy w zakresie zasadności ewentualnego ciągu pieszego, m.in. wzdłuż ich nieruchomości ze względu na tzw. cel społeczny.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wskazano, że Rada Gminy w dniu 22 maja 2015 r. podjęła uchwałę nr V/90/2015 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gm. C. Tereny wyznaczone w granicach obszaru objętego opracowaniem planu zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalonego uchwałą Nr XXV/417/2017 Rady Gminy z dnia 9 sierpnia 2017 r., leżą w większości w granicach obszaru możliwego, docelowego zainwestowania, obejmującego obszary zabudowane i zainwestowane, także objęte obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, mieszkalno- usługową, usługową, także w zakresie usług związanych z turystyką wodną, tereny sportu i rekreacji, zieleni urządzonej oraz komunikacji i tereny rolne jest zgodne z polityką przestrzenną gminy określoną w Studium.

Rada Gminy uchwałą Nr XXXIV/568/2018 z dnia 22 czerwca 2018 r. stwierdziła brak naruszeń ustaleń zmiany - aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gm. C., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 3 sierpnia 2018 r. pod poz. 3175. Podczas uchwalania planu naruszona została procedura i nieuwzględnione przez Wójta uwagi nie zostały przegłosowane przez Radę Gminy przed przystąpieniem do odczytania i głosowania przedmiotowej uchwały, mimo szczegółowego omówienia uwag na komisjach. Podczas sesji wprowadzona została również zmiana do projektu uchwały w zakresie ustaleń § 15 dla terenów komunikacji oznaczonych w planie symbolem 1KX i 2KX. W projekcie planu przedłożonym do uchwalenia dla obu terenów dopuszczało się realizację ścieżki pieszo-rowerowej, a na wniosek radnego sołectwa S. dla terenu 1KX dopuszczono wyłącznie realizację ciągu spacerowego, zaś dla terenu 2KX pozostawiono ścieżki pieszo-rowerowe. Zmiana ta nie wymagała ponowienia uzgodnień oraz nie miała wpływu na ustalenia dla pozostałych terenów objętych planem, dlatego też mogła zostać podjęta z uwzględnieniem proponowanej zmiany.

Z uwagi na naruszenie procedury podczas uchwalania planu plan miejscowy został ponownie (po stwierdzeniu nieważności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny) przekazany Radzie Gminy celem uchwalenia i był przedmiotem obrad na X sesji Rady Gminy w dniu 18 października 2019 r. Rada Gminy po przegłosowaniu nieuwzględnionych przez Wójta Gminy uwag, uchwałą Nr X/154/2019 z dnia 18 października 2019 r. stwierdziła brak naruszeń ustaleń zmiany - aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gm. C., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 26 listopada 2019 r. pod poz. 5241. Projekt planu był wyłożony wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w dniach od 28 grudnia 2017 r. do 26 stycznia 2018 r. 18 stycznia 2018 r. zorganizowana została dyskusja publiczna. Do projektu planu wpłynęły uwagi, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy. W pracach nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zapewniono udział społeczeństwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz ze strategiczną oceną oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W planie miejscowym uwzględniono zapisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz potrzeby dla istniejącej zabudowy. Tereny przeznaczone pod projektowaną ścieżkę spacerową i tereny zieleni urządzonej stanowią grunty rolne zgodnie ze stanem w ewidencji gruntów i budynków. Przebieg ścieżki spacerowej zmieniał się w czasie trwającej procedury, co było wynikiem głosów mieszkańców, jak również uzyskanych opinii i uzgodnień. Projektowana ścieżka spacerowa stanowi w planie miejscowym kontynuację ścieżki edukacyjnej ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XXVIll/445/2017 Rady Gminy z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego [..]", gmina C. i zachowuje podobne parametry. Możliwość zabudowy terenów objętych planem może się odbywać tylko w granicach terenów przeznaczonych pod zabudowę z zachowaniem ściśle określonych linii zabudowy.

Zdaniem organu dla żadnej z działek skarżących decyzja o zmianie sposobu zagospodarowania terenu (w tym zmiana funkcji) nie była wydawana, dlatego w granicach użytków rolnych stanowią one grunty rolne. Organ powołał się na art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Ponadto zdaniem organu ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga przeprowadzania konsultacji społecznych, a Wójt nie stwierdził potrzeby ich przeprowadzenia. Prognoza oddziaływania na środowisko opracowana została we wrześniu 2015 r. i została przesłana do opiniowania i uzgodnień w marcu 2016 r. W trakcie trwania procedury kilkakrotnie wprowadzane były do niej zmiany i poprawki wynikające z uzyskanych opinii i uzgodnień (tak jak w przypadku projektu planu), dlatego wyłożona do publicznego wglądu była ostateczna wersja prognozy z października 2017 r.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 3 listopada 2020 r. wezwano organ do ustosunkowania się w terminie 14 dni do zarzutu skargi i wyjaśnienia zakazu zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 1ZP dla działki nr [..] w kontekście uzyskanej przez skarżących decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 3 września 2017 r. dołączonej do skargi oraz szczegółowego uzasadnienia zakazu zabudowy i przeznaczenia terenu obejmującego działkę nr [..] pod zieleń publiczną, a także wyjaśnienia nieuwzględniania w planie istniejącej na tej działce zabudowy w postaci budynku gospodarczego.

W piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2020 r. Wójt stanął na stanowisku, że ustalenia planu nie kolidują z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę w zakresie możliwości realizacji inwestycji. Zarówno w tych decyzjach, jak i w planie, teren inwestycji został ograniczony linią zabudowy od rzeki, ale ze względu na ograniczenia wynikające z uzgodnień nie było możliwości dopuszczenia wnioskowanych parametrów uzyskanych ba etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy w zapisach planu. Jak wskazał organ, zakaz zabudowy dla terenów położonych wzdłuż rzeki wynika z przepisów związanych z położeniem działki na terenie Parku Krajobrazowego. Organ wskazał też, że istniejący na działce skarżących budynek gospodarczy był uwzględniany w momencie przystępowania do procedury i jest uwzględniony w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały (część graficzna planu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, zatem doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie podstawę orzekania stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), dalej jako u.p.z.p. Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie w części uchwały Nr X/154/2019 doprowadziła sąd orzekający uwzględnienia skargi w zakresie karty terenu oznaczonego symbolem 1 ZP dla działki nr [..]. Stwierdzenie nieważności uchwały o planie w tak określonym zakresie nastąpiło zgodnie z wnioskiem skargi i tylko w ramach wyznaczonych granicami naruszonego interesu prawnego skarżących.

Przeprowadzona przez sąd kontrola zainicjowana została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713), zwanej dalej u.s.g., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zastosowanie ww. brzmienia przepisu u.s.g. ma znaczenie także dla wymogów skutecznego wniesienia takiej skargi, albowiem zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w sprawie nie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyp. sądu) w brzmieniu obowiązującym przed ww. nowelizacją, a więc skarżący nie musieli poprzedzać skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.

Następnie badanie dopuszczalności skargi należy przeprowadzić w kontekście art. 101 ust. 1 u.s.g., którego treść mająca zastosowanie w sprawie oznacza, że skarga na uchwały organów samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, a takim niewątpliwie jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). W związku z tym skarżący, chcąc skutecznie wywieść skargę na uchwałę gminy, musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną, zaś dla stwierdzenia nieważności kontrolowanego aktu konieczne jest wykazanie, że po stronie organu uchwałodawczego doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Innymi słowy, strona skarżąca obowiązana jest wykazać, że dany akt naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

Przesłanką uwzględniania skargi nie będzie zaś sytuacja, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (vide: wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 355/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Trzeba też podkreślić, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka w "granicach" naruszonego interesu prawnego skarżącego, a więc przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 117/13 i z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności tego planu może nastąpić tylko w odniesieniu do planu w zakresie dotyczącym tych nieruchomości, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Mając to na uwadze sąd poddał rozwadze kwestię legitymacji skargowej małżonków J. uwzględniając fakt, że dysponują oni prawem własności działki nr [..]. Analiza części graficznej planu potwierdza, że działka ta znajduje się w granicach jego opracowania i jest oznaczona symbolami 1 ZP i 1 KX. Natomiast z treści kart dla tych terenów wynika, że na mocy postanowień planu działka o takim przeznaczeniu są objęte ograniczeniami w postaci zakazów zabudowy (teren 1 ZP - § 11 ust. 2 pkt 2) lub przeznaczeniem powodującym ogólnodostępność części działki (teren 1 KX - § 15 ust. 2 pkt 1). Według skarżących tego rodzaju rozwiązania przyjęte w planie miejscowym naruszają ich interes prawny i ograniczają w możliwości wykorzystywania przysługującego im prawa własności.

Zdaniem sądu twierdzenia te są zasadne, gdyż kwestionowane postanowienia uchwały wpływają na sytuację prawną skarżących jako właścicieli wskazanej nieruchomości, ograniczając ich uprawnienia, w tym prawo do swobodnego zagospodarowania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem oraz do wyłącznego, niezakłóconego korzystania z całego jej terenu. Postanowienia karty terenu 1 ZP w odniesieniu skarżących determinują bowiem sposób wykorzystania przez nich nieruchomości jako zieleń, co ma wpływ na realizację przez nich planów inwestycyjnych związanych z przebudową i nadbudową budynku gospodarczego prowadzącą do zmiany sposobu jego użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny. Nie ulega zatem wątpliwości, że przewidziane planem ograniczenia w zagospodarowaniu działek wynikające z postanowień karty terenu 1 ZP negatywnie oddziałują na sytuację prawną skarżących.

Powyższe okoliczności uzasadniają przyznanie skarżącym legitymacji do wniesienia skargi, gdyż istnieje związek pomiędzy ich własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, której treść wkracza w uprawnienia właścicielskie skarżących.

Okoliczność ta nie przesądza jednak o zasadności skargi, albowiem jak już wskazano, stwierdzone naruszenie interesu prawnego przysługującego stronie skarżącej musi być związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 u.p.z.p., tzw. władztwa planistycznego.

Wskazany przepis stanowi, że gmina ma prawo do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej, w ramach czego może dokonywać władczego przeznaczenia terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Samodzielność gminy w tym zakresie uznawana jest za podstawową, immanentną cechę samorządu gminnego. Jest wartością chronioną Konstytucją RP, jako jeden z fundamentów ustroju terytorialnego Państwa. W granicach tej samodzielności gmina podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie przepisami prawa i własną wolą wyrażoną w określonej formie przez jej organy pochodzące z wyboru. Oznacza to, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego.

Prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia w tym zakresie przewiduje wprost Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości.

Zatem, gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i warunków zagospodarowania, a granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają przede wszystkim konstytucyjnie chronione prawa, w tym prawo własności. Oczywistym jest też, że w przypadku, gdy dochodzi do uchwalania planu miejscowego może powstać konflikt interesów indywidualnych z interesem publicznym, który jest jednym z najistotniejszych elementów leżących u podstaw kształtowania ładu przestrzennego. Dlatego też w każdym przypadku, gdy organ uchwałodawczy podejmuje inicjatywę planistyczną musi działać tak, aby nie doprowadzić do sytuacji, w której nastąpiłoby ponadustawowe i nieuzasadnione racjami społecznymi ograniczenie praw przysługujących jednostkom poddanym ustanowionym regulacjom. Natomiast w przypadku, gdyby w zagospodarowaniu przestrzennym zaistniała konieczność, by dać pierwszeństwo interesowi publicznemu kosztem interesu indywidualnego, należy wskazać racjonalne przesłanki takiego wyboru. Konieczne jest więc w tym wypadku zachowanie zasady proporcjonalności.

Zasada ta wprost wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje, że ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia nie mogą jednak naruszać istoty wolności i chronionych praw, gdyż ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09, dostępny w CBOSA). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy, rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r. nr 4, poz. 78; z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999 r., nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi więc oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności.

Z przedstawionych wyżej względów zadaniem sądu jest skontrolowanie procedury uchwalania planu oraz czy jego uchwalenie nie nastąpiło z przekroczeniem prawem wyznaczonych granic proporcjonalności ingerencji. W praktyce oznacza to badanie, w jaki sposób organ wyjaśnił i czym uzasadnił naruszenie interesów indywidualnych i czy przedstawione argumenty mają charakter normatywny, a zatem czy nie doszło do złamania granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Wyjaśnienie tej kwestii może wynikać zarówno z dokumentacji planistycznej jak i choćby z treści odpowiedzi na skargę czy innych dodatkowych wyjaśnień organu na etapie postępowania sądowego.

Rozpoznając niniejszą skargę w świetle przedstawionych wywodów, sąd uznał, że gmina nie rozważyła w sposób szczegółowy i nie wyjaśniła przekonująco kwestii przeznaczenia planistycznego działki należącej do skarżących, a uzasadnienie wyboru tego przeznaczenia i wprowadzonych na terenie zakazów nie pozwalają stwierdzić, ze w tym zakresie organ działał zgodnie z zasada proporcjonalności.

Z odpowiedzi na skargę wynika, że za przeznaczeniem analizowanego terenu pod zieleń przemawiał rolny charakter gruntów ujawniony w ewidencji, lecz w ocenie sądu sam ten fakt nie może przemawiać za ustaleniem takiego przeznaczenia terenu, jak przewiduje to § 15. W sytuacji bowiem, gdy w okolicy znajduje się zabudowa mieszkaniowa, zaś na samej działce istnieje budynek gospodarczy, a organ ma wiedzę o planach inwestycyjnych właścicieli działki, którą zamierza w części przeznaczyć na tereny zieleni z zakazem lokalizowania zabudowy, działanie takie winno być szczegółowo uzasadnione, bowiem w takim wypadku dochodzi do znacznego ograniczenia uprawnień właścicielskich i takiej zmiany przeznaczenia terenu, która wpływa na dotychczas przysługującą właścicielom swobodę zagospodarowania gruntu. Konieczne jest zatem wykazanie, że takie ustalenia planistyczne zostały poprzedzone analizą i rozważeniem zarówno interesu publicznego, jak i interesów prywatnych właścicieli.

Takiej analizy nie przeprowadzono jednak w niniejszej sprawie, co oznacza, że wprowadzając zapisy karty terenu 1 ZP dla działki nr [..] bez zachowania zasady proporcjonalności, organ uchwałodawczy gminy przekroczył granice przyznanego mu władztwa planistycznego. Ani w zaskarżonej uchwale, ani w pozostałych materiałach planistycznych nie wyjaśniono w sposób przekonujący, jakie szczególnie ważne interesy publiczne stały za ustaleniem dla działki nr [..] przeznaczenia pod zieleń urządzoną z zakazem lokalizacji zabudowy. Nie wyjaśniono, dlaczego nie było możliwe przeznaczenie tego terenu pod zabudowę mieszkaniową, czy chociażby pozostawienie rolnego przeznaczenia, skoro organ powołuje się na fakt, iż grunty te stanowią użytki rolne. Ponadto, kwestionowane ustalenia planu nie tylko wprowadzają określone zakazy w zabudowie, ale także powodują, że dotychczas prywatny teren zyskuje zupełnie innych charakter – publiczny. Tym bardziej zatem ustalenie takiego przeznaczenia, w kontekście planów inwestycyjnych właścicieli terenu, winno zostać poprzedzone wyważeniem interesów prywatnych z interesem publicznym, który przemawia za przeznaczeniem określonego, prywatnego terenu pod przestrzeń ogólnodostępną. Jak już bowiem wskazano, uprawnienia planistyczne gminy stanowią ingerencję w własność gruntu, podlegającą konstytucyjnej ochronie nie tylko ze strony osób trzecich, ale także działań władz państwowych, zatem wszelkie ograniczenia w wykonywaniu uprawnień właścicielskich wymagają adekwatności, a ich zastosowanie musi być odpowiednio uzasadnione. Tym samym podjęta uchwała, w omawianej części odnoszącej się do nieruchomości skarżących obarczona jest wadą, która uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Stanowiska tego nie może zmienić fakt, że skarżący dysponują ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę na przedmiotowej działce i w ocenie sądu mogą legalnie z niej korzystać mimo zakazu zabudowy przewidzianego zaskarżoną uchwałą.

Wobec powyższego sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [..] objętej postanowieniami dla karty terenu oznaczonego symbolem 1 ZP.

Przypomnieć przy tym należy, że rozpoznając skargę w trybie art. 101 u.s.g. sąd działa w granicach interesu prawnego skarżących. W związku z tym stwierdzenie nieważności mogło dotyczyć wyłącznie tych postanowień planu, które odnoszą się do działki nr [..]. Brak było zaś podstaw do wydania takiego orzeczenia w stosunku do pozostałych działek, do których odnosi się powołana przez skarżących decyzja o warunkach zabudowy, gdyż w tym zakresie sąd nie stwierdził, aby skarżący mieli interes prawny. Jednocześnie, w ocenie sądu, kwestionowane postanowienia planu w zakresie dotyczącym możliwości prowadzenia działalności usługowej związanej z turystyką wodną nie wykluczają realizacji obiektów służących usługom turystycznym. To, czy hangar na łodzie jest obiektem służącym turystyce wodnej pozostaje bowiem kwestią właściwej interpretacji postanowień planu.

Ponadto sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia procedury planistycznej, tj. uchwalenie planu bez uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. W tym zakresie skarżący wskazują, że organ oparł się na uchwale nr V/90/2015 z dnia 22 maja 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która stała się podstawą uchwalenia planu nr XXXIV/568/2018 z 22 czerwca 2018 r., a którego nieważność stwierdzono wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 552/18. Z powyższego strony wywodzą, że również uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu została wyeliminowana z obrotu prawnego, a więc przystępując do ponownego uchwalania planu, w pierwszej kolejności należało podjąć nową uchwałę o przystąpieniu do sporządzania aktu zagospodarowania przestrzennego.

Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić, albowiem stwierdzając nieważność uchwały nr XXXIV/568/2018 z 22 czerwca 2018 r. sąd wskazał, że organ uchwałodawczy wbrew procedurze nie poddał głosowaniu nieuwzględnionych uwag do planu. W związku z tym, ponownie procedując, gmina była zobligowała do ponowienia procedury planistycznej wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o uwagach do wyłożonego projektu planu, nie zaś w całości. W szczególności nie sposób z tego wywodzić, że konieczne jest ponowne wydanie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, albowiem uchwała w tym zakresie nr V/90/2015 nadal pozostaje w obrocie prawnym i mogła być podstawą prac nad przedmiotową uchwałą.

O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając solidarnie na rzecz skarżących od Rady Miejskiej zwrot kwoty 814 zł, na którą oprócz uiszczonego wpisu od skargi 300 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (34 zł).

W niniejszej sprawie sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.), dalej jako uCOVID-19, i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na to, że rozprawa w niniejszej sprawie została wyznaczona na dzień 4 listopada 2020 r., została ona objęta postanowieniami ww. zarządzenia i skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne, o czym strony zostały powiadomione.

Jednocześnie, uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10 p.p.s.a.) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90 § 1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", za dopuszczalne uznać wypadnie rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym, przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody do działania wojewódzkich sądów administracyjnych i wydawania rozstrzygnięć w zawisłych przed sądami sprawach. Wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a.

Prawo do publicznej rozprawy nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna w CBOSA).