Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1575/15, oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1575/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił zawarty w skardze wniosek I. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może rodzić trudne do odwrócenia skutki w postaci wzniesienia nadbudowy sprzecznej z obowiązującymi przepisami co do bezpieczeństwa pożarowego czy też poziomu zacienienia nieruchomości sąsiedniej. Skutki te będą wymagały rozbiórki powstałej nadbudowy. Jednocześnie możliwa jest do wyrządzenia tą nadbudową znaczna szkoda.

W ocenie Sądu mimo, że skarżąca w swoim wniosku, powołując się na przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazała na obie przesłanki tj. spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, to w żaden sposób nie uprawdopodobnia wystąpienia tych przesłanek. Tymczasem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na stronie skarżącej. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie nakładając wprawdzie obowiązku ich udowodnienia, jednakże uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności.

Przywołane w skardze okoliczności nie uprawdopodabniają przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanka spowodowania znacznej szkody przez wykonanie zaskarżonej decyzji w ogóle nie została uzasadniona, a okoliczności przywołane w kontekście spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w żaden sposób nie uprawdopodobniają tej przesłanki. Skarżąca podała, że ewentualne negatywne skutki będą wymagały rozbiórki powstałej nadbudowy. Zatem przywołane okoliczności jednoznacznie wskazują na odwracalność tych skutków. Natomiast skutki podejmowanych działań i ryzyko w tym zakresie ponosi w zasadzie inwestor.

W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oddalono wniosek.

Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, w sytuacji gdy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody.

W ocenie skarżącej rozbiórka budynku wiąże się ze znaczącymi nakładami ekonomicznymi oraz konieczną ingerencją w otoczenie (łącznie z wejściem na sąsiednie grunty celem odgruzowywania). Ponadto dobra osobiste skarżącej takie jak wolność czy nietykalność mieszkania w zaistniałej sytuacji są naruszane, a skala tych naruszeń zwiększy się wraz z kolejnymi etapami budowy. Cień wywoływany przez sporną budowlę narusza ponadto prawo osobiste skarżącej do pozbawionego stresu życia prywatnego przy korzystaniu z mieszkania i ogrodu (art. 23 kc).

M. L. w odpowiedzi na zażalenie wniosła o jego oddalenie. Podniosła, że wszelkie konsekwencje uchylenia decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę ponieśliby wyłącznie inwestorzy, a nie skarżąca. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, bowiem kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego - gdyby zaistniała taka konieczność - będzie obciążać właśnie inwestora. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem omawianej instytucji jest ukształtowanie sytuacji do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Przesłanki powyższe należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.

W rozpoznawanej sprawie uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo przyjął, że wniosek strony skarżącej nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w kontekście wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji kwestia zacienienia działki. Ewentualne zacienienie działki skarżącej nie może wywołać bowiem szkody w znacznych rozmiarach a tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków. Trafnym jest też stwierdzenie, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy decyzja ta jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego podejmuje ryzyko, iż w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem a nawet do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącej. Okoliczności powyższe nie uzasadniały jednakże wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto należy wskazać, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2016 r. WSA w Krakowie oddalił skargę I. O. na zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.