Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 104/20 w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Zarządu [...] Spółki Akcyjnej w Z. z dnia 19 grudnia 2019 r. w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Spółki Akcyjnej w Z. na rzecz B.G. 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 104/20, oddalił skargę B.G. (dalej: skarżący) na decyzję Zarządu "[...]" Sportowej Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...]. z dnia 19 grudnia 2019 r. w przedmiocie informacji publicznej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 20 listopada 2019 r. skarżący powołując się na art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 oraz w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. 3 i f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej: u.d.i.p., zwrócił się do "[...]" Sportowej Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...]. (dalej także jako: Spółka albo Klub) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. W zakresie objęcia/nabycia akcji Spółki przez Miasto [...] - ile akcji posiada Miasto i jaki procent ogółu akcji Klubu stanowi przedmiotowy pakiet? Proszę o przedstawienie struktury własnościowej Klubu wraz z podaniem kwot, na jakie opiewają akcje.

2. Czy Miasto [...] zawierało umowy pożyczki, umowy sponsorskie, umowy reklamowe z Klubem? Jeśli tak, to na jakie cele? Jeśli tak, to co zostało sponsorowane? Proszę o udostępnienie treści umów z Miastem w ramach odpowiedzi na powyższe pytania, nie zachodzi konieczność sporządzania osobnego dokumentu (w tym sięgnięcie do materiałów archiwalnych, jeśli zajdzie taka potrzeba).

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że powyższe informacje nie stanowią informacji przetworzonej, co nie implikuje konieczności wykazania u wnioskodawcy interesu prawnego lub faktycznego oraz szczególnie istotnego interesu publicznego. Akcje Spółki są w większości w posiadaniu Miasta Z., co powoduje, że można Klub zakwalifikować do grona podmiotów obowiązanych do udostępnienia przedmiotowych informacji jako informacji publicznych.

W pisemnej odpowiedzi z dnia 28 listopada 2019 r. Spółka wskazała, że w świetle art. 4 u.d.i.p. nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż nie jest władzą publiczną, ani nie wykonuje zadań publicznych. Jest spółką prawa handlowego, prowadzącą działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest prowadzenie działalności klubu sportowego.

Skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią mienia publicznego ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Dotacja udzielona przez miasto na rzecz klubu sportowego jest zawsze związana z wykonywaniem zadań publicznych. Odwołał się w tym zakresie do uchwały Rady Miasta [...] z dnia 11 marca 2019 r. nr VI/46/19, którą przeznaczono dla Klubu 1.178.100 zł celem podwyższenia kapitału Spółki, jako refundację środków, które Spółka przeznaczyła na obsługę emitowanych obligacji. Skarżący wskazał, że środki przeniesiono z poręczeń i przeznaczono na ustabilizowanie sytuacji finansowej Spółki. Wskazana uchwała jest tylko jednym z przykładów wsparcia Klubu przez Miasto [...].

Decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r. Zarząd "[...]" Sportowej Spółki Akcyjnej odmówił udostępnienia informacji publicznej podtrzymując stanowisko prezentowane w sprawie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Klub jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest prowadzenie działalności klubu sportowego. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlegają wykładni rozszerzającej, szerzej niż art. 61 Konstytucji RP (przywołano uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005r., sygn. akt I OPS 1/05). Samo dysponowanie majątkiem publicznym, bez wykonywania zadań publicznych nie może stanowić podstawy do podlegania obowiązkowi udostępniania informacji publicznej. Zarząd wskazał, że informacje, o których mowa w punkcie 1 wniosku są informacjami jawnymi, które podlegają ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Sądowym, a zatem nie podlegają ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem datowanym na dzień 17 stycznia 2020 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję domagając się zobowiązania Klubu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez uznanie, że "[...]" Sportowa Spółka Akcyjna nie wchodzi w zakres podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej pomimo faktu, że katalog podmiotów z tego przepisu ma charakter otwarty, a Spółka w tej sprawie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji, gdyż stanowi podmiot reprezentujący inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Nadto skarżący podniósł, że Spółka nie zastosowała art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e) i f) u.d.i.p. w zakresie, w jakim wskazana regulacja nakazuje udostępnienie informacji publicznej o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym o strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 – 5 oraz majątku, którym dysponują, w sytuacji w której Spółka stanowi podmiot z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a w konsekwencji jest zobowiązana do udostępnienia przedmiotowych informacji.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie wskazując m.in., że dysponowanie majątkiem publicznym, bez jednoczesnego wykonywania zadań publicznych nie może stanowić podstawy do podlegania obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Ponadto wskazała, że Miasto [...] jest akcjonariuszem Spółki co nie oznacza, że wszystkie sprawy związane z jej działalnością są sprawami publicznymi i mogą być uznane za informację publiczną. "[...]" Sportowa Spółka Akcyjna jest spółką prawa handlowego i prowadzi działalność w warunkach wolnorynkowych. Z uwagi na główny przedmiot działalności, to jest prowadzenie klubu piłkarskiego szczególnie istotnym jest zachowanie w tajemnicy informacji dotyczących działalności spółki, w sytuacji, w której oczywistym jest, że inne kluby mogłyby wykorzystać informacje finansowe np. dotyczące wysokości kontraktów zawodników przeciwko interesom Spółki. Podkreślono, że "[...]" Sportowa Spółka Akcyjna jako podmiot niewykonujący zadań publicznych nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą wydania kwestionowanej przez skarżącego decyzji Spółki, niebędącej organem władzy publicznej, był art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż Spółka uznała, że dostęp do określonych we wniosku informacji podlega wykluczeniu, gdyż Spółka nie wykonuje władzy publicznej, a ujawnienie żądanych informacji naraziłoby ją na straty. Sąd meriti wskazał dalej, że krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do tych, które mieszczą się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również inne podmioty, w szczególności, jak o tym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Celem takiej regulacji było zobowiązanie do udzielania informacji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno tych zorganizowanych w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo (przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 87/18). Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne, lub dysponujących majątkiem publicznym. Jest to konieczne i niezbędne do realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej w dobie decentralizacji administracji publicznej i prywatyzacji wykonywania zadań publicznych. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, to właśnie przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi podstawę obowiązku udostępniania informacji publicznych m.in. przez niepubliczne szkoły wyższe, niepubliczne jednostki systemu oświaty (przedszkola, szkoły), stowarzyszenia realizujące zadania publiczne, spółki wykonujące publiczny transport zbiorowy, Polski Związek Działkowców czy Polski Związek Łowiecki, bowiem wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1487/18).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji sam fakt, że Klub realizuje zadania publiczne czy dysponuje majątkiem publicznym w postaci otrzymywania określonych dotacji nie powoduje, że wszystkie posiadane przez niego informacje mają walor publicznych. Dla właściwej kwalifikacji żądania nie jest wystarczające przypuszczenie, że skoro Spółka dysponuje majątkiem publicznym (otrzymuje dotacje z budżetu miasta), to całość prowadzonej działalności musi pozostawać także w związku z tym majątkiem. W taki sposób bowiem można by uzasadnić związek każdej informacji posiadanej przez Klub z wykonywanymi zadaniami publicznymi lub majątkiem publicznym. Nie ulega wątpliwości, że intencją i założeniem u.d.i.p. jest szerokie rozumienie przedmiotu jej regulacji. Co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Art. 1 zawiera bardzo ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, natomiast art. 6 konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i informacji. Niezależnie jednak od takiego szerokiego pojmowania informacji publicznej w przypadku każdego żądania niezbędne jest ustalenie, że będąca w posiadaniu adresata wniosku informacja posiada dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Odnosić się musi zatem do funkcjonowania państwa i jego organów lub też dotyczyć szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym (przywołano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2245/17 oraz z dnia 26 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 438/16).

Sąd pierwszej instancji podniósł, że z danych zawartych w KRS wynika, że kapitał zakładowy Klubu wynosi 102.042.300 zł, liczba akcji wszystkich emisji to 1.020.423 przy nominalnej ich wartości 100 zł, a Spółka złożyła roczne sprawozdanie finansowe 5 lipca 2019 r. Skarżący powołuje się na treść uchwały nr VI/46/19 Rady Miasta z 11 marca 2019 r., mocą której przeznaczono kwotę 1.178.100 zł na podwyższenie kapitału Spółki jako refundację środków, które przeznaczyła na obsługę emisji akcji. Jednocześnie z oficjalnej strony internetowej Klubu wynika z jakimi podmiotami Spółka współpracuje na poziomie biznesowym.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że dane objęte punktem 1 wniosku, jak to wskazała Spółka, należą do informacji powszechnie dostępnych w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w konsekwencji nie wymagają do ich udostępnienia formy wymaganej przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd meriti podniósł nadto, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że działalność klubu sportowego może być prowadzona w formie spółki akcyjnej, której zasady funkcjonowania reguluje ustawa z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 505) w dziale II spółka akcyjna, co nie stoi w sprzeczności z powołanym w skardze art. 3 ustawy o sporcie. Powyższe jednakże nie zwalniało Spółki od prowadzenia swoich spraw biznesowych zgodnie z regułami określonymi dla podmiotów gospodarczych, w tym z zachowaniem poufności i konkurencyjności, szczególnie w zakresie współpracy z innymi podmiotami na niewątpliwie szczególnym rynku jakim jest prowadzenie klubu sportowego. Spółka zatem słusznie podkreśliła, że kwestia udostępnienia informacji publicznej nie może wynikać jedynie z faktu, że większościowym akcjonariuszem jest jednostka samorządu terytorialnego, a ujawnienie danych biznesowych mogłoby narazić Spółkę jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na niepowetowane straty. Podkreślenia wymagało, że majątek spółki akcyjnej nie jest majątkiem jej akcjonariuszy, a samej spółki, nie jest więc majątkiem jednostki samorządowej, nie do niej należy zarząd tym majątkiem jak również kontrola sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Kwestie te regulują stosowne przepisy Kodeksu spółek handlowych. Wobec powyższego stwierdzono, że nie każde żądanie udostępnienia informacji publicznej winno skutkować nieograniczonym doń dostępem. Ograniczenia te wynikają bowiem zarówno z przepisów rangi konstytucyjnej jak i ustawowej. Skarżący w punkcie 4 uzasadnienia skargi odwołał się do stanowiska doktryny, które należało podzielić, jednakże zdaniem Sądu pierwszej instancji ocena ta winna ulec korekcie w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, takich jak klub sportowy. Materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę prawa handlowego, a do takich odnosił się punkt 2 wniosku, co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania u.d.i.p. Dopiero wykazanie, że umowa taka służy czy ma na celu wykonanie zadania publicznego lub jest związana, bądź odnosi się do dysponowania majątkiem publicznym, dawałoby jej przymiot "publicznej", a tym samym i prawo do jej uzyskania (przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2245/17). Natomiast kwestie ilości i wartości akcji oraz akcjonariatu wynikają ze stosownych dokumentów, do których każdy, a zatem również skarżący, ma dostęp za pośrednictwem Krajowego Rejestru Sądowego. Zatem w ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko zawarte w skardze nie zasługiwało na uwzględnienie.

Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania (pkt I.1 petitum skargi kasacyjnej) mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że skarżący wniósł o udostępnienie wszelkich umów zawieranych przez spółkę w latach 2014-2019, podczas gdy wniosek skarżącego dotyczył jedynie umów zawieranych przez spółkę z Miastem [...];

Z odwołaniem się do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący podniósł nadto zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt II petitum skargi kasacyjnej), to jest:

1. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w którym wnosił o to skarżący w zakresie pkt 2 wniosku;

2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, poprzez błędną jego wykładnię i jego niezastosowanie poprzez bezpodstawne uznanie, że na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że umowy Spółki zawierane z Miastem [...], które są przedmiotem wniosku skarżącego, służą czy mają na celu wykonanie zadania publicznego lub są związane bądź odnoszą się do dysponowania majątkiem publicznym, podczas gdy z istoty działalności Miasta [...] jako gminnej jednostki samorządu terytorialnego wynika, że wszelka działalność Miasta [...] służy wykonywaniu działań publicznych, co wynika z treści ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych;

3. art. 176 ustawy o finansach publicznych (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2019 r.) w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie poprzez ich niezastosowanie, gdyż istnieje możliwość otrzymywania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przez podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku na cele publiczne związane z realizacją zadań jednostki samorządu terytorialnego, a skoro Miasto [...] udziela dotacji spółce gdyż jest zobowiązane do tworzenia warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu, to umowy zawierane przez Miasto [...] ze spółką służą/mają na celu wykonanie zadania publicznego.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem pierwszej i drugiej instancji według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż część zarzutów w niej podniesionych została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej.

We wniesionej skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść − w granicach określonych w skardze − do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na jej przedmiot i charakter przedstawionych zarzutów zasadnym jest jednak łączne odniesienie się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Należy w pierwszej kolejności uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis powyższy w zdaniu pierwszym stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy nie oznacza przedstawienia jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 października 2009 r., sygn. I FSK 957/08; z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1603/14 oraz z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2144/14). W orzecznictwie zwrócono nadto uwagę, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestię tę przesądziła uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3, poz. 39). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). Co równie ważne, orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09 oraz z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13). Tylko prawidłowo przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentację sądu, a w dalszej perspektywie umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

W części sprawozdawczej uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji poprawnie przedstawił stan sprawy opierając się na treści dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych i sądowych. W rozważaniach prawnych częściowa argumentacja Sądu pierwszej instancji została zaś przedstawiona w sposób nie skorelowany z ramami zakreślonymi precyzyjną treścią pkt 2 wniosku dostępowego z dnia 20 listopada 2019 r., w którym to skarżący wyraźnie wnosił o udzielenie informacji w przedmiocie umów pożyczki, umów sponsorskich oraz umów reklamowych ewentualnie zawartych przez [...] Sportową Spółkę Akcyjną z Miastem [...]. Wniosek ten, w opisanym punkcie, w żaden mierze nie odnosił się do umów zawieranych przez klub z jakimikolwiek innymi (poza Miastem [...]) podmiotami. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku o oderwaniu od rzeczywistej treści pkt 2 wniosku dostępowego wskazał zaś, że [...] materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę prawa handlowego, a do takich odnosił się punkt 2 wniosku, co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania ustawy o dostępie do informacji publicznej [...]. Rację ma zatem skarżący kasacyjnie podnosząc, że stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji w tym zakresie jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Skarżący, co podkreślono w skardze kasacyjnej, nie wnosił o udostępnienie jakichkolwiek innych umów poza tymi ewentualnie zawartymi z Miastem [...].

Co równie ważne, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazuje, że [...] podstawą wydania kwestionowanej decyzji przez Spółkę, niebędącą organem władzy publicznej, był art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż Spółka uznała, że dostęp do określonych we wniosku informacji podlega wykluczeniu, gdyż Spółka nie wykonuje władzy publicznej, a ujawnienie żądanych informacji naraziłoby ją na straty [...].. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Analiza treści decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych, która stanowiła przedmiot kontroli sądowoadministarcyjnej w sprawie zainicjowanej skargą prowadzi do wniosku, że w decyzji tej brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej opisanej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. jak i argumentu, że ujawnienie żądanych informacji naraziłoby Spółkę na straty.

Z decyzji tej wynika zaś wprost, że wyłączną podstawą odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej informacji było uznanie, że Zarząd [...] Sportowej Spółki Akcyjnej nie należy do jakiejkolwiek z kategorii podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zwłaszcza podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 wspomnianej ustawy.

W związku z powyższym uznać należy, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził dogłębnej analizy punktu 2 zawartego we wniosku dostępowym jak i nieprawidłowo przedstawił stan sprawy. W rozważaniach prawnych odniósł się nadto, jak wskazano powyżej, do regulacji prawnej, która nie stanowiła podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uznać należy zatem za usprawiedliwiony.

Niezależnie od powyższego zasadnymi okazały się nadto podniesione w pkt II. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwie go zastosował. Wymaga podkreślenia, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej odmówił jej udostępnienia twierdząc, że jako spółka prawa handlowego prowadząca działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest prowadzenie działalności klubu sportowego nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. Adresat wniosku nie jest bowiem władzą publiczną jak i nie wykonuje zadań publicznych. Z kolei samo dysponowanie majątkiem publicznym, bez jednoczesnego wykonywania zadań publicznych nie może stanowić podstawy do podlegania obowiązkowi udostępniania informacji publicznej.

W realiach rozpatrywanej sprawy zasadniczym zagadnieniem jest rozstrzygniecie tego, czy "[...]" Sportowa Spółka Akcyjna jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji zaakceptował co do zasady stanowisko Zarządu "[...]" Sportowej Spółki Akcyjnej, co finalnie prowadziło do oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, że sam fakt, że klub realizuje zadania publiczne czy dysponuje majątkiem publicznym w postaci otrzymywania określonych dotacji nie powoduje, że wszystkie posiadane przez niego informacje mają walor publicznych. Dla właściwej kwalifikacji żądania nie jest wystarczające przypuszczenie, że skoro Spółka dysponuje majątkiem publicznym (otrzymuje dotacje z budżetu miasta), to całość prowadzonej działalności musi pozostawać także w związku z tym majątkiem. W taki sposób bowiem można by uzasadnić związek każdej informacji posiadanej przez Klub z wykonywanymi zadaniami publicznymi lub majątkiem publicznym. Nie ulega wątpliwości, że intencją i założeniem u.d.i.p. jest szerokie rozumienie przedmiotu jej regulacji. Co do zasady wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, stanowi informacje publiczną. Sąd meriti zaakceptował finalnie stanowisko Spółki, że kwestia udostępnienia informacji publicznej nie może wynikać jedynie z faktu, że większościowym akcjonariuszem jest jednostka samorządu terytorialnego, a ujawnienie danych biznesowych mogłoby narazić Spółkę jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na niepowetowane straty. Zdaniem Sądu pierwszej instancji materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę prawa handlowego, a do takich odnosił się punkt 2 wniosku, co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania u.d.i.p. Dopiero wykazanie, że umowa taka służy czy ma na celu wykonanie zadania publicznego lub jest związana, bądź odnosi się do dysponowania majątkiem publicznym, dawałoby jej przymiot "publicznej", a tym samym i prawo do jej uzyskania (przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2245/17).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę powyższego, w istocie bardzo ogólnego stanowiska nie aprobuje.

Należy zaakceptować generalny pogląd, że materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę handlową, co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania u.d.i.p. Dopiero wykazanie, że określona umowa służy czy ma na celu wykonanie zadania publicznego lub jest związana, bądź odnosi się do dysponowania majątkiem publicznym, determinuje przyznanie jej przymiotu "publicznej", a tym samym i prawo do jej uzyskania.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stosownie do treści tego przepisu zasadniczo obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W dalszej części tego przepisu ustawodawca używa jednakże zwrotu "w szczególności", a po nim dokonuje wyliczenia pięciu grup podmiotów. Oznacza to wprost, że ustawodawca obowiązkiem udostępniania informacji publicznej objął dwie zasadnicze grupy. Pierwszą grupę stanowią władze publiczne. Drugą grupę tworzą zaś podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, niebędące władzami publicznymi. Dalsze wyliczenie dokonane przez ustawodawcę w punktach 1-5 ust. 1 art. 4 u.d.i.p. tworzy katalog otwarty podmiotów zobowiązanych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się w związku z tym (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1487/18), że wskazane wyliczenie ma walor przykładowy i niewyczerpujący. Tym samym każde ustalenie, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, musi dokonywać się poprzez ustalenie, czy zawiera się on w zakresie pojęcia władzy publicznej, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, czy wykonuje zadania publiczne. Włącznie taka interpretacja art. 4 ust. 1 u.d.i.p. pozostaje w zgodzie z normą konstytucyjną zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Z przedstawionego powyżej stanowiska Sądu pierwszej instancji stanowiącego przejaw aprobaty dla argumentacji przedstawionej przez Spółkę wynika m.in., że kwestii udostępnienia informacji publicznej nie może determinować fakt, że większościowym akcjonariuszem jest jednostka samorządu terytorialnego. Nadto, zdaniem Sądu meriti, materia umów cywilnoprawnych zawieranych przez spółkę prawa handlowego, co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania u.d.i.p

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie, w której skarżący zażądał udostępnienia wyłącznie umów zawartych ewentualnie przez spółkę z jednostką samorządu terytorialnego mających za przedmiot wydatkowanie środków publicznych spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p., gdyż [...] Sportowa Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (obecnie [...] Spółka Akcyjna) jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie.

Z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązek ten spoczywa z kolei na podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obejmuje zatem podmioty podobnie opisane jak w art. 4 ust. 1 pkt 4, jedynie częściowo powiązane stosunkami właścicielskimi ze Skarbem Państwa lub samorządem terytorialnym. Co ważne, określone powyżej opisane grupy podmiotów w praktyce są zdominowane przez organizacyjno-prawne formy zarządu mieniem publicznym celem prowadzenia działalności gospodarczej. Z powodu ogólnego sformułowania ustawodawcy określona forma organizacyjna osób prawnych lub jednostek organizacyjnych wydaje się nie mieć znaczenia. Jedyny element ograniczający wprost przynależność do tej grupy, to stosunki własnościowe wiążące owe podmioty ze sferą publiczną. W realiach sprawy nie ma sporu co do tego, że Miasto [...] jest właścicielem akcji Spółki. Należy nadto zauważyć, że z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 2048) wynika z kolei, że tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 27 ust. 2 cyt. ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą zatem przyznawać klubom sportowym dotacje na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o sporcie, która ma służyć realizacji celów publicznych z zakresu sportu, przy czym tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, na podstawie art. 5 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 17 i art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 571), organy administracji publicznej, prowadząc działalność w sferze zadań publicznych (w tym wspierania i upowszechniania kultury fizycznej), zlecają organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 (m.in. spółkom akcyjnym i spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością oraz klubom sportowym będącym spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy o sporcie) realizację zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie, m.in. poprzez udzielenie dotacji na finansowanie lub dofinansowanie ich realizacji. W tych przypadkach mamy do czynienia ze zleceniem zadania publicznego i jego finansowaniem. Zgodnie z ogólną zasadą finansów publicznych, środki publiczne mogą zostać zaangażowane wyłącznie na realizację zadań publicznych. Z kolei z art. 4a i art. 4b pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wynika, że organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym – udostępniają informację publiczną na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie z tym, że informacji publicznych na wniosek udzielają na zasadach, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Skoro Miasto [...] wydatkuje na funkcjonowanie [...] określone środki publiczne (czego przejawem jest m.in. wydatkowanie środków publicznych na podwyższenie kapitału zakładowego – zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 11 marca 2019 r. nr VI/46/19 w sprawie zmiany budżetu miasta [...] na 2019 rok) to nie ma podstaw aby negować fakt, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym. Skoro tak, w pełni uzasadniony jest wniosek, że jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Tego faktu nie zmienia okoliczność, że adresat wniosku dostępowego działa w formie spółki handlowej a więc zasadniczo z nastawieniem na zysk. Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika bowiem, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub - co ma w sprawie fundamentalne znaczenie - dysponuje majątkiem publicznym.

Przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wadliwa interpretacja art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zdeterminowała zatem w sposób wadliwy zakres rozpatrzenia przez ten Sąd skargi na decyzję z dnia 19 grudnia 2019 r., co oznacza, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Odnosząc się finalnie do zarzutu skargi kasacyjnej opisanego w pkt II.3 jej petitum wskazać należy, że stosownie do art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, jednak przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, nie zaś przez "niezastosowanie", gdyż tej formy naruszenia prawa materialnego ustawa nie przewiduje, zwłaszcza, że niezastosowanie danego przepisu jest w istocie konsekwencją niewłaściwego zastosowania innego przepisu.

W realiach rozpatrywanej sprawy wniesiona skarga kasacyjna zawiera w swej treści zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, do którego to zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już we wcześniejszych rozważaniach. Ponadto należy wskazać, że skarżący kasacyjnie odnosi się w treści podniesionego zarzutu do art. 176 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r. (a nie jak błędnie wskazano w petitum skargi kasacyjnej - 31 grudnia 2019 r.) ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.), której regulacje w żadnej mierze nie mogą być skorelowane z rozpatrywaną sprawą.

Zgodnie z art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan faktyczny i prawny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną, wobec czego, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Zarządu [...] Sportowej Spółki Akcyjnej [...] z dnia 19 grudnia 2019 r. jako wydaną z naruszeniem prawa.

Niezależnie od przedstawionych wcześniej rozważań należy w tym miejscu zwrócić nadto uwagę, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to jest gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej skoro adresat wniosku dostępowego powołał się w jej treści nie na podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. lecz wyłącznie na argument, że nie jest podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2019 r. Zarząd [...] Spółki Akcyjnej uwzględni przedstawione powyżej rozważania mając na uwadze treść art. 193 w zw. z art. 153 P.p.s.a.