Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek – Rak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 12 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

M. K. wniósł skargę na uchwałę nr XLVII/566/2017 Rady Miejskiej z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M., gmina Ż.

Zaskarżonej uchwale wnoszący skargę zarzucił:

1. naruszenie art. 17 pkt 11 i 12 oraz pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nie rozpatrzenie uwag w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania oraz przez nie przedstawienie Radzie Miejskiej pełnej listy nieuwzględnionych pisemnych uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 17 pkt 11 i art. 18 w/w ustawy,

2. naruszenie § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na fakt, iż mapa sporządzona na potrzeby projektu planu miejscowego, nie była aktualna na dzień przekazania projektu do opiniowania i uzgodnienia,

3. naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - plan został wyłożony do publicznego wglądu bez prognozy oddziaływania na środowisko, a następnie uchwalony, co wskazuje na naruszenie procedury planistycznej,

4. naruszenie § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. Nr 155, poz. 1298) w związku z art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz naruszenie § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego sporządzenia kompletnego i ostatecznego problemowego opracowania ekofizjograficznego obszaru objętego planem (jako jednego z warunków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), co uniemożliwia merytoryczną ocenę poprawności tego opracowania - w przedmiotowej sprawie brak sporządzenia nowej prognozy oddziaływania na środowisko, a dołączenie nieaktualnej.

Rozwijając zarzut z pkt 1 wskazał skarżący, że składał szereg wniosków o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii rozstrzygnięć uwag złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M., gmina Ż. (zarówno dot. pierwszego wyłożenia jak i drugiego). Skarżącemu udostępniono jedynie kopie wykazów uwag złożonych do zaskarżonej uchwały. Podkreślił skarżący, że wykaz posiada braki, między innymi nie zawiera wielu treści uwag złożonych prawidłowo do planu. Z kolei rubryka "Uwagi" w dużej części nie zawiera merytorycznego rozpatrzenia wniesionych uwag, o których mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p.. Kwestionuje także skarżący odrzucenie wniosku o przeznaczenie działki pod zabudowę z uzasadnieniem, że teren ten "stanowi jedyny fragment zieleni w tym rejonie miejscowości. Na funkcję nie związaną z zabudową wskazują też gabaryty działki." Zdaniem skarżącego wyjaśnienia te są niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem w odległości ok. 100 i 170m (w linii prostej) od ww. działki położone są tereny naturalnej retencji wody stanowiące ewidencyjne nieużytki, przedmiotowa działka ma powierzchnię ok 1500m2,a szerokość w najwęższym miejscu wynosi 15m.

W ocenie skarżącego brak rzetelność organu podczas procedowania planu potwierdza okoliczność, że treści uwag zostawały niejednokrotnie dodatkowo zmieniane, a dokumenty nie zawierały treści uwag złożonych do planu.

Dalej podkreślił skarżący, że zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych w niniejszej sprawie - powinno zostać sporządzone opracowanie ekofizjograficzne. Powinno być ono sporządzone przed pracami nad projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie z przepisami § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opracowanie to powinno być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.

Do dnia podjęcia zaskarżonej uchwały opracowanie to nie zostało uaktualnione. Wniesiona uwaga, dotycząca braku prognozy oddziaływania na środowisko, a dołączeniu starej, odnoszącej się do poprzedniej wersji planu, została oznaczona jako uwzględniona - bez żadnych wyjaśnień. Tym rozstrzygnięciem niejako potwierdzono wyłożenie planu bez prognozy. To naruszenie powoduje nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący podał w skardze, że posiada interes prawny w zaskarżeniu w/w uchwały, który wynika z faktu, iż zaskarżona uchwała będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługującego wnoszącemu skargę jako właścicielowi jednej z nieruchomości, której plan dotyczy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazał pełnomocnik Rady, że Burmistrz rozpatrzył uwagi w wyznaczonym terminie. Rozstrzygnięcie Burmistrza Gminy zawarte jest w kolumnie 7 i 8, a odniesienie do nieuwzględnionych uwag w kolumnie 11 "Wykazów uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko" znajdujących się w dokumentacji formalno - prawnej. Na potrzeby sporządzenia wykazu uwag, ze względów technicznych (ograniczone miejsce) uwagi zostały streszczone. Burmistrz Gminy przedstawił Radzie Miejskiej projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Uwagi nieuwzględnione zostały przedstawione w załączniku nr 2 do projektu uchwały.

Odnosząc się do zarzutu z punktu 2 skargi wskazał pełnomocnik organu, że projekt planu został sporządzony na kopii mapy zasadniczej wydanej przez Starostę Powiatowego w dniu 9 marca 2016 r. Przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień z odpowiednimi instytucjami nastąpiło w dniu 6 maja 2016 r. Podniesiony w tym zakresie zarzut jest tym samym bezzasadny.

Jednocześnie wskazał pełnomocnik Rady, że sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej nie stanowi naruszenia wymagań wynikających z przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Rozporządzenie to określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu. Naruszenie tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu. Nie istnieje zatem żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy, której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r. IIOSK 1481/06).

Informacyjnie Rada Miejska wskazała, że w trakcie sporządzania projektu planu nie opierano się wyłącznie na kopii mapy zasadniczej z 2016 r., ale również na licznych inwentaryzacjach terenowych, które odbywały się na każdym etapie procedury planistycznej, oraz na innych dostępnych materiałach kartograficznych i ortofotomapach. Brak wskazanych budynków, podziałów na kopii mapy zasadniczej nie wpłynął na ustalenia uchwalonego planu.

Odnosząc się do zarzutu braku sporządzenia prognozy odziaływania na środowisko wskazał pełnomocnik, że w dniu 26 kwietnia 2017 r. Burmistrz Gminy ogłosił w gazecie [..], oraz przez obwieszczenie umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M., gmina Ż. w dniach od 4 maja 2017 r. do dnia 26 maja 2017 r. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

W dniu 5 października 2017 r. Burmistrz Gminy ogłosił w gazecie [..], oraz przez obwieszczenie umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M. gmina Ż. w dniach od 13 października 2017 r. do dnia 6 listopada 2017 r. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

Zarówno w trakcie pierwszego jak i drugiego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, prognoza oddziaływania na środowisko, zgodnie z obwieszczeniem, była dostępna w siedzibie Urzędu Gminy. W związku z powyższym zarzut 3 skargi uznać należy za chybiony.

W odniesieniu do zarzutu 4 wskazał pełnomocnik Rady, że projekt planu został sporządzony na podstawie "Opracowania ekofizjograficznego podstawowego gminy dla potrzeb miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego'* ([..], maj 2003 r. zaktualizowanego opracowaniem: "Aktualizacja opracowania ekofizjograficznego podstawowego gminy " ([..], grudzień 2008 r.). Od czasu aktualizacji opracowania ekofizjograficznego nie nastąpiły zamiany w środowisku na terenie Gminy wymagające sporządzenia kolejnej aktualizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały; doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych.

Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 452/17, LEX nr 2312916 i przywołane tam wyroki i pozycje z doktryny: wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Gd 327/95, OwSS 1996/3/90; wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813; Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Art. 94 Konstytucji RP stanowi z kolei, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Powyższa zasada konstytucyjna znalazła rozwinięcie w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) - dalej: "u.s.g.", w myśl którego na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że gmina ma uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ samorządu aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu prawa miejscowego należy wskazać, że art. 101 ust. 1 u.s.g. określa podmioty uprawnione do wniesienia skargi na akt organu samorządu terytorialnego, jako "każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej". Badając tę niezbędną dla dopuszczalności skargi (a także swojej kognicji) przesłankę, Sąd uznał jako nie budzący wątpliwości fakt, że zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g..

Do dnia 1 czerwca 2017 r. skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. wymagała ponadto wyprzedzenia sui generis środkiem odwoławczym określonym przez ustawodawcę jako "wezwanie do usunięcia naruszania prawa". Dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa uprawniony podmiot mógł zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) dokonano nowelizacji m.in. P.p.s.a. poprzez zniesienie powyższego wymogu, co oznacza, że skargę na akt prawa miejscowego można wnieść bez konieczności uprzedniego wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Tym samym stwierdzić należy, że wymogi formalne do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zostały spełnione.

W następstwie pozytywnego ustalenia w powyższym zakresie można było przystąpić do zbadania legitymacji prawnej strony skarżącej. Jest to swoistego rodzaju kwalifikowana legitymacja prawna, wyraźnie określona we wskazanym przepisie u.s.g. i nie mają do niej zastosowania ani przepisy art. 28 i art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), ani też art. 50 P.p.s.a. Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a ma bowiem charakter lex generalia i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie ujęta w innej ustawie, a więc stanowiącej lex specialis (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, s. 124).

Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1749/07, LEX nr 470930; A. Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. B. Dolnickiego, Wolters Kluwer, 2016).

Skarżący musi zatem wykazać naruszenie interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą (zarządzeniem) a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Taki związek zaś musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie związek taki zachodzi. Zaskarżona uchwała dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy, w granicach której znajduje się nieruchomość będąca własnością skarżącego działka nr [..] położona w B. W judykaturze przyjmuje się, że w przypadku skarg na uchwały w sprawie planu miejscowego wystarczające jest wykazanie, iż nieruchomość należąca do strony skarżącej zlokalizowana jest na terenie objętym kwestionowanymi zapisami skarżonego planu miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1277/15, LEX nr 2239164).

Powyższa konstatacja pozwoliła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku przejść do zbadania legalności zaskarżonego aktu.

W pkt 1 skargi zarzucono naruszenie przepisów art. 17 pkt 11, 12 i 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p.", które stanowią, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu;

12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

Opierając się na materiałach planistycznych Sąd ustalił, że wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmenty wsi M., gmina Ż. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko dokonane na podstawie art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p. nastąpiło zgodnie z obwieszczeniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., gdzie jako termin wyłożenia planu wskazano dni od 4 do 26 maja 2016 r. Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu miejscowego rozwiązaniami została wyznaczona na dzień 24 maja 2017 r. Termin do składania uwag do projektu planu wyznaczono na dzień 12 czerwca 2017r.

Zarzuty skargi w tym zakresie, formułowane w pkt 1 skargi, są dosyć nieprecyzyjne i Sąd nie odkodował celu sformułowania tego zarzutu. Wskazuje skarżący na uwagę złożoną do terenu B.58-ZP,WS jednak z treści skargi nie wynika, czy skarżący był autorem tej uwagi i nie została ona uwzględniona, czy po zapoznaniu się z materiałami planistycznymi dostrzegł skarżący naruszenie prawa. Sam skarżący wskazał w skardze, że domagał się informacji o toku procedury planistycznej na podstawie prawa dostępu do informacji publicznej, a taki tryb nie podlega ocenie Sądu podczas wyrokowania o prawidłowości procedury poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego. Skarga wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zostać powiązana z sytuacja skarżącego, nie jest ona skarga actio popularis i nie można w niej zarzucać naruszenia interesu prawnego innych osób. Tym samym nieprecyzyjne wskazywanie na regulacje zawarte w planie odnoszące się do "jakiś" nieruchomości powoduje brak możliwości weryfikacji zasadności takiego zarzutu. Podobnie podnoszenie argumentów dotyczących wadliwych regulacji planistycznych w odniesieniu do nieruchomości osób trzecich nie znajdzie odzewu w postaci kontroli Sądu takich zapisów planu, gdyż granice weryfikacji zaskarżonej uchwały wyznacza prawo własności skarżącego.

Sąd nie dopatrzył się wadliwości działania tak Burmistrza Gminy, jak również Rady Miejskiej w troku rozpatrywania wniesionych uwag i procedowania nad projektem planu miejscowego.

Odnosząc się zarzutu drugiego dotyczącego procedowania w oparciu o nieaktualne opracowanie ekofizjograficzne to nie jest on zasadny.

Przepis art. 72 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232; zwanej dalej jako "p.o.ś."), przewiduje, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska. Zgodnie z art. 72 ust. 2 p.o.ś. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Zgodnie z art. 72 ust. 3 p.o.ś. w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi. Przepis art. 72 ust. 4 p.o.ś. przewiduje, że wymagania, o których mowa w ust. 1-3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. W myśl art. 72 ust. 5 p.o.ś. przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. Z przepisu tego wynika, że opracowanie ekofizjograficzne powinno zostać opracowane na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wynika z niego jednak, że musi być przygotowane w trakcie procedury planistycznej. Komentowany przepis nie wskazuje też w jakim okresie przed podjęciem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinno zostać przygotowane opracowanie ekofizjograficzne. Dlatego też, jeżeli od okresu przygotowania opracowania ekofizjograficznego upłynie znaczny czas, rolą organu jest ocena jego aktualności. Tym samym o braku aktualności opracowania ekofizjograficznego nie przesądza znaczny okres czasu od przygotowania opracowania do podjęcia uchwały przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz istotne zmiany jakie zaszły w środowisku w tym okresie.

W niniejszej sprawie opracowanie ekofizjogragficzne uznano za aktualne na potrzeby procedowania celem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś skarżący nie podał żadnych argumentów, które podważałby słuszność tej oceny.

Kolejny zarzut skargi odnosi się do kwestii braku aktualności mapy w dniu przekazania projektu planu do opiniowania i uzgodnień. Braku aktualności upatruje skarżący w nieuwidocznieniu na mapie dokonanych w międzyczasie podziałów gruntów oraz wybudowanych budynków. Jednak zarzut ten jest chybiony.

Zauważyć należy, że nawet ewentualne sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej stanowiłoby jedynie naruszenie wymagań wynikających z cytowanego w skardze rozporządzenia i nie byłoby ono ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu. Tym bardziej zatem, skoro projekt planu został sporządzony na podstawie map aktualnych na dzień przekazania projektu do opiniowania i uzgodnienia, nie ma podstaw do stwierdzenia, że późniejsze przekształcenia geodezyjne uwidocznionych na nim działek uzasadniają twierdzenie o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu. Tylko naruszenie trybu sporządzania planu, który to tryb określony został w art. 17 u.p.z.p., może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności tego aktu prawa miejscowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2007 r. sygn. II OSK 1481/16, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać ponadto należy, że nawet gdyby przyjąć, że nieujawnienie na mapie stanowiącej podstawę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonych, późniejszych podziałów geodezyjnych stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, to w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż naruszenie takie nie byłoby naruszeniem istotnym, a więc pozbawione byłoby cechy uzasadniającej stwierdzenie nieważności takiego planu. Zauważyć wszak należy, że podział geodezyjny działki nie zmieniłby ogólnych ustaleń zawartych w planie miejscowym, zaś w treści skargi brak jest konkretnych zarzutów, które ewentualnie podziały geodezyjne mogłyby doprowadzić do odmiennych ustaleń planistycznych.

Ostatni zarzut dotyczy kwestii aktualności i poprawności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Domaga się skarżący uznania, że zmiany dokonane w pierwotnym projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny pociągnąć za sobą co najmniej aktualizacje prognozy oddziaływania na środowisko. Dodatkowo wskazuje skarżący, że projekt planu został wyłożony do wglądu bez załączenia do niego tejże prognozy, co jest oczywistą nieprawdą, gdyż zarówno w obwieszczeniu z 26 kwietnia 2017 r. jaki i 5 października 2017 r. zawarte są informacje o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Ponadto wskazać należy, że z treści art. 17 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że prognoza oddziaływania na środowisko jest sporządzana wraz projektem miejscowego planu i w żadnym punkcie przepis ten nie zobowiązuje do uaktualnienia tej prognozy. Zarzut formułowany w tym zakresie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach i nie może odnieść skutku.

W odniesieniu do sformułowanych zarzutów naruszenia zasad sporządzania m.p.z.p. należy wskazać, że rozpoznając skargę na uchwałę w tym przedmiocie sąd administracyjny stosuje art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Tryb sporządzania planu miejscowego to sekwencja czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej, a zasady sporządzania planu odnoszą się do jego merytorycznej zawartości (przyjętych w nim ustaleń). Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego. Natomiast naruszenie zasad to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych, które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 323/17, LEX nr 2394001).

Badając zaskarżoną uchwałę w powyższym aspekcie Sąd nie stwierdził tego rodzaju uchybień.

W tym miejscu należy również wskazać, że rozpoznając skargę na uchwałę w sprawie m.p.z.p. Sąd uwzględnia ją dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). W niniejszej sprawie skarżący nie wywodził naruszenia swoich uprawnień właścicielskich czy nadmiernej ingerencji w uprawnienia właścicielskie związane z posiadaną na terenie objętym zaskarżoną uchwałą nieruchomości w powiązaniu z procedurą planistyczną czy treścią zaskarżonej uchwały.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skarg, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.