II SA/Sz 1198/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-02-06	
Data wpływu	2012-11-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Danuta Strzelecka-Kuligowska
Henryk Dolecki
Iwona Tomaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Grzegorczyk-Meder	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 1284/12	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623;  art. 35 ust 1, art.31 ust 1 , art. 35 ust 3; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071;  art. 75 par 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. E. R. zwróciła się do Prezydenta Miasta o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłącza wody i kanalizacji deszczowej przy ul. [...] (dz. nr[...]

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Prezydent Miasta na podstawie art. 104 Kpa, art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623,) po rozpatrzeniu wniosku, odmówił E. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wobec bezskutecznego upływu terminu usunięcia nieprawidłowości, określonego w postanowieniu z dnia [...]r. Nr [...]

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 35. ust. 1 ustawy Prawo budowlane dokonał (między innymi) sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R., uchwalonego przez Radę Miejską uchwałą nr XXI/321/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r., z wymaganiami ochrony środowiska oraz z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Następnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 7 dni, nieprawidłowości między innymi w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami wskazanego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi inwestora w dniu [...]r. W dniu [...] r. inwestor doręczył cztery egzemplarze poprawionego projektu budowlanego spełniającego warunki nałożone postanowieniem z wyjątkiem wymagań dotyczących funkcji projektowanego obiektu.

Organ I instancji uzasadnił dalej, że inwestycja objęta wnioskiem, projektowana jest na terenie jednostki elementarnej [...] dla której zgodnie z

§ 9 ust. 15 przepisów szczegółowych ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MJ), usługowej (U) z możliwością lokalizacji nieuciążliwej funkcji usługowej nie powodującej uciążliwości dla terenów otaczających. Istniejąca i projektowana zabudowa działek z dopuszczeniem działalności usługowej nie może ograniczać uprawnień w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Zakaz lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku. Na całym terenie zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej [...]m2 oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni.

Inwestor zaprojektował budynek handlowo-usługowy z częścią mieszkalną, przy czym pierwsze piętro i poddasze stanowią dwa mieszkania ([...]m2), natomiast parter stanowi część usługowo-handlową [...]

W ocenie organu, część usługowo-handlowa to zespół pomieszczeń wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania określonych prac, w tym przypadku do przeglądu i wymiany opon w pojazdach samochodowych jest warsztatem samochodowym.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010, nr 213, poz. 1397) warsztaty o określonym w projekcie profilu zaliczają się, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76, do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych jako stacje obsługi środków transportu. Przedsięwzięcia takie, z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko, wymagają uzyskania decyzji środowiskowej, jednakże w postępowaniu nie żądano takiej decyzji, albowiem zaprojektowana funkcja obiektu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu, zaprojektowana funkcja - sprzedaż i wymiana opon jest uciążliwym warsztatem samochodowym, który zgodnie z planem miejscowym objęty jest zakazem. Wymiana opon może mieć miejsce wyłącznie w warsztacie samochodowym, a nie w żadnym innym obiekcie przewidzianym pod usługi dozwolone planem miejscowym.

E. R. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie § 3 ust. 1 pkt 76 - rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie inwestycji i uznanie na tej podstawie, że inwestycja jest niezgodna z planem oraz uznanie, że inwestycja jest uciążliwym warsztatem samochodowym, a także naruszenie art. 6 kpa poprzez niewłaściwe odczytanie ustaleń planu i wyciągnięcie bezpodstawnych wniosków, że wymiana opon może mieć miejsce wyłącznie w warsztacie samochodowym, a nie w żadnym innym obiekcie przewidzianym pod usługi dozwolone planem miejscowym, art. 7 kpa poprzez niewłaściwą ocenę, że zaprojektowana funkcja jest uciążliwym warsztatem samochodowym, art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieprzychylny dla inwestora, podając w uzasadnieniu fakty nieprawdziwe a oceny bezpodstawne i art. 9 kpa w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane poprzez bezzasadne przyjęcie, że nastąpił bezskuteczny upływ terminu do usunięcia nieprawidłowości.

Zdaniem odwołującej się, wszelkie nieprawidłowości usunięto w terminie, a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R. , a także z wymaganiami ochrony środowiska. Projektowany budynek mieszkalno-usługowy nie jest warsztatem, a rodzaj działalności absolutnie nie jest uciążliwy. Ponadto organ winien był wezwać ponownie inwestora do stosownych wyjaśnień i uzupełnień, a nie bezpodstawnie przyjmować, iż nie sprostał on wymogom postanowienia. Wydanie w niniejszej sprawie decyzji nastąpiło co najmniej przedwcześnie. Zdaniem strony plan wprowadza zakaz lokalizacji "uciążliwych" warsztatów samochodowych, a więc nie wszystkich warsztatów. Wymiana opon to również zakład rzemieślniczy, zakład mechaniczny, zakład usługowy, które to zakłady plan dopuszcza. Nadto plan nie podaje żadnych kryteriów w zakresie funkcji, które są uciążliwe, a które nie są. Organ sam dokonał takiej kwalifikacji, ale nie podał jakie przesłanki wzięto pod uwagę, czy poziom hałasu, czy zanieczyszczenie powietrza, czy może ochronę zieleni. Natomiast projektowany obiekt jest dla środowiska obojętny. Załączona opinia sporządzona przez rzeczoznawcę ds. środowiska jednoznacznie to wykazuje. Poza tym brak jest legalnej definicji warsztatu na gruncie obowiązujących przepisów prawa. W języku potocznym przez pojęcie warsztat samochodowy rozumie się co do zasady naprawę pojazdów.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania E. R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dla obszaru inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu R. uchwalony przez Radę Miejską uchwałą nr XXI/321/2004 z dnia 29 grudnia 2004r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego Nr 3. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie jednostki elementarnej [...] dla której zgodnie z § 9 ust. 15 ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością lokalizacji nieuciążliwej funkcji usługowej zgodnie z oznaczeniem graficznym na rysunku planu. Przy czym oznaczenie symbolami literowymi to:

- MJ— tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dopuszcza się działalność usługową nie powodującą uciążliwości dla terenów otaczających. Istniejąca i projektowana zabudowa działek z dopuszczeniem działalności usługowej nie może ograniczać uprawnień w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Zakaz lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku.

- U - tereny usług komercyjnych handlu, gastronomii, rzemiosła i drobnej wytwórczości oraz inne tereny: hoteli banków klubów, tereny oświaty, profilaktyki, rehabilitacji i ochrony zdrowia, w tym UH –handlu i UG - gastronomii.

Na całym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej [...] m2 oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni.

Z przedłożonego projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wynika, że dwa mieszkania zlokalizowane zostały na pierwszym piętrze i poddaszu budynku, natomiast parter stanowi część usługowo-handlowa [...]

W ocenie organu odwoławczego przyjęte w projekcie budowlanym nazewnictwo "sala obsługi", "punkt przyjęcia samochodów", "przegląd ogumienia", "wymiana opon" stanowi o funkcji obsługi pojazdów w pomieszczeniach wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania prac, o których mowa w opisie projektu. Inwestycja w części parteru stanowi stację obsługi, bowiem przy wymianie opon wykonywane są określone prace.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010, nr 213, poz. 1397), stacja obsługi o określonym w projekcie profilu zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych jako stacje obsługi środków transportu. Przedsięwzięcie takie z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Plan jednoznacznie wskazuje, że stacja obsługi o określonym w projekcie profilu, jako obiekt uciążliwy nie może być lokalizowana na terenie działek nr[...] obr. [...] jak i na terenie całego planu.

Ustosunkowując się do uwag zawartych w odwołaniu organ II instancji podał, że użyte w planie słowa "rzemiosło i drobna wytwórczość" odnoszą się do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu. Treść planu jest jednoznaczna i nie może być interpretowana przy użyciu argumentów o charakterze ekonomicznym, społecznym czy celowym. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego to ustalenia tego planu przybierają postać normatywną, przesądzającą o charakterze zagospodarowania terenu w przedmiotowym obszarze.

Zdaniem organu, organ I instancji prawidłowo ustalił w sprawie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia załączonego do wniosku projektu budowlanego o doprowadzenie go do zgodności z ustaleniami planu. Ponadto organ administracji architektoniczno budowlanej jest związany z ustaleniami planu miejscowego, a zatem za zasadną należało uznać decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

E. R. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody w Szczecinie zarzucając tej decyzji:

- naruszenie art. 9 Kpa poprzez błędne wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nakładającego na skarżącą obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R.

- naruszenie prawa materialnego przez organ II Instancji polegające na obrazie artykułu 75 § 1 Kpa poprzez nie dopuszczenie jako dowodu w sprawie i nie ustosunkowanie się do "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo-usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ulicy Z. " opracowanej przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony środowiska mgr inż. J. M.

- naruszenie przepisów postępowania poprzez nie uzyskanie przez organ I Instancji wiążącej opinii z zakresu ochrony środowiska co do ustalenia charakteru oddziaływania na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców punktu wymiany opon, a przede wszystkim nie ustalenie, czy jest to działalność uciążliwa w rozumieniu dyspozycji zawartej w § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R.

- błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię przepisu § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż punkt wymiany opon jest stacją obsługi środków transportu i ma charakter uciążliwy i oddziaływuje negatywnie na środowisko naturalne oraz nie przeprowadzenie w tym zakresie żadnych sprawdzeń i ustaleń,

- błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię przepisu § 6 ust 4 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. , skutkująca ustaleniem, że punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje podstawy do przyjęcia, iż jest to działalność oddziaływująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to znaczną jego uciążliwość;

- błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię przepisu § 9 pkt 2 lit. "a" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. , skutkującą przyjęciem, iż punkt wymiany opon nie należy do nieuciążliwej funkcji usługowej,

- niewłaściwą interpretację oraz wykładnię art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- błędną interpretację, nawet nadinterpretację art. 2 ustęp 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle dokonaną przez organ odwoławczy stwierdzającą, iż pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" użyte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. , odnosi się jedynie do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu, a tym samym pod pojęciem "rzemiosła i drobnej wytwórczości" nie mieści się punkt wymiany opon, czego reperkusją było błędne przyjęcie, iż w omawianym stanie faktycznym nie będzie miał również zastosowania § 6 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania.

W dalszej części skargi skarżąca podniosła, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów podnoszonych w jej odwołaniu i de facto powielił jedynie argumentację organu I Instancji. Organ II Instancji, przy rozpoznaniu złożonego odwołania, dopuścił się obrazy przepisu artykułu 75 § 1 Kpa poprzez nie ustosunkowanie się i nie dopuszczenie jako dowodu w sprawie przedłożonej przez "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo - usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji przy ulicy[...] " Natomiast z opracowania tego wynika jednoznacznie, iż planowana przez nią inwestycja w żaden sposób nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. . Ponadto w toku prowadzonego postępowania, organ I Instancji nie tylko nie uzyskał wiążącej opinii z zakresu ochrony środowiska co do ustalenia charakteru oddziaływania na środowisko naturalne punktu wymiany opon, ale nie poczynił też absolutnie żadnych ustaleń, czy jest to działalność uciążliwa w rozumieniu dyspozycji zawartej w § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. . Nadto skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu II Instancji przedstawioną na kanwie interpretacji i zastosowania przepisu § 6 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania, że wydanie na tej podstawie zezwolenia na budowę nie jest możliwe gdyż pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" użyte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R., odnoszą się jedynie do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu. Skarżąca podniosła również, że organ II instancji dokonał też nieuprawnionej interpretacji i niewłaściwej wykładni przepisu § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w powiązaniu z powyższym, obu organom, należy zarzucić niewłaściwą interpretację oraz wykładnię przepisu artykułu 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Nadto

w ocenie skarżącej nastąpiło bezpodstawne zastosowanie § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. , czego skutkiem była nieuprawniona konkluzja obu organów, iż punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje wprost podstawy do przyjęcia, iż jest to działalność oddziaływująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to znaczną jego uciążliwość. Natomiast

w odniesieniu do formy i trybu prowadzonego postępowania – zdaniem strony

- całość postępowania została przeprowadzona z obrazą art. 9 k.p.a. poprzez błędne wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia, w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Pomimo uzupełnienia procedury uzyskania zezwolenia według wskazań organu prowadzącego postępowanie i wykazania w sposób bezsporny i zupełny, iż przedłożony przezeń do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, otrzymała decyzję odmowną, której podstawą było błędne przyjęcie, iż bezskutecznie upłynął dla niej termin usunięcia nieprawidłowości. Okoliczność ta wprost deprecjonuje zasadność decyzji odmownej tym bardziej, że organ I instancji winien jasno i precyzyjnie wskazać swoje zastrzeżenia - czego nie zrobił - lub też, w wypadku źle pojętej interpretacji, winien zobowiązać stronę do dodatkowych wyjaśnień bądź naniesienia kolejnych poprawek do przedkładanego projektu budowlanego. Według skarżącej działania obu instancji abstrahują również od wskazania zawartego w artykule 8 Kpa stanowiącego, iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość

i kulturę prawną obywateli.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło Sąd do uznania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji budowlanej odmówiły E. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz

z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłącza wody i kanalizacji deszczowej przy ul. [...] (dz. nr [...]

Podstawą negatywnego rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie przez organ sprzeczności funkcji zaprojektowanego obiektu z podstawowym przeznaczeniem terenu inwestycji oraz zasadami zabudowy i zagospodarowania tego terenu

określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu R. uchwalonym przez Radę Miejską uchwałą nr XXI/321/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r.

W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przepis ten ustala zakres obowiązków organu w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę. Organ administracji w tym postępowaniu musi dokonać określonych czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli taki obowiązuje na trenie inwestycji.

Jak wynika z projektu budowlanego planowana inwestycja obejmowała budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną na pierwszym piętrze (o pow. [...] m2) i z częścią usługowo-handlową na parterze (o pow. [...] m2) stanowiącą zespół pomieszczeń wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania przeglądu, wymiany i sprzedaży opon w pojazdach samochodowych (serwis opon).

Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, powołanego w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na skarżącą, na podstawie powyższego przepisu, obowiązek usunięcia, w terminie 7 dni, nieprawidłowości (miedzy innymi)w przedmiocie niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu R. w zakresie funkcji planowanego obiektu, a podstawowym przeznaczeniem (funkcją) terenu inwestycji ustalonym w planie.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu R. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr XXI/321/2004 z dnia 29 grudnia 2004 r. obszar inwestycji skarżącej zlokalizowany jest w jednostce planistycznej 15 MJ/U. Są to tereny do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością działalności usługowej nie powodującej uciążliwości dla terenów otaczających i z zakazem lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30 % powierzchni całkowitej budynku (teren elementarny oznaczony symbolem MJ - § 6 pkt 2). Są to też tereny przewidziane dla usług komercyjnych handlu, gastronomii, rzemiosła, drobnej wytwórczości, hoteli, banków, klubów, oświaty, profilaktyki, rehabilitacji i ochrony zdrowia. Na całym terenie oznaczonym symbolem U obowiązuje zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej [...] m.kw. oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni (§ 6 pkt 4 planu).

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że planowana inwestycja ze względu na charakter działalności jaką określiła w projekcie budowlanym skarżąca nie mieści się w granicach pojęcia "nieuciążliwa działalność usługowa", a tylko taka, jak wynika z powyższych ustaleń planu, jest dopuszczalna na tym terenie. Przy czym należy mieć na uwadze bezwzględnie obowiązujący zakaz sytuowania na tym terenie uciążliwych warsztatów samochodowych.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że działalność polegająca wymianie i sprzedaży opon samochodowych stanowi stację obsługi pojazdów samochodowych (środków transportu) w zakresie o wskazanym profilu i oznacza wykonywanie określonych prac w przystosowanym do tego pomieszczeniu wyposażonym w odpowiednie narzędzia i urządzenia. Pełni więc funkcję warsztatu samochodowego.

Według słownika "Uniwersalny słownik języka polskiego" wydawnictwo PWN 2008 pod redakcją prof. S. Dubisza, "warsztat" to pomieszczenie wyposażone w urządzenia, maszyny, narzędzia do wykonywania określonych, najczęściej rzemieślniczych; także zakład wykonujący takie prace. Warsztat ślusarki, kamieniarski, samochodowy, blacharski, lakierniczy, elektromechaniczny.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010, nr 213, poz. 1397), stacja obsługi środków transportu zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w tym przepisie jako stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19

i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Przedsięwzięcie takie z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Organy obu instancji prawidłowo odczytały powołany przepis rozporządzenia, a zarzut skarżącej w tej kwestii jest bezpodstawny. Rozporządzenie w sposób jednoznaczny ustala katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Szczegółowe i opisowe wyliczenie przedsięwzięć pozwala na dokonanie odpowiedniej kwalifikacji rodzaju inwestycji bez konieczności przeprowadzania dodatkowych ustaleń w tym zakresie.

Nie sposób zgodzić się również z próbą zakwalifikowania przez skarżącą planowanej działalności jako rzemiosła lub drobnej wytwórczości. Z uwagi na treść art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U. z 2002 r., Nr 112, poz. 979), stanowisko organów, że pojęcie "rzemiosło" użyte w przedmiotowym planie odnosi się do formy zatrudnienia jest prawidłowe.

W świetle powyższych rozważań, a także wobec treści § 6 pkt 2 planu, nie można też zarzucić organom obu instancji, jak to uczyniła skarżąca, błędnej interpretacji tego przepisu prawa miejscowego.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie odmówiły zaliczenia spornej inwestycji do nieuciążliwej funkcji usługowej. W przepisie tym chodzi o takie warsztaty usługowe, których działalność zamyka się w wewnątrz budynku, zajmuje maksymalnie 30 % budynku i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia. Z całą pewnością planowana stacja wymiany i sprzedaży opon samochodowych nie spełnia wymienionych warunków.

Nie jest trafny również zarzut skarżącej naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 Kpa) w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii na okoliczność charakteru planowanej inwestycji, w szczególności jej oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z tym przepisem, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniała konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wskazane przez skarżącą okoliczności. Ustalenia organów są w tym zakresie wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wyjaśnić należy, że dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia w cytowanym powyżej rozporządzeniu, a co za tym idzie, skoro przepisy wymieniają wprost stacje obsługi środków transportu jako przedsięwzięcie wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy administracji były uprawnione do przyjęcia uciążliwej funkcji tego obiektu, bez faktycznego sprawdzenia stopnia szkodliwości tej inwestycji.

Sąd zważył, że opracowane w planie zagospodarowania przestrzennego terenu R. zasady zagospodarowania i zabudowy działek nr[...] obr. [...] oraz dz. nr [...] obr. [...] (por. § 6 pkt 2 i 4) jednoznacznie wskazują, że

w tym miejscu wyklucza się lokalizację jakichkolwiek uciążliwych dla otoczenia obiektów, a takim jest bez wątpienia warsztat samochodowy obsługujący środki transportu na zasadzie stacji obsługi. Zgodnie z § 4 pkt 14 uchwały o przymiocie tzw. "nieuciążliwości", danego obiektu decydują przepisy szczególne, a więc, między innymi, i powyżej wskazane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W wyniku ustalenia, że projektowany obiekt jako stacja obsługi pojazdów prowadzona w formie warsztatu samochodowego ma charakter uciążliwy dla otoczenia, organ I instancji prawidłowo przyjął, że inwestor nie naprawił, w terminie określonym w postanowieniu z dnia [...]r., nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R.

Wbrew twierdzeniom skarżącej podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w tej sprawie nie był fakt uchybienia terminowi 7 dni zakreślonemu do usunięcia nieprawidłowości, lecz fakt nie uzupełnienia opisanej nieprawidłowości

w przedłożonym ponownie projekcie budowlanym. Prawną konsekwencją nie spełnienia obligatoryjnego warunku zgodności projektowanej inwestycji skarżącej z powszechnie obowiązującymi przepisami aktu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego terenu R. , jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu. Przy czym w kwestii zakresu nieprawidłowości wskazanych do usunięcia (w postanowieniu Prezydenta Miasta) nie ma dowolności działania organu, albowiem o tym decyduje przepis art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego kreujący obowiązki organu w tym postępowaniu. Tak więc, zarzuty skargi w powyższym przedmiocie nie mogły być uwzględnione ze względu na treść przepisów art. 31 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

Wobec tego, że Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie żadnych naruszeń przepisów procedury, jak też organy prawidłowo zastosowały w rozstrzygnięciu przepisy prawa budowlanego, skargę E. R. należało oddalić.

O powyższym Sąd orzekł w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.