Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 871/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r., nr KOC/6343/Ni/23 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 lipca 2024 r., III SA/Wa 871/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. P. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 stycznia 2024 r., nr KOC/6343/Ni/23, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuiszczenie wpisu od skargi w terminie wyznaczonym w wezwaniu.

Na powyższe postanowienie, pismem z 31 lipca 2024 r., pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 220 § 1 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm. dalej: "p.p.s.a.") poprzez odrzucenie skargi w związku z nieuzupełnieniem jej braku w postaci wpisu, w sytuacji w której Skarżącemu nie doręczono zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu;

2) § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535, dalej: "rozporządzenie"), poprzez niezasadne uznanie, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprawą dotyczącą zobowiązań podatkowych.

W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Skarżącego argumentował, że w kierowanej do niego z sądu korespondencji otrzymał jedynie odpowiedź organu na skargę. Nie było w niej natomiast wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu.

W tej sprawie Skarżący wniósł skargę, od której należny jest wpis. Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z 19 kwietnia 2024 r. wezwała Skarżącego (za pośrednictwem jego pełnomocnika) do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 10 maja 2024 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 17 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upłynął zatem 17 maja 2024 r. W wyznaczonym terminie Skarżący nie uiścił wpisu od skargi. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był obowiązany skargę odrzucić.

Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia pełnomocnika Skarżącego, że nie otrzymał on wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Z "potwierdzenia odbioru" przesyłki dostarczonej 10 maja 2024 r. na wskazany przez pełnomocnika adres wynika, że przesyłka ta zawierała "odpis odpowiedzi na skargę" oraz "odpis zarządzenia o wpisie" (k. 17 akt sądowych). Należy podkreślić, że przepisy nie zabraniają doręczania stronie w ramach jednej korespondencji (kopercie) kilku pism. Istotnym jest jedynie, aby z doręczanej korespondencji wynikało, że zawiera ona klika odrębnych pism. Dla prawidłowości doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (zob. wyroki NSA: z 1 października 2015 r., I FSK 613/14; z 29 maja 2018 r., II FSK 1380/16). Znajdujące się w aktach sprawy "potwierdzenie odbioru" spełnia te wymagania, a jako dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi nie przedstawiono żadnych argumentów lub dowodów mogących podważyć to doręczenie. Należy przy tym dodać, że w interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II FSK 2871/12).

Z tych względów niezasadny jest zarzut zażalenia dotyczący naruszenia art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, należy podkreślić, że w tej sprawie badaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega jedynie prawidłowość odrzucenia skargi przez sąd pierwszej instancji, a nie wysokość wpisu, do którego Skarżący został wezwany.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.