Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Ewa Michna Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 kwietnia 2026 r. nr IG-II.7221.22.2026.UK w przedmiocie odmowy aktualizacji danych ewidencyjnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz strony skarżącej H. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 kwietnia 2026 r. znak: IG-II.7221.22.2026.UK Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr 5/2026 z 19 stycznia 2026 r. znak: GD-06.6623.3.19.2025 o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., położonej w K. przy ul. [...].

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia 19 stycznia 2026 r. znak: GD-06.6623.3.19.2025 Prezydent Miasta Krakowa orzekł o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., położonej w K. przy ul. [...], polegającej na ujawnieniu w operacie ewidencyjnym użytku gruntowego dr (drogi) o pow. 0.0445 ha w miejsce użytku gruntowego w klasach bonitacyjnych RIVa (grunty orne) o pow. 0.0248 ha, RIVb (grunty orne) o pow. 0.0197 ha, zgodnie z operatem technicznym (identyfikator zgłoszenia GD-13.6640.9358.2024) - Mapa do celów projektowych obiekt: ul. [...] działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., sporządzonym przez geodetę uprawnionego Pana mgr inż. K. S., działającego w firmie pod nazwą Biuro Usług Geodezyjnych [...] K. S. z siedzibą w W., który został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Krakowie w dniu 18 kwietnia 2025 r. pod nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie znalazł podstaw do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie operatu nr P.1261.2025.2867 ze względu na stan faktyczny przedmiotowej nieruchomości - użytek gruntowy dr (drogi) nie odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i dokonanie wnioskowanej aktualizacji danych w operacie ewidencyjnym (zmiana użytku na "dr"). Zdaniem Spółki organ I instancji oparł decyzję na błędnym założeniu, że istnienie na gruncie "jezdni żwirowej" nie jest wystarczającą przesłanką do ujawnienia użytku gruntowego "dr". Skarżący wskazał, że działka nr [...] w całości stanowi pas drogowy drogi wewnętrznej, a jej rolnicze wykorzystanie jest niemożliwe i bezcelowe. Ponadto przeznaczenie tego gruntu jako szlaku komunikacyjnego zostało trwale i wiążąco utrwalone przez sam organ już w 2013 roku - działka nr [...] jest następczynią prawną działki nr [...], która została wydzielona na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 280/2013 z dnia 06.05.2013 r. W sentencji tej decyzji wyraźnie wskazano przeznaczenie nowo powstałego gruntu: "pod drogę wewnętrzną". Zatwierdzenie podziału zostało obwarowane warunkiem sprzedaży udziałów w tej działce, bądź ustanowienia służebności drogowej, na rzecz pozostałych nowo wydzielonych nieruchomości, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i opisaną na wstępie decyzją orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ wyjaśnił, że prowadzenie przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy p.g.i.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 219, ze zm. - dalej: rozporządzenie e.g.i.b.).

Zasady aktualizacji ewidencji gruntów i budynków zawarte są w art. 24 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2c p.g.i.k. Zgodnie z § 29 rozporządzenia e.g.i.b. źródłami danych wykorzystywanych przy zakładaniu albo modernizacji ewidencji są: 1) materiały zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym; 2) wyniki pomiarów geodezyjnych lub oględzin; 3) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach; 4) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne.

Toczące się postępowanie administracyjne prowadzone jest z urzędu, w następstwie przyjęcia 18 kwietnia 2025 r. pod numerem P. 1261.2025.2867 do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego pn. Mapa do celów projektowych, sporządzonego przez geodetę uprawnionego K. S.

Ze względu na dołączony do operatu wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczący działki nr [...], zgodnie z art. 24 ust. 2b p.g.i.k. winna nastąpić na jego podstawie aktualizacja ewidencji gruntów i budynków. Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przyjęcie dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, po uprzednim pozytywnym wyniku jej weryfikacji, nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od niezależnej oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany z uwagi na jej przedmiot. W szczególności organ prowadzący ewidencję zobowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjny przyjęty do zasobu, w okolicznościach konkretnej sprawy jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian. W przypadku negatywnej oceny organ stosuje przepis art. 24 ust. 2c p.g.i.k. obligujący go do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej aktualizacji operatu ewidencyjnego.

W operacie nr P. 1261.2025.2867 geodeta uprawniony K. S. wskazał, że celem operatu było sporządzenie mapy do celów projektowych dla inwestycji na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna P. W sprawozdaniu technicznym operatu geodeta wyjaśnił (cyt.) zmieniło się użytkowanie na działce nr [...] - wykonano drogę dojazdową. W związku ze zmianą użytkowania, które jest zgodne z celem wydzielenia ww. działki, zmieniono na niej użytek na "dr". Sporządzono wykaz zmian dla EGiB.

Obecnie w ewidencji gruntów i budynków w działce nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna P. o pow. 0,0445 ha, stanowiącej własność skarżącej Spółki wykazany jest użytek gruntowy grunty orne RIVa, RIVb. Rozróżnienie rodzajów użytków gruntowych w ramach postępowania aktualizacyjnego powinno odbywać się na podstawie przypisania ich cech, właściwości i sposobu zagospodarowania, charakterystycznych dla danego rodzaju użytku. Elementy te szczegółowo określone są w załączniku nr 1 do rozporządzenia e.g.i.b., w oparciu o który dokonuje się zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (§ 10).

Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia e.g.i.b., do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych, w których są usytuowane drogi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320 i 1222).

Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli:

1. wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego;

2. wchodzą w skład działki budowlanej, która nie jest osiedlem mieszkaniowym, dworcem kolejowym lub dworcem komunikacji autobusowej albo też nie jest odrębnym pasem gruntu wydzielonym wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej.

Grunty w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych niezaliczone do użytku gruntowego "drogi" włącza się do:

przyległego użytku rolnego, jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa rolnego;

użytku "las", jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa leśnego;

odpowiedniego użytku z grupy użytków zurbanizowanych i zabudowanych, jeżeli wchodzą w skład działki budowlanej.

W świetle przytoczonej powyżej definicji użytek gruntowy "dr" droga to grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2025 poz. 889). Zatem oznaczenie konkretnego pasa gruntu jako drogi w ewidencji gruntów i budynków musi uwzględniać regulacje tej ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy droga to budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2025 poz. 418 ze zm.), stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Natomiast pas drogowy (art. 4 pkt 1 ustawy) to wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Pojęcie pasa drogowego jest szersze od pojęcia drogi i jego rozumienie można sprowadzić do stwierdzenia, że jest to grunt, na którym zlokalizowana jest budowla w postaci drogi, obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem i obsługą ruchu, urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, zieleń przydrożna.

Dalej organ wskazał, że o zaliczeniu danego gruntu do użytku "dr" (drogi) będzie decydował w pierwszej kolejności fakt wydzielenia geodezyjnego takiego gruntu oraz sposób zagospodarowania terenu (pasa drogowego) uwzględniający parametry techniczne budowli na nim zlokalizowanej, a w dalszej kolejności ustalenie, czy jest to droga publiczna czy wewnętrzna.

Aby ustalić, czy wykazany w operacie nr P. 1261.2025.2867 w działce nr [...] użytek gruntowy "dr" - droga jest prawidłowy należy odnieść się zarówno do stanu prawnego (wynikającego z przytoczonych przepisów prawa), jak i stanu faktycznego (stanu aktualnego). Dokonując oceny stanu faktycznego organ I instancji wskazał, że (cyt.) Geodeta uprawniony sporządził mapę porównania z terenem dołączoną do operatu technicznego - identyfikator ewidencyjny materiału zasobu P.1261.2025.2867, na której przedstawił zakres jezdni żwirowej nie obejmujący całą działkę nr [...], położoną w K. w obrębie [...] jednostka ewidencyjna P. Przedstawiony obecny stan zagospodarowania terenu świadczy o tym, że faktycznie na przedmiotowej działce nie jest wybudowana droga (budowla), zlokalizowana w pasie drogowym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 889). Powyższe nie zostało wprawdzie udokumentowane stosowną dokumentacją, tj. w aktach brak jest projektu zagospodarowania działek, jak również organ nie potwierdził stanu faktycznego nieruchomości oględzinami. Natomiast do operatu dołączona została mapa porównania z terenem, z której wynika że powierzchnia działek pokryta jest żwirem - oznaczenie na mapie - j.żw. Stan faktyczny został ponadto potwierdzony poprzez Spółkę, która wskazała w odwołaniu, że zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie na działce powstała jezdnia żwirowa.

Zdaniem organu odwoławczego opis stanu faktycznego (wynikający z mapy porównania z terenem i opisu nieruchomości z odwołania) potwierdza, że przedmiotowa działka stanowi dojazd do działek sąsiednich, lecz nie dowodzi, aby działki te stanowiły drogę w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, a tym samym, aby mogły być uznane za użytek gruntowy "dr" - droga w świetle rozporządzenia e.g.i.b. Z akt sprawy wynika, że działki są utwardzone kruszywem (żwirem), stanowią zatem szlak komunikacyjny do przyległych nieruchomości. Opisany stan faktyczny potwierdza jednocześnie, że brak jest na działkach drogi (budowli). Zatem pomimo, że dany grunt użytkowany jest na cele ruchu drogowego, to w sytuacji braku drogi (budowli) w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych nie ma podstaw do zaliczenia tego gruntu do użytku "dr". Niewystarczający jest bowiem warunek wydzielenia geodezyjnego działek, które mają służyć jako dojazd do działek sąsiednich, jeżeli nie została na działkach zrealizowana droga (budowla). Nie jest to bowiem grunt, który jest pasem drogowym dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

Natomiast samo utwardzenie działek żwirem nie stanowi przesłanki do uznania, że na działkach zrealizowana została droga (budowla). Stanowisko takie zawarte jest w wyrokach sądowych, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 22/19, w którym stwierdzono, że utwardzony grunt wykorzystywany do komunikacji nie jest drogą w sensie obiektu budowlanego bowiem nie posiada żadnych instalacji pozwalających na wykorzystywanie go zgodnie z przeznaczeniem w odróżnieniu od drogi zaopatrzonej w odpływy, pobocze, krawężniki, warstwę asfaltu, podbudowę. Ponadto, jak zauważa Sąd, budowa drogi wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Spółka takiej decyzji nie przedłożyła.

Z kolei okoliczność, że w momencie dokonywania podziału nieruchomości dana działka przeznaczona została pod drogę wewnętrzną nie przesądza jeszcze o jej kwalifikacji jako użytku gruntowego "dr" w świetle przepisów rozporządzenia e.g.i.b. Dlatego, w aktualnym stanie prawnym oraz faktycznym, wobec zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, brak podstaw do przyjęcia, że w analizowanym przypadku organ ma do czynienia z pasem drogowym, na którym jest zlokalizowana droga. Droga jako budowla odpowiadająca definicji z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych nie została zrealizowana. Zatem wykazanie w działce nr [...] użytku gruntowego "dr" - droga jest niezasadne. Wobec powyższych ustaleń Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. § 9 ust. 3 pkt 7 w zw. z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (EGiB), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla sklasyfikowania gruntu jako użytek "droga" (dr) niezbędne jest istnienie na nim budowli w rozumieniu ustawy o drogach publicznych;

2. naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez odmowę aktualizacji informacji w ewidencji gruntów mimo udowodnionej zmiany stanu faktycznego na gruncie (powstanie jezdni żwirowej), co prowadzi do utrzymywania danych niezgodnych z rzeczywistością;

3. naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.) polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i pominięciu kluczowego faktu wydania pozwoleń na budowę na działkach sąsiednich, co jednoznacznie definiuje charakter działki [...] jako niezbędnej infrastruktury drogowej;

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na twierdzeniu, że działka nr [...] zachowuje charakter rolny (RIVa, RIVb), podczas gdy jest ona w całości utwardzona i stanowi jedyny dojazd do realizowanych inwestycji mieszkaniowych.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała swoją argumentację zaprezentowaną w odwołaniu z dnia 6 marca 2026 r. oraz zwróciła uwagę na fakt, którego organ nie uwzględnił w sposób należyty, tj. że dniu 19 lutego 2026 r. wydano ostateczne pozwolenia na budowę dwóch domów jednorodzinnych na działkach nr [...] i [...]. Z dokumentacji projektowej tych inwestycji wynika wprost, że działka nr [...] jest jedyną drogą zapewniającą dostęp do drogi publicznej. Bez tego dostępu (czyli bez uznania funkcji drogowej działki [...]) wydanie pozwoleń na budowę byłoby prawnie niemożliwe. Prace budowlane na przedmiotowych nieruchomościach rozpoczęły się w kwietniu 2026 r.

Spółka podniosła, że działka nr [...] przestała być "rolą" nie tylko fizycznie (poprzez trwałe utwardzenie), ale i prawnie - jako niezbędne zaplecze komunikacyjne dla nowych domów. Utrzymywanie w ewidencji klasyfikacji rolnej dla terenu budowy drogi dojazdowej jest naruszeniem zasady wiarygodności ksiąg publicznych.

W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje;

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 kwietnia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 stycznia 2026 r. odmawiającą aktualizacji danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna P., położonej w K. polegającej na ujawnieniu w operacie ewidencyjnym użytku gruntowego dr (drogi) o pow. 0.0445 ha w miejsce użytku gruntowego w klasach bonitacyjnych RIVa (grunty orne) o pow. 0.0248 ha, RIVb (grunty orne) o pow. 0.0197 ha, zgodnie z dołączonym do akt operatem technicznym.

poprzez ujawnienie dla niej użytku gruntowego "dr" zamiast dotychczas oznaczonych użytków rolnych.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 2024.219), określające zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały błędnej wykładni przepisów regulujących kwalifikację gruntów do użytku gruntowego "dr", a nadto nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Bezsporne w sprawie jest, że działka nr [...] powstała w wyniku podziałów geodezyjnych zatwierdzonych decyzjami administracyjnymi wydanymi z dnia 6 maja 2013 r. oraz (nr GD-04-1.6831.3.341.2011) oraz dnia 21 lutego 2022 r. (nr GD-05.6831.3.24.1.2022). Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że pierwotnie z działki nr [...] wydzielono między innymi działkę nr [...] przeznaczoną pod drogę wewnętrzną. Następnie działka ta została podzielona, w wyniku czego powstała działka nr [...] stanowiąca drogę wewnętrzną oraz działka nr [...] przeznaczona pod drogę publiczną.

Z akt sprawy wynika również, że celem wydzielenia działki stanowiącej drogę wewnętrzną było zapewnienie dostępu wydzielonym działkom budowlanym (powstałym z podziału działki [...]) do drogi publicznej. Potwierdza to zarówno treść decyzji podziałowej, jak i zawarte w niej postanowienia przewidujące koniczność ustanowienie służebności drogowych albo zapewnienie właścicielom nowo wydzielonych działek możliwości nabycia udziałów w drodze. Tym samym funkcja komunikacyjna spornej nieruchomości została określona już na etapie podziału nieruchomości i stanowiła zasadniczy cel jej wydzielenia.

Organy obu instancji uznały jednak, że brak jest podstaw do zaliczenia działki nr [...] do użytku gruntowego "dr", wskazując przede wszystkim, że nie odpowiada ona cechom właściwym dla drogi w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, a nadto nie posiada elementów infrastruktury drogowej takich jak krawężniki, odwodnienie czy urządzenia charakterystyczne dla urządzonych dróg.

Sąd nie podziela stanowiska organu..

Zgodnie z pkt 19 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty spełniające warunki określone w tym przepisie. Jednocześnie ustawodawca odrębnie uregulował kwestię gruntów zajętych pod drogi wewnętrzne. W myśl pkt 19 ust. 2 powołanego rozporządzenia wynika, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli zachodzą wskazane tam okoliczności. Wśród nich wymieniono sytuację, gdy grunt nie jest odrębnym pasem gruntu wydzielonym wyłącznie w celu zapewnienia dostępu działki do drogi publicznej.

Przepis ten oznacza a contrario, że odrębny pas gruntu wydzielony wyłącznie w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej nie podlega wskazanemu wyłączeniu. Innymi słowy, sam fakt, że dana nieruchomość stanowi drogę wewnętrzną, nie wyklucza możliwości zaliczenia jej do użytku gruntowego "dr", jeżeli spełnia przesłanki określone w powołanym przepisie.

Tymczasem organy obu instancji nie przeprowadziły analizy prawnej spornej nieruchomości przez pryzmat tej regulacji. W szczególności nie wyjaśniły, dlaczego działka nr [...], stanowiąca odrębnie wydzielony pas gruntu przeznaczony wyłącznie do zapewnienia dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej, nie miałaby spełniać przesłanek wynikających z pkt 19 ust. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia.

Zamiast tego organy skoncentrowały się na rozważaniach odnoszących się do definicji drogi publicznej oraz do technicznego standardu urządzenia drogi. Tego rodzaju argumentacja nie mogła jednak stanowić wystarczającej podstawy odmowy aktualizacji danych ewidencyjnych.

Należy bowiem podkreślić, że przywołane przez organy przepisy nie uzależniają zaliczenia gruntu do użytku "dr" od wyposażenia drogi wewnętrznej w określone elementy infrastruktury technicznej, takie jak krawężniki, odwodnienie, oświetlenie czy nawierzchnia wykonana w określonej technologii. Organy nie wskazały również przepisu prawa nakładającego na właściciela drogi wewnętrznej takiego wymogu. Samo stwierdzenie, że droga nie odpowiada standardom właściwym dla dróg publicznych, nie przesądza zatem o braku możliwości zaliczenia jej do użytku gruntowego "dr".

Jednocześnie z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że działka nr [...] jest faktycznie wykorzystywana jako droga wewnętrzna, została utwardzona kamieniem i żwirem i nie jest wykorzystywana rolniczo. Okoliczności te pozostają istotne z punktu widzenia oceny rzeczywistego sposobu użytkowania nieruchomości, który ewidencja gruntów i budynków powinna odzwierciedlać.

W konsekwencji Sąd uznał, że organy dokonały błędnej wykładni przepisów prawa materialnego regulujących kwalifikację gruntów do użytku "dr", a nadto nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie przeanalizowały znaczenia faktu, że sporna nieruchomość stanowi odrębny pas gruntu wydzielony wyłącznie w celu zapewnienia dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dokona oceny spornej nieruchomości przez pryzmat przesłanek wynikających z pkt 19 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia oraz w sposób wyczerpujący wyjaśni, czy zachodzą podstawy do zaliczenia działki nr [...] do użytku gruntowego "dr".

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził również naruszenie na art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ zgromadził wprawdzie materiał dowodowy obejmujący między innymi decyzje zatwierdzające podziały nieruchomości oraz sporządzoną na ich potrzeby dokumentację geodezyjną, jednak pomimo tego nie dokonał wszechstronnej oceny wynikających z nich okoliczności. W szczególności nie wyjaśnił znaczenia faktu, że sporna działka została wydzielona, jako odrębny pas gruntu przeznaczony wyłącznie do zapewnienia dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej. Okoliczność ta miała ogromne znaczenie dla oceny przesłanek wynikających z pkt 19 ust. 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Pominięcie tej kwestii doprowadziło do dokonania oceny materiału dowodowego w sposób niepełny i niepozwalający na prawidłowe zastosowanie powołanego przepisu prawa materialnego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.