Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. Ś. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku polegającego na rozbiórce wykuszu budynku mieszkalnego oddala skargę w całości.

Skarżący J. Ś. skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżył postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) z [...].11.2019 r., nr [...]. Skarga dotyczy postanowienia organu nadzoru budowlanego w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które zapadło w toku postępowania o następującym przebiegu.

Na skutek interwencji J. K. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej - PINB) wszczął postępowanie w sprawie wykuszu budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] na działce nr [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego I instancji wydał w dniu [...].10.2010 r. decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzją z [...].01.2012 r., nr [...] DWINB po rozpoznaniu odwołania J. K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał B. S. rozbiórkę wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [... ]w [...] od strony południowo-wschodniej tj. od strony działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z 06.06.2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 214/12 oddalił skargę B. S. na wskazaną wyżej decyzję. PINB w [...] przeprowadził w dniu [...].07.2013 r. oględziny nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] i w sporządzonym na tą okoliczność protokole stwierdził, że decyzja DWINB nr [...] z [...].01.2012 r. nie została wykonana. W dniu [...].07.2013 r. organ nadzoru budowlanego I instancji skierował do J. Ś. zamieszkałego przy ul. [...] w [...] upomnienie wzywając go do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji DWINB nr [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Następnie w dniu [...].12.2014 r. PINB w [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który opatrzony został klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Pismem z [...].01.2015 r. J. Ś. wskazując na art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. zgłosił do PINB w [...] zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej rozbiórki wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...] w [...] od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Nadto wskazując na art. 35 § 1 u.p.e.a wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia podniesionych zarzutów. Na uzasadnienie żądania autor zarzutów podał, że nałożony obowiązek jest niewykonalny, co wynika ze specyfiki konstrukcji i lokalizacji elementu architektonicznego jakim jest wykusz. J. Ś. wyjaśnił, że sporny wykusz został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę i nie dopuścił się on w tym zakresie samowoli budowlanej, zaś przesłanka rozbiórki, czyli zbliżenie do granic z działką sąsiednią aktualnie powinna byś wstrzymana, gdyż planowane zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczają lokalizację tego rodzaju elementu budynku. Względem technicznych aspektów sprawy wnioskodawca zaznaczył, że wykusz został zaprojektowany jako legalna i powiązana konstrukcyjnie z budynkiem część tego obiektu i nie da się go rozebrać nie naruszając całej konstrukcji budynku związanej z fundamentami, ścianami nośnymi i dachem. Wykonanie obowiązku oznacza konieczność rozbiórki i przebudowy tych części budynku, które zostały wykonane zgodnie z projektem, obowiązującymi przepisami i oddane do użytkowania. Wykusz zapewnia wymagane oświetlenie znajdującego się tam pokoju mieszkalnego, a jego likwidacja oznaczać będzie, iż w tym zakresie naruszone zostaną odpowiednie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska zobowiązany przedłożył opracowanie w postaci opinii technicznej - wyceny wartości kosztów do poniesienia na rozbiórkę i przebudowę z nadbudową konstrukcji dachu budynku jednopiętrowego, jak również zbadanie stanu technicznego i prawnego zamierzonej inwestycji zlokalizowanej przy ul. [...] w [...].

W dniu [...].07.2015 r. PINB w [...] wydał postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 34 § 4 i 5, w związku z art. 18 u.p.e.a. nie uwzględnił zarzutu J. Ś. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji DWINB z [...].01.2012 r., nr [...] polegającego na rozbiórce wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...] w [...] od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], polegającego na niewykonalności obowiązku.

Nie godząc się ze stanowiskiem organu I instancji J. Ś. złożył zażalenie od powyższego postanowienia, w którym wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...].02.2016 r., nr [...] DWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawą takiego rozstrzygnięcia był fakt, że postępowanie w sprawie zgłoszonego zarzutu może dotyczyć wyłącznie kwestii czy podniesiona w zarzucie okoliczność rzeczywiście wystąpiła, zaś organ nie może dokonywać oceny zdarzeń i okoliczności związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym lecz nie wynikających bezpośrednio ze zgłoszonego zarzutu. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, która zdaniem wnioskodawcy wynika ze specyfiki konstrukcji i lokalizacji wykuszu, gdyż w jego ocenie nie da się rozebrać wykuszu bez naruszania reszty konstrukcji budynku - wykonanie obowiązku oznacza konieczność rozbiórki i przebudowy tych części budynku, które zostały wykonane legalnie i oddane do użytkowania, organ II instancji podzielił stanowisko PINB, że o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym możemy mówić, jeżeli jest on niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Na poparcie zajętego stanowiska przytoczono fragment orzeczenia sądu administracyjnego. Na koniec DWINB zaznaczył, że zarzuty zobowiązanego sprowadzają się w istocie do kwestionowania decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Wobec tego podano, że w postępowaniu egzekucyjnym organ nie ma prawa oceniać prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek, gdyż temu celowi służą właściwe tryby weryfikacji decyzji administracyjnej. Dodatkowo w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 06.06.2012 r., (sygn. akt II SA/Wr 214/12) oddalił skargę B. S. na decyzję DWINB z [...].01.2012 r., nr [...], którą nałożono kwestionowany obowiązek. Na koniec uzasadnienia postanowienia organ poczynił uwagę, aby PINB rozważył prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do J. Ś. w sytuacji, gdy zobowiązaną z decyzji jest B. S.

W wyniku rozpoznania skargi wywiedzionej od tego rozstrzygnięcia przez J. Ś., prawomocnym wyrokiem z 15.06.2016 r., sygn. akt II SA/Wr 226/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie DWINB z [...].02.2016 r., nr [...]. W motywach sporządzonego uzasadniania Sąd wskazał na wątpliwości co do osoby zobowiązanego oraz możliwości wniesienia przez J. Ś. zarzutu. Wobec tego organu II instancji został zobowiązany do ustalenia zdarzeń, które wystąpiły w czasie między wydaniem decyzji DWINB z [...].01.2012 r., nr [...], a wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które spowodowały zmianę sytuacji prawnej J. Ś. (powodów, dla których stał się zobowiązanym, skoro w toku postępowania zwykłego był wyłącznie pełnomocnikiem).

Po zwrocie akt DWINB postanowieniem z [...].11.2017 r., nr [...] uchylił postanowienie PINB w [...] z [...].07.2015 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB uzupełnił materiał dowodowy w sprawie o informację z rejestru gruntów, z której wynika, że działka gruntu o numerze ew. [...], położona w [...] przy ul. [...], stanowi współwłasność J. Ś. i M. Ś. Następnie PINB w [...] postanowieniem z [...].07.2019 r. nr [...], odmówił uwzględnienia zarzutów J. Ś. zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku polegającego na rozbiórce wykuszu budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...] w [...] od strony południowo-wschodniej, tj. od strony działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], wynikającego z decyzji DWINB z [...].01.2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia organ wskazał, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji (a w konsekwencji - obowiązku wynikającego z decyzji), ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. Wskazano również, że J. Ś. jest obecnie współwłaścicielem budynku mieszkalnego przy ul. [...] na działce nr [...] w [...]. Do niego jako współwłaściciela skierowano upomnienie oraz wystawiono tytuł wykonawczy. Wymienione postanowienie zostało oprotestowane przez J. Ś. zażaleniem z [...].07.2019 r. W zażaleniu J. Ś. wskazał, że postanowienie z [...].07.2019 r. narusza przepisy kodeksu cywilnego o własności i jej ochronie. Według zobowiązanego, zbliżenie do granic działki sąsiada od zachodniej strony dotyczące wykuszy powstało ze względu na konfigurację terenu i zostało usankcjonowane decyzją o pozwoleniu na budowę oraz przyjęciem budynku do użytkowana. Ponadto wskazał, że jako obecny właściciel, zapoznał się z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru i ustalił, że budynek i jego elementy są zgodne z tym planem (vide: § 16 pkt 2 lit. d uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z [...].03.2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w mieście [...], obejmującej obszar położony w kwartale ulic: [...]– [...]- [...]. Skargi, obszar położony przy ul. [...] oraz obszar położony w kwartale ulic: [...]– [...]– [...]- [...]).

W ramach w ten sposób zainicjowanego postępowania odwoławczego, DWINB postanowieniem z [...].10.2019 r., nr [...], wydanym na podstawie art 136 k.p.a., nałożył na organ I instancji obowiązek uzupełninia materiału dowodowego poprzez dostarczenie aktualnego dokumentu, na podstawie którego uznano J. Ś. za stronę zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji DWINB z [...].01.2012 r., nr [...]. W odpowiedzi PINB w [...] przy piśmie z [...].10.2010 r. przedłożył informacje z rejestru gruntów według stanu na [...].10.2019 r.

Zaskarżonym obecnie postanowieniem z [...].11.2019 r., nr [...] DWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uznając za prawidłowe prowadzenie egzekucji administracyjnej wobec J. Ś., organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dotyczącego niezasadności zarzutu niewykonalności nałożonego obowiązku o charakterze niepieniężnym. W tym zakresie organ przytoczył poglądy judykatury na temat niewykonalność obowiązku niepieniężnego, która musi mieć charakter obiektywny. Następnie DWINB wskazał, że J. Ś. nie przedstawił dowodów pozwalających potwierdzić niewykonalność obowiązku orzeczonego decyzją tego organu z [...].01.2012 r., nr [...]. Zgłoszone zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania decyzji, z której egzekwowany obowiązek wynika. Wobec tego organ podkreślił, że w postępowaniu egzekucyjnym organ nie ma prawa oceniać prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek. Jak wynika bowiem z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ ten działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie ustawy - Prawo budowlane, zaś jego postępowanie ograniczone jest tylko do działań egzekucyjnych. Co za tym idzie - zarówno organ egzekucyjny, jak i DWINB, nie są uprawnieni aby w tej sprawie kontrolować legalność orzeczonego nakazu. Ponadto zauważono, że w rozpoznawanej sprawie WSA we Wrocławiu wyrokiem z 06.06.2012 r., sygn. akt II SA/Wr 214/12 oddalił skargę B. S. na decyzję DWINB z [...].01.2012r., nr [...], która nałożyła egzekwowany obowiązek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zaskarżył w całości postanowienie z [...].11.2019 r., zarzucając DWINB naruszenie: art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie przez organ, że nie jest zasadny zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, tzn. że nie ma przeszkody w wykonaniu przez skarżącego nałożonego obowiązku, w sytuacji gdy taka przeszkoda istnieje, zarówno faktyczna, jak i prawna. Jest nią po pierwsze, uzyskana w toku postępowania opinia techniczna mgr. inż. A. M. z [...].01.2015 r., z której wynika, że przeprowadzenie robót rozbiórkowych w zakresie likwidacji wykuszu budynku, stanowi zagrożenie dla podstawowych elementów konstrukcji nieruchomości. Po drugie, w postaci skierowania egzekwowanego obowiązku jedynie do jednego ze współwłaściciel tej nieruchomości, podczas gdy drugi ze współwłaścicieli: M. Ś., takim obowiązkiem nie została obciążona. Ponadto autor skargi zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia przez organ egzekucyjny wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Nadto sformułował zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. W tym zakresie skarżący wskazał, że na terenie, na którym położona jest jego nieruchomości zmienił się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza odległości między budynkami, takie jakie mają miejsce w jego przypadku. Jest to uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z [...].03.2015 r.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że skarga nie zawiera zarzutów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania oraz tok podejmowanych czynności przez organami administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].11.2019 r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], którym organ egzekucyjny nie uwzględnił zarzutu wniesionego przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym.

Na wstępie zauważyć należy, że celem egzekucyjnego postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym. Postępowanie to toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.e.a.). Jedną z nich jest ograniczenie kompetencji organu egzekucyjnego do badania wyłącznie dopuszczalności egzekucji administracyjnej z wyłączeniem oceny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Środkiem prawnym zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej są natomiast zarzuty, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Ponadto zaznaczyć także należy, że zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Przy czym zarzuty mogą być wnoszone tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Żadna inna przyczyna, niż wymieniona w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie może stanowić podstawy do uruchomienia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zaś ewentualna kontrola tego rozstrzygnięcia musi odnosić się do oceny wystąpienia we wszczętej sprawie sądowoadministracyjnej okoliczności wymienionych w tym przepisie.

Postępowanie egzekucyjne w administracji toczy się więc tylko w ramach zgłoszonych zarzutów, jeśli zostały zgłoszone w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. W kontekście powołanych przez skarżącego zarzutów oraz w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że zasadnie oddalono te zarzuty w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podstawą zgłoszonych w piśmie z [...].01.2015 r. zarzutów było wskazanie na niewykonalność nałożonego obowiązku ze względu na specyfikę konstrukcji i lokalizacji elementu architektonicznego jakim jest wykusz, co potwierdza opinia techniczna mgr. inż. A. M. z [...].01.2015 r. Zobowiązany wskazał także na zgodność zbliżenia wykuszu do granicy z działką sąsiednią w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Oceniając powyższe okoliczności z punktu widzenia przesłanek wniesienia tak sformułowanych zarzutów podzielić należy stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o ich niezasadności. Przepis art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że niewykonalność obowiązku o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (zobacz: wyrok NSA z 8.02.2006 r., II OSK 509/05; wyrok NSA z 19.01.2017 r., II OSK 1064/15). Pojęcie niewykonalności obowiązku oznacza w istocie taką sytuację, kiedy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. wyrok NSA z 8.02.2006 r., II OSK 509/05). Zaś trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (por. wyrok NSA z 10.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1082/17). Przy czym ciężar udowodnienia okoliczności istnienia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym obciąża stronę wnoszącą zarzuty (por. wyrok NSA z 13.11.2008 r., II OSK 1365/07; z 14.05.2013 r., I OSK 75/13).

W ocenie Składu orzekającego w niniejszej, organ egzekucyjny trafnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna okoliczność, która mogłaby świadczyć o niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Przeszkody - wskazywane przez skarżącego - nie mają charakteru obiektywnego i nieusuwalnego. Takiego charakteru nie ma bowiem okoliczność, że wykusz, którego dotyczy obowiązek rozbiórki został zaprojektowany jako legalna i powiązana konstrukcyjnie z budynkiem część tego obiektu i nie da się go rozebrać nie naruszając całej konstrukcji budynku związanej z fundamentami, ścianami nośnymi i dachem. Trudności techniczne, choćby bardzo poważne nie stanowią okoliczności świadczącej o niewykonalności obowiązku rozbiórki. Ponadto tego rodzaju roboty rozbiórkowe powinny zostać przeprowadzone pod nadzorem osoby mającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, co stanowi dodatkową okoliczność przemawiającą za brakiem uwzględnia tego rodzaju zarzutu. Sąd podziela również stanowisko orzecznictwa przywoływane w zaskarżonym postanowieniu, co do tego, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie ustawy Prawo budowlane. Ewentualna wadliwość może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej, nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego. Powyższe wynika wprost z treści art. 29 § 1 u.p.e.a. Badanie, o którym mowa wyżej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny (por. wyrok NSA z 29.11.2016r. II OSK 504/15; zob. także wyrok NSA z 3.06.2011 r., sygn. akt II OSK 946/10).

Odnosząc się do kwestii uwzględnienia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położnego przy ul. [...][...] w [...] (zmieniony plan dopuszcza w przypadku wykuszu zbliżenie do granicy z sąsiednią działką budowlaną na odległość nie mniejszą niż 1,5 m), należy wskazać, że taka zmiana nie stanowi podstawy do stwierdzenia niewykonalności obowiązku objętego decyzją nakazującą rozbiórkę wykuszu. Niezależnie bowiem do tego, że organ egzekucyjny rozstrzygając w formie postanowienia w przedmiocie zarzutów, zgodnie z zasadą ograniczonej kognicji, w postępowaniu egzekucyjnym nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania administracyjnego, to przyjdzie zauważyć, że zmiana czy uchwalenie nowego planu miejscowego nie może mieć wpływu na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, przede wszystkim dlatego, że decyzja ta została wydana w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego, w tym przypadku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Sąd, analizując wniesioną skargę z urzędu, nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji innych przepisów prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem zasad ogólnych, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny odniósł się do każdego z podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, określonych w art. 33 u.p.e.a., nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia. Ponadto wykonano zalecenia wynikające z wyroku tut. Sądu z 15.06.2016 r., sygn. akt II SA/Wr 226/16. W tym zakresie sam skarżący potwierdził, że jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego przy ul. [...][...] w [...].

Pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącego nie mają także znaczenia dla rozstrzygnięcia. W skardze zarzucono skierowanie egzekwowanego obowiązku jedynie do jednego ze współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...][...] w [...], podczas gdy drugi ze współwłaścicieli takim obowiązkiem nie został obciążony. Przyjdzie zatem wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. W przypadku decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części), adresat takiej decyzji jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. W niniejszej sprawie w związku ze zmianą zobowiązanego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, ale już po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, warunkiem prowadzenia egzekucji było wystawienie tytułu wykonawczego na następcę prawnego zobowiązanego. Przy czyn należy zaznaczyć, że pojęcie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym ma charakter czysto formalny i nie można w tym wypadku utożsamiać zobowiązanego z podmiotem ogólnie określonych w normach prawa materialnego praw i obowiązków. Obowiązek niepieniężny, w związku z niewykonaniem którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne ma charakter indywidualny i konkretny. Konsekwencją takiego stanu prawnego, jest stanowisko, według którego obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego po wystawieniu odrębnego tytułu wykonawczego. Zatem w niniejszej sprawie wystawienie tytułu wykonawczego na skarżącego jest prawidłowe i nie wyklucza podjęcia takich czynności wobec drugiego ze współwłaścicieli.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

Na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.