Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Wójta Gminy Wiśniowa w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Przedmiotem skargi H. N. (dalej: Wnioskodawczyni/Skarżąca) jest bezczynność Wójta Gminy Wiśniowa (dalej: Wójt/organ), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że wnioskodawczyni powołując się na art. 11 a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 572), a także przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), w dniu 24 lutego 2022 r. zwróciła się do Wójta z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie szeroko pojętej działalności Gminy Wiśniowa odnośnie ochrony praw zwierząt.

Pismem z 10 marca 2022 r. organ udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, załączając całość posiadanej dokumentacji posiadanej przez Urząd Gminy Wiśniowa (dalej: Urząd) w zakresie objętym wnioskiem. Jednocześnie z uwagi na niejednoznaczność pytań zawartych we wniosku tj. pytań 4 i 5 zwrócił się o ich sprecyzowanie przez wnioskodawczynię.

Wnioskodawczyni pismem z 14 marca 2022 r. sprecyzowała wniosek o udzielenie informacji publicznej i powołała przepisy prawne w tym zakresie.

W odpowiedzi na sprecyzowany wniosek - pismem z 15 marca 2022 r. Wójt udzielił informacji w zakresie punktu 4 i 5.

Wnioskodawczyni skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta, w której przytoczyła treść swojego wniosku o udzielenie informacji publicznej i zarzuciła, że nie uzyskała żądanych informacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wójt odniósł się do podnoszonego w skardze zarzutu, że organ nie zwracał się z pismem o przedłużenie terminu, który może wynieść do 2 miesięcy zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie powołał się na treść art. 13 ust 1 i 2 u.d.i.p. Na tle tej regulacji organ wskazał, że trudno dostrzec w ww. przepisie uprawnienie dla organu administracji do zwracania się z wnioskiem do skarżącej o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek.

Organ zwrócił uwagę, że podjął wszelkie czynności, aby udzielić odpowiedzi na złożony wniosek. Podał, że skarżąca w złożonym wniosku wskazywała różne organy administracji publicznej jako adresatów złożonego wniosku i różne podmioty. Zauważył, że wniosek o udzielenie informacji sformułowany był w sposób chaotyczny, co znacznie utrudniało udzielenie żądanych informacji, mimo to podjął wszystkie czynności, które były konieczne dla wyjaśnienia sprawy i udzielenia odpowiedzi. Wskazał, że zarzut formułowany w skardze jest czysto formalny z punktu widzenia skarżącej, a nie merytoryczny - co do odmowy udzielania informacji publicznej jako takiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie.

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a.). Nadto w myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. - sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005 r., s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności, lecz tego obowiązku nie wykonał.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

W pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność Wójta w sprawie udostępnienie informacji publicznej.

W tym zakresie za utrwalony należy uznać pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Wyrok WSA w Poznaniu z 14 czerwca 2022 r., IV SAB/Po 58/22).

W przedmiotowej sprawie Skarżąca domagała się informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów u.d.i.p., do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

Niesporne jest, że adresat wniosku – Wójt - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej. Nie jest również kwestionowane, że informacje, o udostępnienie których wnioskowała skarżąca, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jak wynika z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien ją udostępnić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Należy przy tym dodać, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy wyłącznie tych danych, które są w posiadaniu organu. Jeśli organ nie udostępnia danych, bo ich nie posiada, o czym informuje wnioskodawcę, to nie można mu zarzucić bezczynności.

W skierowanej do Sądu skardze postawiono Wójtowi zarzut bezczynności wskazując, że nie udzielił on odpowiedzi na wniosek o informację publiczną.

W okolicznościach sprawy, kwestią bezsporną pozostaje, że:

1) W dniu 24 lutego 2022 r. wpłynął do Urzędu wniosek Skarżącej o udzielenie informacji publicznej.

2) W odpowiedzi na wniosek pismem z 10 marca 2022 r. Wójt udzielił Skarżącej informacji publicznej. Jednocześnie organ zwrócił się o sprecyzowanie pytań 4 i 5 przez Wnioskodawczynię.

3) Pismem z 14 marca 2022 r. Skarżąca sprecyzowała wniosek o udzielenie informacji publicznej.

4) W odpowiedzi na sprecyzowany wniosek - pismem z 15 marca 2022 r. Wójt udzielił informacji publicznej w zakresie punktu 4 i 5.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje również fakt, że informacja, której domagała się Skarżąca, ma charakter informacji publicznej, tak w znaczeniu przedmiotowym, jak i podmiotowym w rozumieniu ustawy u.d.i.p.

Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Wójt pismami z 10 i 15 marca 2022 r., udostępnił Skarżącej informację publiczną, zgodnie z wymogami u.d.i.p.

W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Organ, do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej związany był zakresem wniosku z 24 lutego 2022 r., a ten wniosek w części nie był precyzyjny, dlatego Wójt zasadnie zwrócił się o jego sprecyzowanie pismem z 10 marca 2022 r.

Po sprecyzowaniu wniosku przez Skarżącą (pismo z 14 marca 2022 r.) - organ udzielił żądanej informacji (co nastąpiło pismem z 15 marca 2022 r.).

Z powyższego wynika, że organ pismami z 10 i 15 marca 2022 r., udzielił skarżącej informacji publicznej - w ustawowym czternastodniowym terminie (art. 4 ust. 3 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu sprawa została załatwiona, zatem Wójt nie pozostaje i nie pozostawał w bezczynności. Na powyższą ocenę nie ma wpływu fakt, że przesłane Skarżącej informacje nie są dla niej satysfakcjonujące.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.