Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009r. sprawy ze skargi C.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia (...). nr (...) w częściach jakich dotyczą one nałożenia kar pieniężnych w łącznej kwocie (...) złotych, 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącego kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. oddala skargę w pozostałym zakresie.

Na skutek kontroli samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy [...] nr rejestracyjny [...] przeprowadzonej w dniu [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przez obecnie skarżącego przedsiębiorcę C. J. przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej u.t.d. W jego wyniku, w dniu [...]r. wydana została przez tegoż Dyrektora decyzja Nr [...] nakładająca na skarżącego kary pieniężne w łącznej kwocie [...] złotych. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchylił w całości swoją wcześniejszą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. Zasadniczym motywem tego rozstrzygnięcia było naruszenie przepisów w zakresie właściwości rzeczowej organów celnych.

W toku ponownie przeprowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. postępowania, organ ten dwukrotnie – pismami z dnia [...]r. i z dnia [...]r. – zwracał się do skarżącego o przedstawienie dowodów mogących uzasadniać ewentualny brak podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Oba te pisma pozostały bez odpowiedzi.

W dniu [...]r., na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. została wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. decyzja nr [...], na mocy której na skarżącego zostały nałożone kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż kierujący wymienionym wyżej pojazdem W. W. nie dysponował zaświadczeniem potwierdzającym zatrudnienie kierowcy przez właściciela pojazdu oraz spełnienie wszystkich pozostałych wymagań wynikających z przywołanej wyżej ustawy, a ponadto nie posiadał ważnej karty opłaty drogowej. Dodatkowo, na podstawie okazanej faktury zakupu węgla przewożonego podczas kontroli, ustalono, że towar ten nie stanowi własności przedsiębiorcy (skarżącego), albowiem faktura ta została wystawiona imiennie na kierowcę pojazdu. Organ stwierdził, że w toku postępowania nie przedstawiono dowodów, z których mógłby wynikać inny stan własności towaru, aniżeli ujawniony podczas kontroli. W tym stanie rzeczy wobec faktu, że przewożony towar nie był własnością przedsiębiorcy, ani też nie został przez niego sprzedany, kupiony, wynajęty, wydzierżawiony, wyprodukowany, wydobyty, przetworzony lub naprawiony stwierdzono, że wykonywany przewóz nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy. Tym samym organ doszedł do przekonania, że przewóz drogowy wykonywany był bez wymaganej przepisami prawa licencji na wykonywanie transportu drogowego. W kwestii braku opłaty stwierdzono, że w pojeździe nie znajdowała się prawidłowo umieszczona samoprzylepna część winiety, co skutkuje uznaniem braku dowodu uiszczenia tej opłaty - § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie opłat.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie przejazd pojazdu odbywał się bez wymaganej licencji, bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach publicznych a także przez kierowcę nie posiadającego zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, na skarżącego nałożona została kara pieniężna w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, [...] zł za wykonywanie przewozu krajowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, [...] zł za wykonywanie transportu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie i umorzenie postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko strona odwołująca się wskazała na naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w szczególności na niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez ustalenie, że towar w postaci węgla kamiennego nie stanowił własności skarżącego. Zarzucono także naruszenie art. 107 kpa polegające na niepodaniu w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej oświadczeniu kierowcy, że towar wiezie dla skarżącego; art. 9 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie u.t.d. oraz zmianie ustawy o ruchu drogowym (dz.U. Nr 235, poz. 1701), art. 104 ust. 2 u.t.d. i art. 6 kpa poprzez ich niezastosowanie polegające na zastosowaniu przepisów prawa materialnego tj. art. 39e ust. 1 pkt 6 u.t.d. pomimo, iż przepis ten nie obowiązywał w dniu wydania decyzji; art. 35 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji po upływie 5 miesięcy od dnia kontroli. Zarzucając naruszenie prawa materialnego wskazano na błędną subsumpcję: art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. polegającą na przyjęciu, że przewóz nie stanowił przewozu na potrzeby własne; art. 5 ust. 1 u.t.d. polegającą na przyjęciu, że strona winna uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego pomimo, że wykonywany transport był przewozem na potrzeby własne, na który skarżący posiada stosowne zaświadczenie; art. 92 ust. 1 u.t.d. polegającą na przyjęciu, że skarżący naruszył obowiązek posiadania licencji i na wymierzeniu mu kary pieniężnej w kwocie [...] złotych pomimo, że nie ciążył na nim obowiązek posiadania licencji; art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z pkt 4.1. załącznika do tej ustawy polegającą na przyjęciu, że skarżący wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach publicznych pomimo, że winieta znajdowała się w pojeździe.

W obszernym uzasadnieniu podniesiono, że sama faktura nie stanowi dowodu własności towaru. Na tę okoliczność organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, które w sposób wyczerpujący pozwoliłoby ustalić stan własności przewożonego towaru. Organ winien był przeprowadzić dowody z zeznań świadka i przesłuchania strony na okoliczność, że przewożony węgiel stanowił własność skarżącego. Organ nie wyjaśnił ponadto przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oświadczeniu kierowcy. Odnośnie kary za brak wymaganego zaświadczenia wskazano, że w dacie wydawania decyzji nie obowiązywał już przepis art. 39e ust. 1 pkt 6 w brzmieniu, na który powołuje się organ. Ustawodawca w art. 9 ustawy zmieniającej przyjął zasadę bezpośredniego działania prawa, co powoduje, że nowa ustawa reguluje również zdarzenia z przeszłości. Odnośnie natomiast kary za brak dowodu uiszczenia opłaty podniesiono, że w pojeździe dowód taki się znajdował, a jedynie samoprzylepny odcinek winiety nie został naklejony na przedniej szybie pojazdu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzono, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych wydane zostało z przekroczeniem upoważnienia ustawowego z art. 42 ust. 7 u.t.d. Dodatkowo sama ustawa jako akt wyższego stopnia w sposób wyczerpujący określa sytuacje naruszeń obowiązków związanych z uiszczaniem opłat drogowych – pkt 4.1.-4.3. załącznika do ustawy. Znajdująca się podczas kontroli karta opłaty była wypełniona i przedziurkowana, co nie stwarzało niebezpieczeństwa obejścia przepisów ustawy.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że do zdarzeń będących przedmiotem decyzji mają zastosowanie przepisy obowiązujące w czasie, gdy zdarzenia te miały miejsce. Tym samym zasadnie organ pierwszej instancji zastosował art. 39e ust. 1 pkt 6 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli. Kwestie dowodu uiszczenia opłaty drogowej reguluje rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., z którego jednoznacznie wynika, że samoprzylepny odcinek winiety musi być trwale umieszczony w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. W przeciwnym razie winieta ta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty (§3 ust. 4 rozporządzenia). Odnosząc się do zarzutu nie wyjaśnienia własności przewożonego towaru organ odwoławczy wskazał, że jedynym dowodem, na podstawie którego można było poczynić te ustalenia jest faktura VAT, stanowiąca jednocześnie dowód zakupu towaru. Organ próbował wyjaśnić tę kwestię, czemu dał wyraz zwracając się do skarżącego o przedstawienie dokumentu, z którego wynikałoby, że jest faktycznym nabywcą towaru (pismo organu z dnia [...]r.). Skarżący nie przedstawił w toku postępowania jakichkolwiek dokumentów uprawdopodabniających jego twierdzenia w tej kwestii. Dokumenty takie nie zostały także powołane, ani złożone wraz z odwołaniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący powtórzył co do zasady argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu skarżący dokonał analizy pojęć "kupno" i "sprzedaż" na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego. Wywiódł na ich podstawie, że właścicielem przewożonego węgla był od początku skarżący, zaś kierowca był jedynie dzierżycielem rzeczy. Organy obu instancji nadmierne znaczenie przypisały fakturze, która jest jedynie dokumentem rozliczeniowo-księgowym. Przepisu u.t.d. nie odsyłają do stosowania ustaw podatkowych. Organy winny były zatem przeprowadzić postępowanie dowodowe z wykorzystaniem innych środków dowodowych takich jak przesłuchanie świadków oraz przesłuchanie strony. Wskazano na wewnętrzne sprzeczności zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dołączono do skargi dokumenty prywatne mające potwierdzać, że skarżący zlecił i upoważnił kierowcę do odbioru i przewozu węgla na jego rzecz i w jego imieniu oraz za pieniądze, które zostały przez niego przekazane kierowcy. Stanowisko skarżącego prezentowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zostało dodatkowo poparte orzecznictwem Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zauważył, że dokumenty mające wskazywać na rzeczywisty stan prawny przewożonego towaru zostały dołączone dopiero do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do merytorycznej oceny kontrolowanych aktów, stwierdzić przyjdzie, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części, w jakiej orzeczono o ich uchyleniu. Zaskarżona bowiem decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały w uchylonych częściach wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.s.a.).

Jeżeli chodzi o karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, to wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 42 ust. 1 u.t.d. podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych w wysokości określonej rozporządzeniem ministra właściwego do spraw transportu. Z kolei art. 92 ust. 1 u.t.d. stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,00 do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 u.t.d.). Zgodnie z pkt 4.1. tego załącznika kara pieniężna w kwocie 3.000,00 złotych jest nakładana w przypadku wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, przy czym karta drogowa lub tygodniowa, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a przedstawiona została w terminie późniejszym nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. To samo dotyczy innej karty, która w chwili rozpoczęcia kontroli nie znajdowała się w pojeździe, a zakupiona została w dniu kontroli lub dniach następnych. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że w chwili rozpoczęcia kontroli karta opłaty znajdowała się w pojeździe i była wypełniona w sposób uniemożliwiający jej wykorzystanie w jakimkolwiek innym celu, aniżeli udokumentowanie uiszczenia opłaty za przejazd po drogach kontrolowanym pojazdem w konkretnie wskazanym czasie. Organy orzekające przyjęły jednak, że karta ta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty z uwagi na fakt nie umieszczenia w sposób trwały winiety samoprzylepnej w sposób określony przepisami rozporządzenia w sprawie opłat. Nie sposób podzielić stanowiska organów celnych w tym zakresie. Przede wszystkim należy bowiem wskazać, że rozporządzenie w sprawie opłat w zakresie, w jakim określa, co stanowi, a co nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 42 ust. 7 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. Brak jest w tak sformułowanej delegacji upoważnienia do formułowania reguł odnoszących się do oceny karty opłaty jako dowodu. Postępowanie dowodowe i ocena zgromadzonych w sprawie dowodów należy do sfery prawa procesowego i w postępowaniu administracyjnym jest regulowana przepisami kpa. Z tego też powodu Sąd stoi na stanowisku, że nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania przepis § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia.

Niezależnie od powyższego stwierdzić przyjdzie, że z treści samej ustawy (pkt 4.1. załącznika, który stanowi integralną część u.t.d.) wynika, w jakich warunkach karta opłaty nie stanowi dowodu jej uiszczenia. W tej sytuacji należy uznać, że rozporządzenie regulując tę samą materię, która została uregulowana w ustawie jest z nią sprzeczne. Taka sprzeczność nie może powodować negatywnych dla strony skutków, a pierwszeństwo w stosowaniu znaleźć muszą przepisy ustawy.

Jeżeli natomiast chodzi o karę w kwocie 500,00 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (pkt 1.8.3. załącznika), to stwierdzić przyjdzie, że w doktrynie i orzecznictwie podzielone są poglądy, czy w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy prawa obowiązujące w dacie kontroli, czy też w dacie wydania decyzji. Rozstrzygnięcie jednak tej kwestii pozostaje bez znaczenia dla wyniku sprawy. Zwrócić bowiem przyjdzie uwagę, że nawet gdyby przychylić się do stanowiska skarżącego, że w sprawie winny być stosowane przepisy z daty wydania decyzji, to w tej dacie obowiązywał przepis art. 5 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 235, poz. 1701). Zgodnie z tym przepisem kierowca, który został poddany kontroli w niniejszej sprawie, miał obowiązek mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w ustawie. Bez względu jednak na to, który z reżimów prawnych zostałby zastosowany, to i tak kara w tej części nałożona została bezpodstawnie. Zarówno z art. 39e ust. 1 pkt 6 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, jak i z art. 5 ustawy nowelizującej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że obowiązek wydania przedmiotowego zaświadczenia spoczywa wyłącznie na przewoźnikach drogowych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 15 u.t.d. przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jak bezspornie ustalono w toku postępowania skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a zatem nie był zobowiązany do wydania zaświadczenia, o którym mowa w omawianych przepisach. Tym samym należy uznać, że kierowca nie miał obowiązku posiadania takiego zaświadczenia, gdyż nie wykonywał swoich obowiązków na rzecz przewoźnika drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 15 u.t.d. Nałożenie kary pieniężnej w tym zakresie nastąpiło zatem z naruszeniem przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z pkt 1.8.3. załącznika do ustawy.

Z powyższych względów należało uchylić kontrolowane decyzje w odpowiednich częściach na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.s.a. i orzec w tym zakresie o ich wykonalności na zasadzie art. 152 p.s.a.

W pozostałym zakresie skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.s.a., albowiem Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie w części, w jakiej dotyczy kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W istocie spór w tym zakresie sprowadzał się do ustalenia, czy przewożony w dacie kontroli towar był towarem spełniającym warunki określone w art. 4 pkt 4 lit. c) u.t.d. Sąd podziela w tej części stanowisko organów orzekających sprowadzające się do twierdzenia, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie można było uznać, że przewożony towar stanowił własność skarżącego przedsiębiorcy.

W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zgodzić się przyjdzie z twierdzeniem skarżącego, że faktura VAT nie przesądza o prawie własności rzeczy, na które została wystawiona. Niewątpliwe jednak z faktury takiej, jako dokumentu wynika co najmniej domniemanie faktyczne co do tego, kto jest nabywcą rzeczy. W tym stanie rzeczy, to po stronie skarżącego leżała inicjatywa dowodowa w celu obalenia tego domniemania. Zarzut pominięcia dowodu z zeznań świadków i przesłuchania strony również nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy, w szczególności z treści protokołu kontroli i składanych w toku postępowania oświadczeń skarżącego (w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji) wynika bowiem jakie jest jego stanowisko oraz jakie było stanowisko kierowcy w tym przedmiocie. W tej sytuacji zbędnym były przeprowadzanie dodatkowych dowodów, gdyż jedynym ich efektem byłoby potwierdzenie dotychczas prezentowanego przez stronę stanowiska. Taka sytuacja czyni także zadość zasadzie postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 § 1 kpa. Dodatkowo stwierdzić należy, że skarżący dysponował dokumentami prywatnymi, które zostały dołączone do skargi, które to dokumenty o ile zostałyby poddane ocenie jako materiał dowodowy mogłyby mieć wpływ na ustalenia co do stanu prawnego przewożonych rzeczy. Jednak ich dołączenie dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego musi pozostać bez wpływu na ocenę kontrolowanych aktów. Z dat sporządzenia tych dokumentów wynika, że zostały one sporządzone przed wszczęciem postępowania administracyjnego, co oznacza, że brak było przeszkód do ich przedłożenia w toku tego postępowania. Przeszkód tych nie wskazał również sam skarżący. W świetle opisanych wyżej zawiadomień i wezwań organu pierwszej instancji do złożenia dodatkowych dokumentów uznać przyjdzie, że zaniechanie ich przedłożenia w toku postępowania obciąża stronę, a nie organ. Nie może bowiem stanowić uchybienia procesowego pominięcie przez organ dowodów, które znajdowały się w posiadaniu strony i nie zostały we właściwym czasie złożone organowi, ani nawet nie wspomniano w toku postępowania o ich istnieniu. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do przyjęcia, że przewożony towar stanowi własność skarżącego przedsiębiorcy.

Wobec powyższego, skoro nie został spełniony jeden z warunków niezbędnych do uznania, że wykonywany przewóz był przewozem na potrzeby własne, o którym mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d., to zasadnie organy przyjęły, że przewóz był wykonywany z naruszeniem art. 5 ust. 1 u.t.d., co skutkować musiało nałożeniem kary pieniężnej po myśli art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 1.1. załącznika do u.t.d.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono proporcjonalnie do wyniku sprawy na zasadzie art. 200 p.s.a. w związku z art. 206 p.s.a., przyjmując, że na poniesione przez skarżącego koszty postępowania składa się uiszczony przez niego wpis sądowy oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit a) w związku z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).