Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. akt SKO Gd/1389/25 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Postanowieniem z 14 stycznia 2025 r. Prezydent Miasta Gdańska oddalił w całości zarzuty M.S. wniesione w sprawie prowadzonej wobec niego przez organ pierwszej instancji egzekucji należności pieniężnych na podstawie tytułu wykonawczego [...] dotyczącego nieistnienia obowiązku uiszczenia należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu.

Organ wskazał, że w dniu 5 grudnia 2024 r. dłużnik wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzucił nieistnienie obowiązku lub jego wykonanie w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 13 f ust. 1, ponieważ miejsce parkowania nie było w żadnej zabytkowej strefie, strefa nie jest prawidłowo oznakowana i nie jest to ścisłe centrum miasta, a ulica przy nowoczesnym apartamentowcu. Zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego wyżej dotyczy sytuacji, w której skarżący przyjechał na kilka dni do G. w nocy (3 lub 4 noce), parkował w podziemnym parkingu w apartamentowcu, a następnie w niedzielę z niego wyjechał i oddał klucze najemcy. Zdaniem skarżącego, strefa parkowania w miejscu parkowania nie była prawidłowo oznakowana znakami drogowymi, a te mają charakter prawnomiędzynarodowy.

Zdaniem skarżącego, strefa tego rodzaju ma być w miejscach oczywistych, jak centra miast, jak zabytkowe starówki a nie w miejscu, gdzie z jednej strony jest pusty plac, a z drugiej nowoczesny apartamentowiec. Z uwagi na to skarżący wniósł o doręczenie uchwały rady gminy ustalającej granice i miejsce strefy na tej drodze praz doręczenie fotografii jego pojazdu, jak parkuje. Na koniec skarżący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 1, ponieważ obowiązek nigdy nie istniał, a w tym miejsc u nigdy nie powinno być strefy.

Po rozpatrzeniu tych zarzutów, organ pierwszej instancji oddalił je w całości powołanym wyżej postanowieniem, na które skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił on organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80 kpa w związku z art. 8 § 1 kpa z uwagi na zaniechanie wyjaśnienia i opisania stanu faktycznego i prawnego sprawy a w szczególności pominięcie odniesienia się do podnoszonych przez niego okoliczności, że - w miejscu parkowania nie było znaku poziomego - linii, co przyznaje organ pierwszej instancji, że jest linia ale nie w miejscu, w którym on zaparkował. Na zdjęciach nie widać linii i nie ma żadnego znaku uprawniającego do poboru opłaty. Miejsca nie są wyznaczone liniami poziomymi (koperty w formie prostokąta), bo taki jest znany przepisami prawa znak drogowy, a kierujący, tam gdzie nie ma znaków, nie musi się domyślać, że znaki powinny być i jest w strefie płatnej.

Zdaniem skarżącego, znaki na str. 6 uzasadnienia postanowienia dotyczą znaków nielegalnych w światłe rozporządzenia , bo na jednym słupku nie można wieszać 5 znaków drogowych ( znak parkowania i informacja to dwa znaki), gdzie informacja o płatności w niedziele jest 4 od góry i żaden kierowca nie przeczyta litami znaków w czasie jazdy samochodem, co narusza zasady stawiania maksymalnie 3 znaków na jednym słupku i tego, że znak dotyczący parkingu jest za nisko i jest niewidoczny dla kierującego. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 81 kpa poprzez ich niezastosowanie lub błędne zrozumienie a w szczególności; - nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego (własnych zdjęć), - ferowanie błędnej i pozaprawnej "formalnej teorii dowodowej", - brak odniesienia się do argumentu o nieistnieniu obowiązku , bo skarżący przyjechał do G. na kilka dni (3-4 noce), parkował w podziemnym parkingu w apartamentowcu, w niedzielę wyjechał i z tego powodu zdaniem skarżącego nie istnieje obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej. Skarżący dopatrzył się obrazy przepisów postępowania wskazanych wyżej oraz art. 11 w związku z art. 80 w związku z art. 107 kpa, poprzez niedoniesienie się, nieprzeanalizowaniu i nieuwzględnienie w kwestionowanym postanowieniu do zarzutów przez niego podniesionych dotyczących obrazy prawa materialnego oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, całości stanowiska skarżącego i wskazanego przez niego orzecznictwa. Ostatni zarzut dotyczy obrazy prawa materialnego, bo zdaniem skarżącego nie istnieje w jego przypadku obowiązek wynikający z art. 13 ust. 1 prawa o drogach publicznych w związku z art. 13b ust. 1 i 6 ponieważ strefa parkowania w miejscu jego parkowania nie była prawidłowo oznakowana. Skarżący podniósł także żądania- nie doręczono mu uchwały rady gminy ustalającej granice i miejsce strefy na tej drodze (nawet w trybie in formacji publicznej) i żąda jej doręczenia. Wniósł przy tym o przeprowadzenie postępowania dowodowego w postaci informacji i dokumentów tj. projektu organizacji ruchu, ulic, gdzie stoją znaki D-44, na okoliczność, że albo nie wykonano projektu prawidłowo albo jest on sprzeczny z prawem, bo dopuszcza 5 znaków drogowych na słupku oraz znaki stoją z tego powodu za nisko - znak P z informacją poniżej możliwości zaobserwowania przez kierującego i stanowią "litanię", której kierujący nie jest w stanie poznać w czasie ruchu drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku rozpatrując niniejszą sprawę w dniu 28 stycznia 2026 r. stwierdziło, że Prezydent Miasta Gdańska, działając w niniejszej sprawie jako wierzyciel, zasadnie nie uznał zarzutów dłużnika M.S. i je w całości oddalił. Zarzut odwołującego się w świetle art. 33 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został przez organ zakwalifikowany jako nieistnienie obowiązku.

Wskazano, że organ pierwszej instancji wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, że zaskarżony tytuł wykonawczy dotyczy opłaty dodatkowej za parkowanie samochodu [...] w dniu 14 kwietnia 2024 r. w strefie płatnego parkowania w G. przy ul. [...], w sektorze [...] - w okolicy parkomatu nr [...]. Na dowód zaparkowania pojazdu wykonane zostało zdjęcie parkującego pojazdu przy tej ulicy, załączone do akt sprawy. Jest na nim widoczna godzina parkowania pojazdu tj. 11.51.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie prawidłowo zastosowano uchwałę Rady Miasta Gdańska, a strefa płatnego parkowania była oznaczona właściwie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku SKO Gd/1389/25 z dnia 28 stycznia 2026 r. zarzucono:

I) naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. w zw. z art. 14 EKPCz i art. 6 EKPCz w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 177 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego przez opłatę, która nie jest należna w świetle przepisów prawa materialnego, a organy państwa ograniczyły możliwość korzystania z własności przez stronę, a następnie nałożyły na stronę opłatę, będącą skutkiem działań tego państwa;

II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 8 kpa, w zw. z art. 7a kpa oraz 7b kpa w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez poprzez zignorowanie zarzutów zażalenia;

III. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 § 2 kpa, w zw. z art. 75 § 1 i 2 kpa, w zw. z art. 77 § 1 i 4 kpa, w zw. z art. 80 kpa oraz w zw. z art. 8 i 11 kpa, oraz art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 8 kpa, w zw. z art. 7a kpa oraz 7b kpa w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w zw. z art. 81a kpa, poprzez takie uzasadnienie Decyzji drugiej Instancji, które nie budzi zaufania strony, nie odnosi się do istoty sprawy, a wątpliwości co do faktów i co do prawa rozstrzyga na niekorzyść strony, co można zauważyć wobec:

a) zarzut braku uzasadnienia dla strefy przy ulicy gdzie są wyłącznie nowoczesne apartamentowce i plac:

b) znak drogowy jest nielegalny - 4 lub 5 znaków na jednym słupku:

c) kłamliwe ustalenia, że rzekomo przyjechał w niedziele do G., w sytuacji gdy był na sprawie w sądzie i miał rezerwacie pobytu,

d) ewidentne sporządzanie uzasadnienia z użyciem, OCR, "kopyta" i SI, gdzie naprawdę można wymagać, aby poprawić chociaż stronę jezykowo-techniczną tekstu, jak się go wysyła stronie,

IV. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 8 kpa, w zw. z art. 7a kpa oraz 7b kpa w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 § 1 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 81 § 1 kpa polegającą na nierozpoznaniu zarzutów odwołania lub nienależytym ich rozpoznaniu i "przeniesieniu" uchybień orzeczenia pierwszej Instancji na orzeczenie drugiej instancji, więc pozorne rozpoznanie środka odwoławczego, bowiem nie odniesiono się do:

a) zarzutów przepisów prawa materialnego;

- art. 13 ust. 1 prawa o drogach publicznych (dalej pdp) w zw. z art. 13b ust. 1 i 6, ponieważ strefa parkowania w miejscu parkowania nie była prawidłowo oznakowana, co wynika z pozostałych zarzutów:

- miejsca nie są wyznaczone, a muszą liniami poziomymi być wyznaczone "koperty" w formie prostokąta;

- art. 3 ust. 1 prd, w zw. z art. 2 pkt. 10 prd, w zw. z art. 7 ust. 1, 2 i 3 prd w zw. z Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483; ze zm., dalej jako: Konstytucja RP. Dz.U. z 1995 r.; nr 36, pokl75/l ze znkcjalej Protokół 1 EKPCz;

- art. 1 lit. h) Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r., nr 5, poz. 40 - Dalej Konwencja ord), w zw. z art. 4 i 5 w zw. z art. 7 ust. 1 Konwencji ord, w zw. z § 16 ust. 1 i 2 oraz § 32 ust. 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310, tekst jedn. ze zm. dalej jako rozporządzenie w sprawie znaków) w zw. z załącznikiem l do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach 1.5.2. Sposób umieszczania znaków (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311, tekst jedn. ze zm., dalej jako Załącznik) zw. z art. 6 ust. 3 lit. a, b, c i d EKPCz w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 EKPCz, w zw. z art. 7 EKPCz, w zw. z art. 42 i 45 Konstytucji RP, więc znak drogowy, który jest posadowiony przez Zarządcę Drogi, wraz z nielegalną tabliczką pod spodem oznaczającą, kryminalizację karanie administracyjne grzywną/sankcją finansową jest tożsame z karą w wykroczeniach wg uznania i stanowi normę prawa karnego sensu largo, gdzie pkt 1.5.2. Sposób umieszczania znaków wprost wskazuje, ze Jeżeli ze względu na warunki lokalne istnieje konieczność zastosowania dwóch lub trzech znaków na jednym słupku lab wysięgniku, można je umieszczać w układzie pionowym lub poziomym, nigdy zaś nie można umieszczać 4 czy pięciu znaków jak w tym przypadku i prawo międzynarodowe także pozwala wyłącznie na maksymalnie 3 znaki na jednym słupku, w praktyce zaś zapoznania się ze znakiem z treścią pisaną, konieczne jest stosowanie znaku pojedynczego;

- co jest sprzeczne z art. 7 ust. 1, 2 i 3 prd w zw. z art. 4 i 5 Konwencji ord o ruchu drogowym, w zw. z załącznikiem 1 pkt. 1.5.3 oraz 3.2.1. zw. z art. 6 ust. 3 lit. a, b, c i d EKPCz w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 EKPCz, w zw. z art. 7 EKPCz, w zw. z art. 42 i 45 Konstytucji RP poprzez pominięcie, że znak stał zbyt nisko wobec wymagań prawnych, co także na skrzyżowaniu/wjeździe utrudniało dostrzeżenie tego znaku;

b) zarzutów dotyczących prawa procesowego, gdzie wskazano także normy dot. rozstrzygania wątpliwości czy standardu uzasadnienia, które nie odnosi się do sprawy - przyjazd na sprawę do SO w Gdańsku opłatę pod sądem za parkowanie, przyjazd do miejsca noclegowego w nocy, na parking podziemny, wyjechanie w niedzielę,

V. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj.

- art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 8 kpa, w zw. z art. 7a kpa oraz 7b kpa w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 § 1 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 81 § § 1 kpa poprzez:

a) rozpoznanie sprawy przez organ I instancji w sposób tendencyjny, oderwany od norm dotyczących znaków drogowy oraz zasad tworzenia stref obowiązujących w niedzielę;

b) pominięcie, że strefa wiążąca dla kierującego istnieje wyłącznie wtedy, gdy istnieje w miejscu, jakie ustawodawca rzewidział dla bytu takiej strefy, a to nie jest zabudowa zabytkowa czy inna podobna, a zwykła osiedlowa uliczka, przy apartamentowcach z jednej strony i placu z drugiej strony;

II. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. art. 42 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 EKPCz w zw. z art. 2 protokołu 7 do EKPCz w zw. z art. 6 i 7 kpa w zw. z art. 8 kpa, w zw. z art. 7a kpa oraz 7b kpa w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 § 1 kpa, w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 81 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie nieprawidłowości wykonania strefy przez zarządcę drogi wobec wad projektu organizacji ruchu ulic, gdzie stoją znaki D-44 na okoliczność, że albo nie wykonano projektu prawidłowo, albo jest on sprzeczny z prawem, bowiem dopuszcza 5 znaków drogowych na 1 słupku oraz znaki stoją z tego powodu za nisko - znak P z informacją poniżej możliwości zaobserwowania przez kierującego i stanowią "litanię" której, kierujący nie jest w stanie poznać w czasie ruchu drogowego;

Wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie z uwagi na jej doniosłość dla praktyki organu pierwszej i drugiej instancji oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska oraz skierowanie sprawy organowi pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W replice na odpowiedź organu wskazano, że strefa obowiązuje jeśli jest prawidłowe oznakowanie. Enta tabliczka na słupie nie jest legalnym znakiem bowiem kierowca nie ma szans jej zobaczyć w czasie rzeczywistej jazdy samochodem.

Skarżący podniósł ,że w tym miejscu infrastruktura drogi i zabudowa nie może dawać sygnału kierującemu, aby weryfikował czy jest w strefie niedzielnej. Z zasady niedziele są bowiem bezpłatne. Po takim czasie od przyjazdu kierujący także nie ma szans pamiętać, czy kilka dni wcześniej mijał znak. Oznakowanie stref niedzielnych musi to uwzględniać. Mówimy o opłacie. Zatem musi być ekwiwalentny sposób oznakowania strefy, aby nawet w konfiguracji przyjazdu i zaparkowania na parkingu najmowanego lokalu, to wyjeżdżając wiadomo, że jest się w strefie niedzielnej. Wskazał, że Państwo prawa tak nie działa. Nie można pomijać, że w takich strefach można choćby oznaczyć krawężniki, czy postawić co jakiś czas znak poziomy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Na wstępie przypomnieć należy, że obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten stanowi, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, oraz w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania;

Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, w myśl art. 13f ust. 1 pobiera się opłatę dodatkową.

Opła dodatkowa , stosownie do art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania ustalany jest przez radę gminy. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

W niniejszej sprawie stawka została ustalona uchwałą nr XX/524/20 Rady Miasta Gdańska z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania i śródmiejskiej strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie Miasta Gdańska orz, ustalenia stawek i sposobu poboru opłat za postój pojazdów samochodowych w tych strefach. Wskazane przepisy prawa miejscowego mają charakter powszechnie obowiązujący, także skarżącego, i brak jest podstaw do kwestionowania ich zgodności z prawem.

Jak wynika z akt sprawy Kolegium stwierdziło, że bezzasadny jest zarzut dotyczący niewłaściwego oznakowania miejsca, w którym zaparkowany został samochód skarżącego. Strefa płatnego parkowania oznaczona była znakiem D-44 przy wjeździe do tej strefy - przy wjeździe od ul. [...] i od ulicy [...]. Przy tych ulicach znak D-44 był powtórzony i bez wątpienia był widoczny dla kierującego pojazdem.

Wskazana strefa obejmuje [...] tj. mi.in. [...] oraz obszary takie jak [...] i głównym arteriami jak [...].

Miejsce, w którym skarżący zaparkował - przy ul. [...], poprzedzone zostało ustawionym na poboczu znakiem D-44 i wbrew temu co wskazał skarżący, zaznaczone jako miejsce parkingowe/postojowe. Znajduje się ono w pasie drogowym z boku jezdni i zostało ono wyłożone specjalnie dla jego odróżnienia od jezdni kostką brukową. Miejsce tak oznaczone jest widoczne jako miejsce parkingowe, oznaczone stojącym parkometrem wskazującym, że miejsca parkingowe są płatne. Skarżący na takim właśnie miejscu zaparkował. Informacje wskazane przez skarżącego, że przyjechał w nocy i parkował w garażu podziemnym apartamentowca przy tej ulicy nie zgadzają się z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Skarżący zaparkował samochód przy ul. [...] w dzień o wskazanej godzinie tj. 11.52 a nie w podziemnym parkingu apartamentowca. Za to parkowanie nie zapłacił opłaty parkingowej i zdaniem Kolegium słusznie została na niego nałożona opłata dodatkowa, którą zobowiązany jest uiścić wraz z kosztami upomnienia. Sąd tę argumentację podziela.

Wskazać przy tym jednoznacznie należy, że miejsce parkingowe przy ul. [...] znajduje się w [...] i ta część miasta G., jak Kolegium wskazało, to [...]. Ustanowienie tej Strefy wynika z powołanej wyżej uchwały Rady Miasta Gdańska czyli obowiązującego przepisu prawa miejscowego. Opłata za parkowanie obowiązuje wszystkich parkujących w tej strefie, we wszystkie dni tygodnia, w wyznaczonych godzinach. Godziny te wskazane zostały na znaku informacyjnym, pod znakiem drogowym D-44 i wbrew stanowisku skarżącego są czytelne.

Reasumując Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi, jak i przedstawionych w piśmie procesowym. Sąd również nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało udokumentowane zebranymi dowodami, a skarżący był zobowiązany do poniesienia wskazanych opłat, gdyż bezspornie z zebranych dowodów wynikało, że nie uiścił opłaty za miejsce parkingowe, z którego korzystał.

Mając to na uwadze skarga została oddalona (art. 151 p.p.s.a.).