II OSK 2429/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-28	
Data wpływu	2022-11-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Siegień /przewodniczący/
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Robert Sawuła	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 205/22	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania	
Powołane przepisy	Dz.U. 2010 nr 106 poz 675; art. 46 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 205/22 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 października 2021 r. nr LXVIII/1930/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Gminy Miejskiej Kraków kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 205/22 [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. po rozpoznaniu skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", stwierdził nieważność części tekstowej zaskarżonej uchwały w zakresie § 7 ust. 10 pkt 5 w zakresie słów "nie mogą stanowić dominanty w terenie, ani" (punkt I), a w pozostałym zakresie skargę oddalił (punkt II) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (punkt III).

Sąd Wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie w § 7 ust. 10 pkt 5 uchwały przez odniesienie się do pojęcia "dominanty" wprowadzono regulację, która pozostaje w sprzeczności z zasadami poprawnej legislacji. Pojęcie to nie zostało w planie zdefiniowane, ani też nie zostało powiązane z częścią graficzną planu, nie dając tym samym podstaw do określenia co jest, a co nie jest "dominantą". W pozostałej części brak jest natomiast podstaw do wyeliminowania przepisu z obrotu prawnego. Osie widokowe oraz osie powiązania pomiędzy obiektami fortecznymi zostały wyznaczone w części graficznej planu. Pojęcie "przesłaniania osi widokowych oraz osi powiązania pomiędzy obiektami fortecznymi" także nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wykładnia językowa oraz celowościowa pozwalają określić ograniczenia płynące z powołanej części przepisu. Z § 3 uchwały wynika, że celem planu jest m.in. poprawa warunków życia poprzez kształtowanie atrakcyjnych przestrzeni publicznych, z uwzględnieniem historycznych układów drożnych oraz osi widokowych. Obiekty z zakresu łączności publicznej nie mogą być zatem lokalizowane w wyznaczonych osiach widokowych i osiach powiązania między obiektami fortecznymi, które są wyznaczone na rysunku planu wyznaczając miejsca, w których lokalizacja urządzeń jest niedopuszczalna.

Odnosząc się do zakwestionowanego § 7 ust. 10 pkt 1 uchwały Sąd I instancji wskazał, że zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na elewacjach frontowych budynków, w miejscach widocznych z poziomu przechodnia od strony przestrzeni publicznych, nie nosi znamion dowolności, a poszczególne określenia współkształtujące treść normy prawnej mają swoje jasno określone desygnaty, tak, iż rozstrzygnięcie w oparciu o te przepisy nie będzie nosiło znamion dowolności. Podkreślono, że "poziom przechodnia" jest pojęciem względnie jasnym i dotyczy miejsc, w których odbywa się komunikacja piesza tj. istniejące i w przyszłości realizowane dojścia piesze. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem. Także podważany przez skarżącą § 7 ust. 10 pkt 3 uchwały, który wskazuje, że dopuszcza się lokalizowanie obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu przepisów odrębnych z zakresu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie jest zdaniem Sądu sprzeczny z prawem. Po pierwsze, pojęcie infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu zostało określone w art. 2 pkt 4 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777, dalej uwrust), a po drugie okoliczność, iż plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie oznacza, że nie może on wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane. Sporna regulacja nie narusza również zasady wolności działalności gospodarczej, ani zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji.

2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, zaskarżając go w części, to jest w zakresie punktu II, którym oddalono skargę w pozostałym zakresie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego:

a) art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 uwrust poprzez niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało nieuzasadnioną odmową stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp z jednoczesnym błędnym stwierdzeniem, że zgodne z tym przepisem są ustanowione ograniczenia w możliwości lokalizowania na terenie mpzp stacji bazowych telefonii komórkowej, tj. Sąd uznał za zgodne z art. 46 ust. 1 i 2 uwrust: nieostre, niezdefiniowane pojęcia "przesłona osi widokowych oraz osi powiązania pomiędzy obiektami fortecznymi wyznaczonych na rysunku planu" i "miejsca widoczne z poziomu przechodnia od strony przestrzeni publicznych"; ograniczenie możliwości lokalizowania urządzeń, uzależniające tę możliwość od uznania organów administracji; wprowadzenie rozwiązania wyłączającego możliwość realizacji inwestycji telekomunikacyjnych innych niż o nieznacznym oddziaływaniu na całym terenie objętym mpzp,

b) art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej upzp) w zw. z art. 46 ust. 1 uwrust poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień uchwały, pomimo że w sposób arbitralny i nieuzasadniony ograniczają one rozwój bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej;

c) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 14 ust. 8 upzp oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z art. 46 ust. 1 uwrust poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp, pomimo że zostały one uchwalone z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej, dotyczących zasad tworzenia aktów prawa miejscowego;

d) art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej Pp) w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2022 r., poz. 1648, dalej Pt) poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp, i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych;

e) art. 46 ust. 1-2 uwrust w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 Pt oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 upzp w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 670, dalej uidp) poprzez ich niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień mpzp, i w rezultacie uznanie za dopuszczalne: ograniczenie w rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą; naruszenie zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej; naruszenie zasady neutralności technologicznej poprzez dopuszczenie możliwości zróżnicowania przez Radę Miasta Krakowa technologii mobilnej i stacjonarnej świadczenia usług telekomunikacyjnych,

2) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 w zw. z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329, dalej Ppsa) poprzez oddalenie skargi w części, w wyniku nienależytego wykonania obowiązku oceny zgodności skarżonych postanowień planu miejscowego z prawem i w rezultacie niedostrzeżenia, że w sposób istotny naruszają one zakres władztwa planistycznego gminy;

b) art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 91 ust. 1 usg poprzez odmowę stwierdzenia nieważności skarżonych postanowień uchwały, pomimo ich sprzeczności z prawem materialnym;

c) art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku z jakich przyczyn Sąd I instancji uznał, że skarżone postanowienia uchwały są zgodne z powołanymi powyżej przepisami prawa materialnego, których naruszenie skarżąca podnosi w przedmiotowej skardze, jak i uprzednio podnosiła w skardze do WSA w Krakowie.

W oparciu o wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty zgodnie ze skargą, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miejska Kraków wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

4. Na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek [...] Stowarzyszenia [...] i dopuścił je do udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

5.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.

5.3. Liczne i obszerne w swej treści zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej koncentrują się w istocie wokół dwóch kwestii, sprowadzających się do błędnej – zdaniem skarżącej kasacyjnie – oceny Sądu I instancji wskazanych tam naruszeń, a mianowicie: 1) nieuprawnionego wprowadzenia ustaleniami planu ograniczeń w zakresie lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej, o której mowa w § 7 ust. 10 pkt 1, pkt 3, i częściowo w zakresie pkt 5 planu miejscowego, 2) będącego konsekwencją tych ustaleń, nieuprawnionego ograniczenia konstytucyjnie i ustawowo gwarantowanej wolności działalności gospodarczej.

5.4. Wziąwszy pod uwagę wymienione kwestie należało: po pierwsze, uznać za nietrafny zarzut naruszenia zaskarżonymi ustaleniami planu art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 uwrust, ponieważ w zaskarżonej uchwale nie ustanawia się zakazów lokalizowania określonych w powyższych regulacjach planu miejscowego obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) w obszarze objętym planem miejscowym, a jedynie wprowadza się ograniczenia w tym zakresie. Wskazane przepisy uwrust nie wyłączają kompetencji organów planistycznych w zakresie kształtowania polityki przestrzennej, ani też nie pozbawiają gminy prawa do uwzględniania w planie miejscowym wartości wysoko cenionych, określonych w art. 1 ust. 2 upzp, w tym walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 2 upzp). Stąd też należało podzielić stanowisko przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 2627/18, zgodnie z którym z art. 46 ust. 1 i 2 uwrust nie wynika przyzwolenie na realizowanie każdej inwestycji telekomunikacyjnej w każdym miejscu objętym planem. Przepisy te nie przyznają przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej w zakresie lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Przeciwnie, potrzeba ochrony szczególnie cennych obszarów gminy może przemawiać za ustanowieniem pewnych zakazów, w tym dotyczących realizacji inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym. Z ustaleń zaskarżonej uchwały nie wynika, by przyjęte w planie regulacje uniemożliwiały lokalizację inwestycji telekomunikacyjnych poza wymienionymi w uchwale ograniczeniami. Dlatego też należało zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że zapisy te są rezultatem właściwego ważenia interesów i wartości, a przewidziane tam ograniczenia są dopuszczalne i nie pozostają w sprzeczności z art. 46 ust. 1 i 2 uwrust.

5.5. Po drugie, brak definicji określenia "miejsca widoczne z poziomu przechodnia od strony przestrzeni publicznych", użytego w § 7 ust. 10 pkt 1 planu miejscowego, czy też "przesłona osi widokowych oraz osi powiązania pomiędzy obiektami fortecznymi wyznaczonych na rysunku planu", zawartego w § 7 ust. 10 pkt 5 planu, nie może prowadzić do uznania tych przepisów za istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, w rozumieniu art. 28 ust. 1 upzp, powodującego nieważność zaskarżonej uchwały w tej części. Zabieg definiowania zwrotów użytych w aktach normatywnych jest jednym, lecz nie jedynym sposobem mającym na celu wyjaśnienie ich znaczenia. Dookreśleniu użytych w przepisach prawa zwrotów o charakterze nieostrym służą bowiem aprobowane przez doktrynę i orzecznictwo reguły wykładni prawa, w tym dyrektywy nakazujące odwoływanie się do przyjmowania znaczeń zwrotów użytych przez prawodawcę, formułowanych w innych aktach normatywnych (wykładnia systemowa), czy też ustalenie znaczenia danego zwrotu użytego w przepisach na podstawie języka ogólnego/powszechnego (M. Zieliński, "Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki", Warszawa 2002, s. 312-313). Natomiast wynik tego dookreślenia, nawet gdyby przyjąć, że ma charakter uznaniowy, to jako jedna ze składowych rozstrzygnięcia przyjętego przez organ w procesie stosowania prawa, podlega sądowej kontroli (wyroki NSA z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1512/22; sygn. akt II OSK 1510/22).

5.6. Sąd I instancji słusznie przyjął, że akty prawa powszechnie obowiązującego posługują się pojęciami niedookreślonymi, których doprecyzowanie następuje w procesie wykładni kształtującej desygnaty tych pojęć oraz, że o naruszeniu zasad prawidłowej legislacji w sposób istotny można mówić dopiero, gdy po przeprowadzeniu zabiegów interpretacyjnych treść normy prawnej pozostaje nadal niejednoznacznie określona. Poddając ocenie zaskarżoną uchwałę prawidłowo uznano, że w niniejszej sprawie powyższa sytuacja nie miała miejsca. Zaakcentować należy, że na rysunku planu oznaczono osie widokowe. Z Legendy rysunku planu wynika w szczególności w jaki sposób graficzny oznaczono na rysunku planu oś powiązania widokowego pomiędzy obiektami fortecznymi, oś widokową, czy też ciąg widokowy. Zarówno według Legendy, jak i według § 5 ust. 2 planu, oś powiązań widokowych pomiędzy obiektami fortecznymi – [...] – [...], oś widokowa w ciągu ul. [...] z otwarciem na Rondo [...], ciąg widokowy wzdłuż ul. [...] są elementami informacyjnymi planu niestanowiącymi ustaleń planu. Nie oznacza to jednak, że nie mają one znaczenia w procesie stosowania prawa. Stosując zakaz ustanowiony w § 7 ust. 10 pkt 5 uchwały, należy uwzględniać omawiane powiązanie widokowe. Powiązanie stanowi samo w sobie element informacyjny normy planu miejscowego, ale umożliwia stosowanie zakazu przesłaniania poprzez odniesienie się do elementu faktyczno-prawnego oznaczonego na rysunku planu.

5.7. Odnosząc się do regulacji określonej w § 7 ust. 10 pkt 3 planu, dopuszczającej lokalizowanie obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej wyłącznie o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu przepisów odrębnych z zakresu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy te zostałyby naruszone, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości realizacji takich obiektów. Niesporne jest że w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej art. 46 ust. 1 uwrust (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) podniesiono, iż w regulacji tej przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. Dlatego też uznać należało, że w tym zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne. Jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej NSA z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 uwrust nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy z dnia 7 maja 2010 r. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Takie prawidłowe działania podjęto w tej sprawie, powołując się w m.in. na wartości historyczne obszaru objętego planem. Przez obszar objęty ustaleniami planu miejscowego przebiega bowiem zachowany, historyczny układ drożny T., a wzdłuż ul. [...] i ul. [...] wstępują ciągi widokowe, w kierunku zaś północ-południe występują powiązanie widokowe pomiędzy obiektami fortecznymi.

5.8. Przedstawione uwagi wskazują na niezasadność zarzutów naruszenia art. 46 ust. 1 w zw. z ust. 2 uwrust oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z art. 46 ust. 1 uwrust, a także art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 upzp oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z art. 46 ust. 1 uwrust.

5.9. Z przytoczonych wyżej powodów niezasadne okazały się też pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 Pp w zw. z art. 10 ust. 1 Pt oraz art. 46 ust. 1-2 uwrust w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 Pt oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 upzp w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 uidp. Odnosząc się do tych ostatnich zarzutów podnieść należy, że kwestionowane ustalenia planu miejscowego ograniczają, ale nie prowadzą – nawiązując do art. 3 pkt 19 uidp – do eliminacji prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, skoro lokalizacja wyżej wskazanych urządzeń jest możliwa w obszarze objętym zaskarżonym planem, tyle że z ograniczeniami wynikającymi z ustaleń ujętych w § 7 ust. 10 planu miejscowego. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że skarżąca kasacyjnie została pozbawiana prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług w technologii mobilnej, za sprawą przyjęcia w planie miejscowym zasad lokalizacji urządzeń związanych z prowadzeniem tej działalności pozostających w granicach przysługującego organom gminy władztwa planistycznego.

5.10. Niezasadny jest także zarzut skierowany przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1457/11). Wymóg natomiast podania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oznacza obowiązek takiego sformułowania przez sąd stanowiska prawnego, aby wyrok poddawał się kontroli instancyjnej (por.m.in. wyroki NSA z: 11 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 528/17; 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17). W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa i odzwierciedla przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny, tok rozumowania oraz argumentację prawną. Rozważania Sądu Wojewódzkiego są zaś na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie powodów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku tym samym poddaje się kontroli instancyjnej. Wskazać należy, że WSA w Krakowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnia przyczyny, dla których częściowo oddalił skargę, w szczególności ustosunkował się do kwestionowanego § 7 ust. 10 pkt 1,3 i 5 planu oraz wyjaśnił istotę regulacji art. 46 ust. 1 uwrust. Analiza regulacji planu doprowadziła do wniosku, że nastąpiło ograniczenie możliwości lokalizowania masztów telefonii komórkowej, ale nie zakaz takich inwestycji. Fakt, że skarżący nie akceptuje tych wywodów nie może zostać zwalczony poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa i hipotetycznych wad uzasadnienia, lecz poprzez postawienie zarzutów naruszenia przepisów materialnych.

5.11. Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z art. 134 oraz art. 147 § 1 Ppsa w zw. z art. 91 ust. 1 usg. Zarówno art. 151 jak i art. 147 § 1 Ppsa należą do grupy tak zwanych przepisów wynikowych, stanowiących jedynie prawną podstawę odpowiednio: orzeczenia oddalającego skargę oraz stwierdzającego nieważność uchwały lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa. W związku z powyższym nieskuteczność wcześniej poddanych ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania czyni nieskutecznymi zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów o charakterze wynikowym.

5.12. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

5.13. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Ppsa.