Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Antonina Karmańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 lipca 2025 r. nr: PSIII.8640.259.2025 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 maja 2025 r. nr [...], 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi K.K. (dalej skarżąca, strona) jest decyzja Wojewody Śląskiego wydana w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezydent Miasta K. (dalej organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 9 maja 2025 r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214 z późn. zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia), w trybie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r., wydał decyzję orzekającą o uchyleniu własnych, uprzednio wydanych decyzji:

1) znak [...] z 27 marca 2024 r. o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r.,

2) znak [...] z 5 czerwca 2024 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 kwietnia 2024 r. z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie,

3) znak [...] z 22 sierpnia 2024 r. o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 21 sierpnia 2024 r.,

4) znak [...] z 20 grudnia 2024 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2024 r. z powodu otrzymania jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Jednocześnie organ pierwszej instancji orzekł o:

1) odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r.,

2) umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 kwietnia 2024 r.,

3) odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 21 sierpnia 2024 r.,

4) umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2024 r.

Organ pierwszej instancji wskazał, że skarżąca posiadała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku w następujących okresach:

- od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r.,

- od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r.

W dniu 14 marca 2025 r. organ otrzymał pismo z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. informujące o okresie zatrudnienia skarżącej w Szwajcarii - od dnia 19 listopada 2023 r. do dnia 1 września 2024 r.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny oznacza osobę, która nie jest osobą zatrudnioną lub wykonującą inną pracę zarobkową. Stwierdził, iż skarżąca świadczyła prace przed dniem obydwu rejestracji, a jej zatrudnienie trwało nieprzerwanie cały czas, tj. do dnia 1 września 2024 r., mimo uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Wobec tego należało orzec o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r. oraz 21 sierpnia 2024 r., a także umorzyć postępowanie w sprawie utraty statutu osoby bezrobotnej z dniem 12 kwietnia 2024 r. oraz 13 grudnia 2024 r.

2. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz przepisów k.p.a. Podkreśliła, że pracę dla podmiotu szwajcarskiego świadczyła w okresach poprzedzających rejestrację w charakterze bezrobotnego w Polsce.

3. Wojewoda Śląski (dalej Wojewoda lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 3 lipca 2025 r., wydaną na podstawie art. 433 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 poz. 620) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 433 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, która uchyliła z dniem 1 czerwca 2025 r. ustawę o promocji zatrudnienia, postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, czyli ustawy o promocji zatrudnienia.

Wskazał, że ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca dokonała dwukrotnie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.: w dniu 26 marca 2024 r. oraz w dniu 21 sierpnia 2024 r. i posiadała status osoby bezrobotnej odpowiednio do 11 kwietnia 2024 r. i 12 grudnia 2024 r.

W dniu 3 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach wpłynął dokument [...], zweryfikowany następnie przez instytucję właściwą w Szwajcarii, o czym WUP w Katowicach powiadomił Dyrektora PUP w K. pismem z 14 marca 2025 r. Szwajcarska instytucja właściwa potwierdziła w nim okres zatrudnienia strony w Konfederacji Szwajcarskiej, który nie jest okresem ubezpieczenia, tj. od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r., czyli m.in. w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej od 26 marca 2024 r. do 11 kwietnia 2024 r. oraz od 21 sierpnia 2024 r. do 1 września 2024 r.

W przekonaniu organu odwoławczego, z uwagi na wykonywanie przez stronę zatrudnienia na obszarze Szwajcarii w okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r., skarżąca zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, nie spełniała przesłanek do uznania za osobę bezrobotną od 26 marca 2024 r. oraz od 21 sierpnia 2024 r. Powyższy przepis stanowi bowiem m.in., że za bezrobotnego może być uznana tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżąca, rejestrując się w PUP w K. w charakterze osoby bezrobotnej, była prawidłowo poinformowana o prawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej. Została m.in. pouczona o warunkach posiadania statusu bezrobotnego, o obowiązku powiadomienia PUP w K. o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a także innych okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego - w okresie 7 dni od daty zaistnienia zdarzenia (oświadczenia strony z 26 marca 2024 r. i 21 sierpnia 2024 r.). Pomimo otrzymania prawidłowych pouczeń nie poinformowała o fakcie świadczenia pracy zarobkowej na obszarze Szwajcarii w okresie od 26 marca 2024 r. do 1 września 2024 r.

Wyjaśnienia strony złożone w odwołaniu z 26 maja 2025 r., dotyczące niewykonywania pracy na obszarze Szwajcarii w okresie od 26 marca 2024 r. do 1 września 2024 r., nie mogą zmienić stanowiska organu w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść dokumentu [...], zweryfikowanego przez instytucję właściwą w Konfederacji Szwajcarskiej, zajmującą się w tym kraju sprawami dotyczącymi koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2025 r. oraz decyzji Wojewody śląskiego z dnia 3 lipca 2025 r. w całości oraz o umorzenie toczących się postępowań znak sprawy.

Zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie przez organ, iż w okresie od 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r. skarżąca nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności przedłożone umowy zlecenia zawarte z T z dnia: 2 maja 2023 r., 3 maja 2023 r., 10 listopada 2023 r., 27 listopada 2023 r., 28 listopada 2023 r., 2 grudnia 2023 r. i dnia 15 maja 2024 r., świadczą o tym, iż w niniejszym okresie nie pozostawała w zatrudnieniu oraz nie wykonywała innej pracy zarobkowej, a tym samym nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, wydania decyzji w sprawie.

b) art. 9 ust. 1 pkt 14) ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i tym samym przyjęcie przez organ, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji w przedmiocie odmowy uznania skarżącej za osobę bezrobotną w okresie od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r,, a także utracie przez nią statusu bezrobotnego, w sytuacji gdy przedłożone przeze nią umowy zlecenia w sposób jednoznaczny i konkretny wskazują okresy, w jakich skarżąca faktyczne świadczyła usługi, a tym samym brak jest podstaw uzasadniających wydanie przez organ zaskarżonej decyzji.

2. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść orzeczenia:

a) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym w szczególności zaniechania przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci umów zlecenia z dnia: 2 maja 2023 r., 3 maja 2023 r., 10 listopada 2023 r., 27 listopada 2023 r., 28 listopada 2023 r., 2 grudnia 2023 r. i dnia 15 maja 2024 r. i tym samym przyjęcie, iż:

- w przedmiotowej sprawie w okresie od dnia 19 listopada 2023 r. do dnia 1 września 2024 r. skarżąca pozostawała w zatrudnieniu, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny i konkretny wskazuje, iż w okresie od dnia 26 marca 2024 r, do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r. nie była zatrudniona, jak również nie łączyła jej żadna umowa cywilnoprawna z jakimkolwiek podmiotem, a tym samym nie zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji,

- skarżąca świadczyła pracę przed dniem obydwu rejestracji, a tym samym jakoby nie posiadała w niniejszych okresach statusu osoby bezrobotnej, w sytuacji gdy żadna z przedłożonych przez skarżącą umów zlecenia nie obejmuje okresu od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. i od dnia 21 sierpnia 2024 r, do dnia 13 grudnia 2024 r.,

b) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i tym samym przyjęcie, iż w zaistniałym stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmownej o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną, w sytuacji gdy wszystkie przedłożone przeze skarżącą umowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, iż nie pozostawała w zatrudnieniu w okresie od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r., a tym samym brak jest podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji,

c) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny okoliczności przedmiotowej sprawy w oparciu o cząstkowy materiał dowodowy, bez weryfikacji przedłożonych przez skarżącą umów zlecenia oraz przyjęcie, iż zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy przedłożone dokumenty w sposób jednoznaczny i konkretny wskazują na okoliczność braku pozostawania przez skarżącą w zatrudnieniu w okresie od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r, co uniemożliwia wydanie decyzji w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej,

d) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe w związku z czym zaistniały przesłanki do jego umorzenia, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do umorzenia postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 kwietnia 2024 r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie oraz umorzenia postępowania sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2024 r. z powodu otrzymania jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej wobec braku utraty przeze skarżącą statusu osoby bezrobotnej w okresie od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz w okresie od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r.,

e) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a, w zw. z art. 151 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 maja 2025 r. w sytuacji gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności zawarte przez skarżącą każdorazowo umowy zlecenia w sposób jednoznaczny i konkretny wskazują, iż w okresach objętych zaskarżoną decyzją skarżąca posiadała status osoby bezrobotnej, a tym samym zaistniały przesłanki do wydania decyzji uchylającą mniejszą decyzję,

f) art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania objętego postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. oraz wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy okoliczności zawarcia umów zlecenia z firmą T z dnia: 2 maja 2023 r., 3 maja 2023 r., 10 listopada 2023 r., 27 listopada 2023 r., 28 listopada 2023 r., 2 grudnia 2023 r. i dnia 15 maja 2024 r. w żaden sposób nie mogą stanowić nowych okoliczności faktycznych nieznanych Organowi w chwili wydania decyzji z dnia 15 kwietnia 2025 r., gdyż niniejsze umowy nie dotyczą okresu od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. oraz okresu od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r., a tym samym nie mają jakiegokolwiek wpływu na wynik przedmiotowego postępowania.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów wraz z tłumaczeniem na język polski w postaci:

- Wiadomości e-mail z dnia 6 sierpnia 2025 r., 17 stycznia 2025 ., oraz 22 stycznia 2025 r.

- Dokumentu wystawionego przez firmę W dnia 14 stycznia 2025 r. potwierdzającego daty zatrudnienia,

- Umowy o świadczenie usług dodatkowych i okazjonalnych za okres od dnia 5 lipca 2024 r. do dnia 14 lipca 2024 r., na fakt:

a) ustalenia okresu faktycznego zatrudnienia skarżącej,

b) zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji,

c) braku pozostawania przez skarżącą w ciągłym zatrudnieniu w okresie od dnia 19 listopada 2023 r. i do dnia 1 września 2024 r., ,

d) braku pozostawania przez skarżąca w zatrudnieniu oraz braku zawierania umów cywilnoprawnych w okresie od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 12 kwietnia 2024 r. i od dnia 21 sierpnia 2024 r. do dnia 13 grudnia 2024 r.,

e) braku zaistnienia przesłanek uzasadniających odmowę uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r. oraz z dniem 21 sierpnia 2024 r.

f) braku zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji z dnia 27 marca 2024 r. znak [...] o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r.,

g) braku zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji z dnia 22 sierpnia 2024 r, znak: [...] o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 21 sierpnia 2024 r.,

h) braku zaistnienia przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji z dnia 20 grudnia 2024 r, znak: [...], nr decyzji: [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2024 r., z powodu otrzymania jednorazowo środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w oparciu o powyższe kryteria badanie zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca dokonała dwukrotnie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K.: w dniu 26 marca 2024 r. oraz 21 sierpnia 2024 r. i posiadała status osoby bezrobotnej odpowiednio do 11 kwietnia 2024 r. i 12 grudnia 2024 r.

W sprawie sporne jest, czy wystąpiły ustawowe przesłanki wznowienia postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r. i 21 sierpnia 2024 r. (decyzje ostateczne odpowiednio z dnia 27 marca 2024 r. i 22 sierpnia 2024 r.), a następnie wydania zaskarżonych decyzji.

Zgodnie z art. 33 ust. pkt 4.1) ustawy o promocji zatrudnienia Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę m.in. "gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie". Brzmienie przepisów jest jednoznaczne, a przyznanie statusu bezrobotnego nie zależy od uznania organów. Należy zaakcentować, że status bezrobotnego wiąże się z uprawnieniami z tytułu pozostawania bez pracy. W związku z tym konieczne było rygorystyczne i dość precyzyjne zdefiniowanie tego pojęcia, a przyjęta przez ustawodawcę konwencja terminologiczna musiała uwzględniać zarówno cele polityki rynku pracy, jak i ograniczoną ilość środków finansowych, które na realizację takich zadań mogą być przeznaczone (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 338/11). Z uwzględnieniem celów ustawy musi być zatem interpretowane pojęcie "gotowości do podjęcia zatrudnienia" oraz stosowany przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Brak gotowości do podjęcia pracy zachodzi wtedy, gdy osoba poszukująca pracy nie jest w stanie przyjąć oferty przedstawionej przez organ zatrudnienia, ponieważ zarejestrowany jako poszukujący pracy jest już związany więzią prawną z innym podmiotem prawa (por. uchwała SN z dnia 9 września 1993 r., sygn. III AZP 12/93).

Ustawa o promocji zatrudnienia zawiera własną definicję pojęcia "innej pracy zarobkowej", stanowiąc, że oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11). Istotnym elementem ustawowej definicji osoby bezrobotnej jest pozostawanie w pełnej i rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia przejawiającej się w nieaktywności w sferze pracy, a podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, niezależnie od jej wymiaru czasowego, czy też wysokości uzyskiwanych dochodów, stanowi przesłankę utraty statusu bezrobotnego. Wskazać też należy, że na gruncie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, utratą statusu bezrobotnego skutkuje nie tylko podjęcie zatrudnienia, ale także innej pracy zarobkowej. Przesłanki te mają równoważny charakter, a zatem ustalenie istnienia którejkolwiek z nich winno rodzić sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt I OSK 2149/24, CBOSA).

W sprawie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi. W zakresie przesłanki wznowienia wskazał, że w dniu 14 marca 2025 r. otrzymał pismo z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach informujące o zatrudnieniu skarżącej w Szwajcarii w okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r.

Wydając zaskarżoną decyzję, organ pierwszej instancji ponownie argumentował, że dniu 14 marca 2025 r. otrzymał pismo z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach informujące o zatrudnieniu skarżącej w Szwajcarii w okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r. Organ podkreślił, że skarżąca świadczyła pracę przed dniem obydwu rejestracji i zatrudnienie skarżącej trwało nieprzerwanie cały czas, tj. do dnia 1 września 2024 r. mimo uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem organu te okoliczności faktyczne uzasadniają orzeczenie o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną.

Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję wskazał, że w dniu 3 stycznia 2025 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach wpłynął dokument [...], zweryfikowany następnie przez instytucję właściwą w Szwajcarii, o czym organ powiadomił dyrektora PUP w K. pismem z 14 marca 2025 r. Szwajcarska instytucja właściwa potwierdziła w nim okres zatrudnienia skarżącej w Konfederacji Szwajcarskiej, który nie jest okresem ubezpieczenia od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r., to jest między innymi w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej od 26 marca 2024 r. do 11 kwietnia 2024 r. oraz od 21 sierpnia 2024 r. do 1 września 2024 r. Zdaniem organu odwoławczego wskazane okoliczności faktyczne stanowiły przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydania przez organ pierwszej instancji zaskarżonej decyzji.

Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy powołały się na dokument [...], który ma potwierdzać zatrudnienie skarżącej w Szwajcarii okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r. Jednak tego kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentu nie zawierają akta administracyjne sprawy. Podkreślić należy, że organ wszystkie swoje twierdzenia o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność, gdyż wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na dowodach zdobytych przez organ i przezeń sprawdzonych, a istotnym naruszeniem tej zasady byłoby orzekanie na podstawie danych znanych osobiście organowi, ale niemających oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy (zob. E. Iserzon, J. Starościak, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty wzory, formularze", Warszawa 1970, s. 155, i powołane tam orzeczenia Naczelnego Trybunału Administracyjnego, który np. w orzeczeniu z dnia 1 kwietnia 1924 r., L. rej. 516/23, ZW 348, stwierdził, że niemożność stwierdzenia w aktach administracyjnych okoliczności decydujących dla oceny legalności orzeczenia stanowi wadliwość postępowania; analogicznie A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Lex 2014, Komentarz do art. 80, teza 4).

Sąd wezwał organ odwoławczy do nadesłania dokumentu [...] wraz z korektami tego dokumentu, na który organ powołuje się w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd wskazał, że akta sprawy nie zawierają tego dokumentu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ przesłał dokumenty sporządzone częściowo w języku angielskim, z których nie wynika, że skarżąca była nieprzerwanie zatrudniona w Szwajcarii w okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r. (karta 73-76 akta sądowych). Z informacji sporządzonej w języku angielskim ((karta 73 akt sądowych) jedynie wynika, że pracodawca wskazał 1 września 2024 r. jako datę zakończenia zatrudnienia, dlatego został skorygowany formularz U002.

Na rozprawie dniu 14 sierpnia 2026 r. za organ nikt się nie stawił.

Reasumując, w aktach sprawy nie ma kluczowych dokumentów powołanych w zaskarżonych decyzjach, a które mają uzasadniać zarówno podstawę prawną wznowienia postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi, jak i wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie.

Wskazane braki materiału dowodowego świadczą o naruszeniu przez organy art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takie działanie niewątpliwe skutkowało także naruszeniem zasady zaufania, o której stanowi art. 8 k.p.a.

Wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy (tu Wojewodę) obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony - w tym także zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W sprawie organ odwoławczy, rozpatrując sprawę ponownie, nie odniósł się do zarzutów i wniosków dowodowych skarżącej, co stanowi o naruszeniu art. 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Stwierdził jedynie, że wyjaśnienia skarżącej nie mogą zmienić stanowiska organu z uwagi na treść dokumentu [...].

Tymczasem skarżąca w odwołaniu wniosła o przeprowadzenie dowodu z umów zlecenia z firmą T, twierdząc, że nie obejmują one okresu posiadania statusu osoby bezrobotnej.

Do skargi przedłożyła m.in. dokument - zestawienie okresów zatrudnienia skarżącej w firmie W, które nie pokrywają się z okresami posiadania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i przeczą tezie organów, że skarżąca była nieprzerwanie zatrudniona w Szwajcarii w okresie od 19 listopada 2023 r. do 1 września 2024 r.; Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z tego dokumentu.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy przeprowadzą postępowania dowodowe zgodnie z art. 77 k.p.a., co oznacza, że rozpatrzą wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącą i odniosą się do jej zarzutów i argumentów. Ocena przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz aktach administracyjnych. Jak już Sąd wskazał, organ wszystkie swoje twierdzenia o istotnych w sprawie okolicznościach powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność.

Z powyższych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 3 lipca 2025 r. i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia 9 maja 2025 r.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.