Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po 783/19 o odrzuceniu skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Po 783/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 września 2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia, w terminie siedmiu dni, wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia uznano za doręczony skarżącemu w dniu 30 września 2019 r., wobec tego że przesyłka nie została podjęta w terminie (po dwukrotnym awizowaniu). Pomimo upływu siedmiodniowego terminu wpis nie został uiszczony.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. D., zarzucając:

1) naruszenie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez uchybienie przez Sąd I instancji obowiązkowi wezwania skarżącego do uiszczenia brakującej opłaty od skargi oraz doręczenia przedmiotowego wezwania skarżącemu, a w konsekwencji bezzasadne odrzucenie skargi ze względu na nieuiszczenie wpisu, podczas gdy skarżącemu nigdy nie doręczono skutecznie wezwania do uzupełnienia braków fiskalnych, o których mowa w naruszonym przepisie, co z kolei spowodowało, że w stosunku do skarżącego nigdy nie rozpoczął biegu termin do uiszczenia należnej opłaty sądowej;

2) naruszenie art. 73 § 1 i 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uznanie doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi za skuteczne z upływem terminu wyznaczonego złożeniem pisma w placówce pocztowej, podczas gdy doręczenie przedmiotowego wezwania, również w formie awizowania, nigdy nie zostało skutecznie dokonane.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, a zatem zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.

Odnosząc się do argumentów powołanych w zażaleniu wskazać należy, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma. Fikcja ta polega na przyjęciu za udowodniony fakt, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe.

W niniejszej sprawie korespondencja skierowana do skarżącego została awizowana po raz pierwszy w dniu 13 września 2019 r. i powtórnie 23 września 2019 r. Z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę pozostawiono w Filii Urzędu Pocztowego [...]. W dniu 1 października 2019 r. stwierdzono, że przesyłka nie została podjęta i nastąpił jej zwrot do nadawcy. Podkreślić należy, że wprawdzie w zażaleniu skarżący podniósł, że jego zdaniem doręczenie spornej korespondencji nie zostało dokonane, jednakże okoliczność ta nie została przez niego uprawdopodobniona. Twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie znajdują potwierdzenia w aktach sądowych, ani nie zostały poparte żadnym dowodem. W szczególności strona nie wykazała, aby operator pocztowy – Poczta Polska S.A. stwierdził nieprawidłowość doręczenia przesyłki. Dopiero ewentualny wynik reklamacji mógłby stanowić poparcie dla tezy o nieprawidłowości w doręczeniu korespondencji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione okoliczności nie dają podstaw do podważenia prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wyznaczonym terminie R. D. nie dokonał ww. czynności procesowej, skutkiem czego było odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.