Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w K. z [...] grudnia 2019 r., znak: [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] Spółka z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca, strona, spółka) na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości rolnych.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z [...] września 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą

w B. (dalej: spółka [...], wnioskodawca), poprzedniczka prawna skarżącej, wystąpiła do Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: DG KOWR, organ I instancji) o wydanie decyzji w trybie art. 2a ust. 4 pkt 1 ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1362, dalej: u.k.u.r.), wyrażającej zgodę na zbycie własności nieruchomości rolnej obejmującej następujące działki: nr [...] i nr [...], obręb D., gmina B., dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą [...], nr[...] i nr [...], obręb K., gmina B., dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą [...], nr [...], obręb P., gmina B., dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], [...] i nr [...] obręb K., gmina B., dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą [...] oraz nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb K., gmina B., dla których Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą [...].

Postanowieniem znak: [...] z [...] stycznia 2019 r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania podnosząc, że spółka [...] próbuje wymusić uzyskanie decyzji negatywnej. Minister postanowieniem znak: [...] z [...] marca 2019 r., po rozpoznaniu zażalenia ww. spółki uchylił postanowienie organu I instancji, zalecając dogłębne zbadanie sprawy w celu ustalenia, czy sprawa ma charakter sprawy administracyjnej oraz uzyskanie dodatkowych informacji od wnioskodawcy i potencjalnego nabywcy nieruchomości, zapewniając im jednocześnie czynny udział w postępowaniu.

Następnie postanowieniem znak: [...]

z[...] lipca 2019 r. [...] po raz kolejny odmówił wszczęcia postępowania, podkreślając, że intencją stron jest uzyskanie decyzji niewyrażającej zgody na nabycie nieruchomości. Na skutek zażalenia Spółki [...] Minister postanowieniem z [...] września 2019 r. znak: [...] uchylił rozstrzygnięcie DG KOWR, wskazując na konieczność szerszej oceny materiału dowodowego, m.in. pod kątem spełnienia materialnoprawnych przesłanek wynikających z u.k.u.r.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji postanowieniem z[...]

grudnia 2019 r. znak: [...], działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku

z art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. oraz art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r.

o zmianie ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz niektórych ustaw (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1080, dalej: ustawa nowelizująca), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wyrażenie zgody na zbycie ww. nieruchomości rolnych.

W uzasadnieniu postanowienia DG KOWR wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 1 ustawy nowelizującej przedmiotowy wniosek został rozpatrzony na podstawie art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. w brzmieniu sprzed 26 czerwca 2019 r. (data wejścia w życie ustawy nowelizującej). Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca uzależnia wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.k.u.r. oraz w innych przypadkach niż wymienione w ust. 3 pkt 2-4 u.k.u.r. od kumulatywnego spełnienia przesłanek wymienionych kolejno w art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. a, b i c u.k.u.r. Brak zaistnienia którejkolwiek

z przesłanek powoduje, że organ nie może przedmiotowej sprawy rozstrzygnąć pozytywnie.

W celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki z art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. b-c u.k.u.r. organ I instancji wezwał spółkę do złożenia stosownych wyjaśnień (wezwanie z 18 października 2019 r.). W odpowiedzi skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających, że J. E., obywatel Holandii, nadal jest zainteresowany nabyciem nieruchomości objętych wnioskiem. W związku z tym DG KOWR powziął wątpliwość, czy potencjalny nabywca w ogóle posiada wiedzę

o toczącym się postępowaniu. Dlatego pismem z [...] listopada 2019 r. zwrócił się do Ambasady Holandii o wskazanie aktualnego adresu zamieszkania J. E.. Do [...] grudnia 2019 r. organ I instancji nie otrzymał jednak żadnej odpowiedzi.

W związku z tym uznał, że niniejsza sprawa nie ma i nie miała charakteru sprawy administracyjnej. Postępowanie, o którym mowa w art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. jest postępowaniem o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej, a nie

o wydanie decyzji negatywnej, tj. odmawiającej zgody na takie nabycie. Ustawodawca nie przewidział w przepisach tej ustawy regulacji, w oparciu o którą wnioskodawca mógłby domagać się wydania przez DG KOWR wyłącznie decyzji niewyrażającej zgody na nabycie nieruchomości rolnej. Tym samym organ I instancji uznał, że nie jest uprawniony do orzekania w niniejszej sprawie na podstawie art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r.

Skoro zatem strony nie zamierzały przenieść własności przedmiotowych nieruchomości, a ich rzeczywistym zamiarem jest uzyskanie decyzji negatywnej, to

w ocenie DG KOWR nie istnieje sprawa administracyjna o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnych przez J. E..

Zażalenie na to postanowienie złożyła spółka, domagając się merytorycznego rozpoznania wniosku, zarzucając organowi I instancji dowolność i arbitralność

w orzekaniu.

Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił stan faktyczny sprawy oraz powołał treść przepisów: art. 2a ust. 1, ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. oraz art. 61a § 1 k.p.a. Wskazał, że z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w sprawie wynika, że potencjalny nabywca zmieniał się dwukrotnie: spółka [...] już

[...] września 2016 r. wystąpiła do ówczesnego Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych (od 1 września 2017 r. - DG KOWR) o wyrażenie zgody na zbycie wskazanych wyżej działek na rzecz [...]Sp. z o.o. Decyzją z [...] września 2017 r. DG KOWR wydał taką zgodę, jednak przyszły nabywca nieruchomości złożył od niej odwołanie, wskutek którego Minister decyzją z [...] marca 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. DG KOWR ponownie wyraził zgodę na tę transakcję, ale na skutek odwołania [...] Sp. z o. o. Minister decyzją z [...] października 2018 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Również wtedy, DG KOWR wydał pozytywną decyzję na nabycie nieruchomości, lecz potencjalny nabywca pismem z [...] grudnia 2018 r. wycofał wniosek o nabycie nieruchomości.

Przedmiotowy wniosek z [...] września 2018 r. o wyrażenie zgody na zbycie wskazanych nieruchomości dotyczy osoby fizycznej – J.E., obywatela Holandii, jako potencjalnego nabywcy. Do wniosku dołączono kopię stron jego paszportu oraz własnoręcznie podpisane oświadczenie o zamieszkiwaniu

i prowadzeniu przed laty w Polsce ośrodka wypoczynkowego oraz chęci przeprowadzenia się do Polski i założenia ekologicznego gospodarstwa rolnego na gruntach nabywanych od wnioskodawcy. Potencjalny nabywca nie podał wielkości posiadanych gruntów rolnych ani informacji o prowadzeniu obecnie takiej działalności.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak nadesłania przez strony w toku postępowania przed organem I instancji, pomimo wezwań, dokumentów potwierdzających spełnienie przez nabywcę przesłanek wynikających z art. 2a ust 4 pkt 1 u.k.u.r. Spółka [...] wręcz odmówiła udzielenia informacji, zasłaniając się tajemnicą transakcji. Nie uzyskano również żadnej odpowiedzi z Ambasady Holandii.

Minister w toku postępowania odwoławczego również wystąpił do wskazanego we wniosku holenderskiego nabywcy o udzielenie stosownych wyjaśnień dotyczących chęci nabycia nieruchomości w Polsce. Jednak okazało się, że osoba

o takim nazwisku nie mieszka pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem.

Minister zauważył, że strona nie jest zwolniona od współudziału w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciążącego na organie administracji. Jego zdaniem w tej sprawie intencją spółki nie było uzyskanie zgody DG KOWR na zbycie nieruchomości rolnej, tylko decyzji odmownej. Dlatego uznał, że przedmiotowa sprawa nie miała charakteru sprawy administracyjnej, bowiem postępowanie, o którym mowa w art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r., dotyczy wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości, a nie wydania decyzji negatywnej. Ustawodawca w przepisach tej ustawy nie przewidział trybu, w oparciu

o który wnioskodawca może ubiegać się niejako "z góry" o wydanie wyłącznie decyzji niewyrażającej zgody na nabycie nieruchomości. Ponadto, w ocenie Ministra, brak jakiejkolwiek reakcji na wezwania organu ze strony potencjalnego nabywcy w trakcie trwania całego postępowania jednoznacznie wskazują na fikcyjne zainteresowanie jej nabyciem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nieuprawnione

i nieuzasadnione wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowanie oraz uchylenie się od rozpoznania i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia,

b) art. 8 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie bez uzasadnionej przyczyny rozstrzygnięcia, które odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez nieuprawnione utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia I instancji;

2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2a ust. 4 pkt 1 lit. a u.k.u.r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w razie stwierdzenia przez organ, że nie zachodzą przesłanki do wydania zgody na zbycie nieruchomości rolnej postępowanie staje się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy przepis ten przewiduje alternatywny sposób rozpatrzenia sprawy poprzez wydanie decyzji

o odmowie wydania zgody na zbycie gruntu.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniosła

o zobowiązanie organu do wydania w terminie 21 dni decyzji w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje

w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego

w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie o tyle, że spowodowała uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia.

Podstawą prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia był przepis art. 61a § 1 k.p.a., który daje organowi administracji publicznej uprawnienie do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w dwóch przypadkach: gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną albo wtedy, gdy z innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Innymi słowy, aby wydać takie rozstrzygnięcie, organ musi stwierdzić, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony (musi być to oczywiste w świetle okoliczności sprawy), bądź też, że na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania leżą inne przyczyny (np. wniosek dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej prawomocną decyzją, treść wniosku wskazuje na to, że sprawa nie należy do właściwości rzeczowej żadnego organu lub sądu).

Zastrzec jednak trzeba, że jest to instytucja procesowa o wyjątkowym charakterze, której zastosowanie jest możliwe tylko w tych przypadkach, w których już wstępna analiza treści skierowanego do organu żądania wskazuje na to, że zachodzi co najmniej jedna z przywołanych wyżej przesłanek. Jeżeli jednak, po weryfikacji wniosku, organ dojdzie do przekonania, że należy zbadać, czy pochodzi on od osoby uprawnionej, czy jego przedmiotem jest kwestia mieszcząca się

w zakresie właściwości organu, a także czy podniesione we wniosku okoliczności uzasadniają interwencję organu, to wówczas przeprowadza on działania zmierzające do poczynienia ustaleń w tym zakresie, czyli podejmuje czynności w toku postępowania administracyjnego, co w konsekwencji oznacza, że zamknięta zostaje droga do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeżeli więc, po wstępnym badaniu wniosku organ dojdzie do przekonania, że wniosek pochodzi od podmiotu, któremu może przysługiwać przymiot strony, a jego treść zawiera żądanie mieszczące się

w zakresie właściwości rzeczowej i miejscowej organu, postępowanie administracyjne wszczyna się niejako "automatycznie", a wszelkie działania organu zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przybierają postać czynności dowodowych w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie wniosek pochodzi od podmiotu – zbywcy, o którym mowa w art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r., będącego stroną tego postępowania. Pozostaje do rozważenia druga przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a., tj. brak możliwości wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". Pojęcie to nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednak odmowę wszczęcia postępowania na tej podstawie wiąże się z sytuacją, w której zachodzą przyczyny uniemożliwiające uruchomienie i prowadzenie postępowania administracyjnego. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z "innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 615/17 i orzecznictwo tam powołane). Ta przesłanka ma więc miejsce w sytuacjach niewymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Dotyczy to np. żądania załatwienia sprawy mającej charakter cywilnoprawny, czy też wydania decyzji w sprawie załatwianej w formie czynności materialno-technicznej. Przykładem innej uzasadnionej przyczyny jest żądanie dotyczące sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub sprawy, w której toczy się postępowanie administracyjne (patrz:

B. Adamiak, op. cit. s. 384; A. Wróbel, op. cit. pkt 3 do art. 61a k.p.a.).

Jeśli natomiast, zdaniem organu, żądanie nie jest zasadne z powodów merytorycznych, ocena ta może być wyrażona jedynie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, a nie

w drodze postanowienia opartego na art. 61a § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły w stopniu istotnym przepis art. 61a § 1 k.p.a., a organ odwoławczy dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, i w tym zakresie skarga jest zasadna.

Z akt administracyjnych wynika, że organy w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające (co przyznaje Minister w zaskarżonym postanowieniu), które doprowadziło ich do wniosku, że brak jest możliwości wydania decyzji wyrażającej zgodę na zbycie przedmiotowych nieruchomości w trybie art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r.

Jak wskazał organ odwoławczy, obrót nieruchomościami rolnymi podlega przepisom u.k.u.r. Z treści art. 2a ust. 1 tej ustawy wynika, że nabywcą nieruchomości rolnej może być wyłącznie rolnik indywidualny. Zgodnie natomiast

z art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. nabycie nieruchomości rolnej przez inne podmioty może nastąpić za zgodą DG KOWR, wyrażoną w drodze decyzji administracyjnej, wydanej na wniosek zbywcy, jeżeli:

a) wykaże on, że nie było możliwości nabycia nieruchomości rolnej przez podmioty wymienione w ust. 1 i ust. 3 tego przepisu (tj. np. rolnika indywidualnego, osobę bliską zbywcy, Skarb Państwa, jednostkę samorządu terytorialnego, kościelną osobę prawną lub związek wyznaniowy, park narodowy na cele związane z ochroną przyrody),

b) nabywca zobowiąże się do prowadzenia działalności rolniczej na nabywanej nieruchomości rolnej, czyli daje rękojmię należytego prowadzenia działalności rolniczej,

c) w wyniku nabycia nie dojdzie do nadmiernej koncentracji gruntów rolnych.

Minister w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że postępowanie

w przedmiocie wyrażenia przez DG KOWR zgody na nabycie nieruchomości na wniosek zbywcy może się toczyć, jeżeli wskazana jest konkretna nieruchomość oraz jej nabywca.

W związku z powyższym Sąd uznał, że jeżeli wniosek spółki z 5 września 2018 r. dokładnie wskazywał nieruchomość będącą przedmiotem przyszłej transakcji kupna-sprzedaży oraz identyfikował nabywcę, który złożył stosowne oświadczenie

w odniesieniu do rękojmi należytego prowadzenia działalności rolniczej, to zastosowanie przez organy art. 61a § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy na podstawie obowiązującej regulacji art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. są podstawy do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, narusza prawo w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r., II OSK 2575/19, publ. Lex nr 3034360).

"Innej uzasadnionej przyczyny" nie stanowią również ustalenia i rozważania organów, że nie jest to sprawa o charakterze administracyjnym, ponieważ przedmiotowe żądanie jest fikcyjne, bo w istocie zmierza do uzyskania decyzji negatywnej, tj. odmawiającej zgody na takie nabycie.

W ocenie Sądu nie można mówić, że niniejsza sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, jeśli wprost przepis art. 2a ust. 4 pkt 1 u.k.u.r. wskazuje na możliwość wydania decyzji administracyjnej wyrażającej zgodę na zbycie nieruchomości rolnej, a art. 2a ust. 6 u.k.u.r. przewiduje procedurę w przypadku niewyrażenia zgody, o której mowa w ust. 4. Niewątpliwie więc w przepisach prawa jest podstawa materialnoprawna do rozpatrzenia przedmiotowego żądania w trybie administracyjnym, a oceny i ustalenia organów co do ewentualnej jego fikcyjności nie mieszczą się w przesłance "innej uzasadnionej przyczyny", skutkującej odmowę wszczęcia postępowania.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że zbędny był zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. (umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości), jeśli nie był on podstawą prawną zaskarżonego postanowienia.

Poza tym dołączona do skargi przez pełnomocnika skarżącego decyzja DG KOWR z [...] czerwca 2020 R. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie przez J. E. nieruchomości od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. nie stanowi o naruszeniu w przedmiotowej sprawie (zakończonej ostatecznym postanowieniem wydanym wcześniej) zasady wyrażonej w art. 8 § 2 k.p.a., z której wynika, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim to strona ma wykazać, że

w przedmiotowej tematyce organy miały utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw, czego zabrakło w skardze. O "utrwalonej praktyce" można mówić wówczas, gdy jest trwała, niezmienna, przed odpowiednio długi okres kształtowana. Nie stanowi uzasadnienia naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. załączona jedna decyzja rozstrzygająca inaczej aniżeli w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone i poprzedzające je postanowienie (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania w wysokości 597 zł (wpis oraz koszty zastępstwa procesowego) Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).

Z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa procesowego, o którym mowa

w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku z art. 145a § 1 p.p.s.a. (zobowiązanie organu do wydania w terminie 21 dni decyzji w sprawie), ponieważ taka możliwość istnieje, jeśli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub pkt 2 p.p.s.a. Podstawą do wydania takiego zobowiązania nie jest też zarzucana przez skarżącą przewlekłość postępowania administracyjnego, której można dochodzić w innym trybie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą zobowiązane do zastosowania się do uwag Sądu i stosownie do ustaleń zakończą postępowanie zainicjowane wnioskiem strony z 5 września 2018 r. decyzją rozstrzygającą co do meritum (pozytywną lub negatywną), ewentualnie, jeżeli zajdą ku temu podstawy, decyzją umarzającą postępowanie.