Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółdzielnią za zaległości spółdzielni z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do lipca 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

T. S. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółdzielnią za zaległości spółdzielni z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do lipca 2010 r.

Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez dokonanie egzekucji znacznej kwoty z majątku Skarżącego.

Ponadto w piśmie z dnia 23 maja 2017 r. Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 300 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. istnieje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżący.

Na podstawie dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy Sąd ustalił, że jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 2250 zł brutto powiększone o miesięczną premię motywacyjną (w miesiącach luty – maj dochód Skarżącego kształtował się w przedziale 2015,86 zł – 3875,32 zł netto, vide: umowa o pracę, k. 74 akt sądowych oraz wyciągi z rachunku bankowego Skarżącego, k. 118 – 121 akt sądowych). Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, która pozostaje bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Skarżący nie posiada żadnych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. Z przedłożonej deklaracji PIT-37 wynika, że w 2016 r. jego dochód ze stosunku pracy wyniósł 32 101,52 zł, zaś jego małżonka osiągnęła dochód ze stosunku pracy w kwocie 1757 zł oraz z tytułu emerytury/rent i innych świadczeń w kwocie 9101,10 zł. Miesięczne wydatki Skarżącego wynoszą ok. 1000 zł.

Zważywszy więc na wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Rozważając skutki zapłaty orzeczonej zaskarżoną decyzją należności, należy mieć na uwadze, iż potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niego następstw finansowych.

W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod kątem zgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.