I SA/Wa 1502/04 - Wyrok

Data orzeczenia	2005-11-22	
Data wpływu	2004-09-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Cezary Pryca /sprawozdawca/
Elżbieta Lenart
Monika Nowicka /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych	
Sygn. powiązane	I OSK 275/06	
Skarżony organ	Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Elżbieta Lenart NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Przemysław Żmich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę, 2. poleca wypłacić adwokatowi K. D. z kancelarii adwokackiej K., M. I Wspólnicy Adwokaci spółki komandytowej z sum budżetowych Skarbu Państwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.	
Uzasadnienie
I SA/Wa 1502/04

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uchylił w całości decyzję z [...] czerwca 2004 roku numer [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. i umorzył postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że decyzją z dnia [...] grudnia 1997 roku numer [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., działając w oparciu o przepis art.23 ust.4 ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. 86, poz.433 ze zmianami) stwierdził, że W. K. nabyła uprawnienia do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony.

W dniu [...] kwietnia 2004 roku W. K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej o zachowaniu uprawnień do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony.

Decyzją z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej W., działając z urzędu, stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 1997 roku numer [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 roku numer [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., działając na podstawie art.23 ust.3 pkt.2 i ust.5 ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. 86, poz.433 ze zmianami) stwierdził, że W. K. nie nabyła uprawnienia do osobnej kwatery stałej.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uchylił w całości decyzję z dnia [...] czerwca 2004 roku numer [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. i umorzył postępowanie I instancji.

Na decyzję z dnia [...] lipca 2004 roku numer [...] Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. K. Skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła zarzut nie uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy niezbędnych do prawidłowego jej rozpoznania oraz zarzut celowego przedłużania postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.

W szczególności należy stwierdzić, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej W., działając z urzędu, stwierdził nieważność decyzji z [...] grudnia 1997 roku numer [...] Dyrektora Oddziału Terenowego Nr. [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. Instytucja stwierdzenia nieważności umożliwia wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami ze skutkiem ex tunc, a więc od chwili wydania decyzji. Wspomniana wyżej decyzja administracyjna, wydana w trybie nadzorczym, spowodowała właśnie taki skutek eliminując z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, decyzję stwierdzającą nabycie przez skarżącą uprawnień do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony. Pozostawał więc do rozpatrzenia wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2004 roku o wydanie decyzji o zachowaniu uprawnień do osobnej kwatery stałej.

Zgodnie z treścią art.23 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. 42/02, poz.368 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji, to jest w dniu [...] czerwca 2004 roku, w razie śmierci emeryta lub rencisty, prawo do kwatery nabywali wspólnie zamieszkali z emerytem lub rencistą, w dniu jego śmierci, małżonek, zstępni, wstępni, osoby przysposabiające i przysposobione oraz osoba która pozostawała we wspólnym pożyciu małżeńskim. Istniała więc podstawa prawna do merytorycznego rozpatrzenia wniosku W. Kj. Natomiast trafnie organ odwoławczy wskazał, że z dniem [...] lipca 2004 roku, ustawa z 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U.116/04, poz. 1203 ze zmianami) dokonała zmiany przepisów ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w tym także zasadniczej zmianie uległ przepis art.23 ustawy. Jednocześnie przepis art.19 ust.1 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw wprowadził zasadę, iż do spraw wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją stosuje się przepisy ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu nadanym ustawą z 16 kwietnia 2004 roku. Tym samym w dacie rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy nastąpiła zmiana stanu prawnego, którą organ administracji publicznej miał obowiązek uwzględnić z urzędu. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w wyniku zmiany przepisów ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej, w ustawie brak jest przepisów zezwalających na rozstrzyganie w formie decyzji administracyjnej o zachowaniu uprawnień do osobnej kwatery stałej. Oznacza to, że postępowanie w takiej sprawie należy uznać za bezprzedmiotowe.

Zasadnie więc organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji. Brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że organ administracji publicznej swym rozstrzygnięciem naruszył obowiązujące przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) oraz § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. 163, poz.1348 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.