Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 385/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 lipca 2023 r., nr SKO.RD/41/50/2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

I.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: organ) decyzją z 27 lipca 2023 r. (nr SKO.RD/41/50/2023) utrzymało w mocy decyzję Starosty Lwóweckiego z 17 kwietnia 2023 r., nr 66/2023, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM,B1,B,C1,B+E,C+E,T. Decyzję organ doręczał dwukrotnie. Pierwszy raz – nieprawidłowo i nieskutecznie (przesyłka wróciła do organu z adnotacją - adresat nie istnieje). Drugi raz decyzja została zaadresowana na adres pełnomocnika reprezentującego skarżącego w sprawie (na adres: [...]). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że doręczenie nastąpiło 29 sierpnia 2023 r. na ręce dozorcy domu J. K. (potwierdzenie doręczenia decyzji k. 21 akt administracyjnych). D.D. (dalej: skarżący) pismem z 29 września 2023 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po terminie.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 12 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 385/23, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja organu została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej na ręce dozorcy domu J. K. w dniu 29 września 2023 r., w trybie art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.).

Dokonując analizy akt sprawy Sąd pierwszej instancji uznał, że wywiedziona przez skarżącego skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a., który upłynął bezskutecznie z dniem 28 września 2023 r. Sąd wskazał bowiem, że skarżący nadał za pośrednictwem poczty skargę w dniu 29 września 2023 r. (data nadania wynikająca ze stempla pocztowego – k. 4 akt sądowych), czyli z jednodniowym uchybieniem trzydziestodniowego terminu na jej wniesienie, wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a.

III.

Skarżący działając przez swojego pełnomocnika, złożył zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W zażaleniu zarzucono na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem J. K. nie jest dozorcą domu ani osobą upoważnioną do odbioru pism procesowych.

IV.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12; dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Stosownie do treści art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszym postępowaniu jest postanowienie odrzucające skargę z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zatem jedynie, czy rzeczywiście nie został dochowany ustawowy termin do wniesienia skargi, a w konsekwencji - czy sąd pierwszej instancji zasadnie skargę odrzucił. W toku tego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie bada natomiast tego, z jakich powodów doszło do ewentualnego uchybienia terminowi do złożenia skargi.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że skarżący wniósł skargę po terminie. Ta okoliczność sprawiła, że nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie przez WSA złożonej przez niego skargi i przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego dokumentu prawa jazdy.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu należy wskazać, że ogranicza się ona jedynie do zakwestionowania prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że "Z powyższym orzeczeniem nie zgadza się Skarżący, który wskazuje, że Pani J.K. nie jest ani dozorcą domu, ani nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzestanie jedynie na jednozdaniowym, gołosłownym zaprzeczeniu, niezawierającym żadnych dokładniejszych informacji i wyjaśnień, uznać należy za niewystarczające. Skoro skarżący podważa prawidłowość (skuteczność) doręczenia mu przedmiotowej decyzji, ustalonego w tej sprawie przez Sąd na podstawie znajdującego się w aktach elektronicznego potwierdzenia doręczenia korespondencji (k. 21), to powinien oprzeć przedstawioną argumentację o twierdzenia, które mogłyby podlegać weryfikacji i poprzeć je odpowiednimi dowodami. Skoro jedynym argumentem zażalenia jest stwierdzenie, że J. K. nie jest dozorcą domu ani osobą upoważnioną do odbioru pism procesowych, to pełnomocnik powinien na tę okoliczność przedstawić stosowne wyjaśnienie i jakikolwiek dowód potwierdzający przedstawione twierdzenie.

Powyższy brak powoduje, że argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie może stanowić wystarczającej podstawy, która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji.

Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.