I OSK 1608/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-06-02	
Data wpływu	2014-06-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Krupiński /sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/	
Symbol z opisem	648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 4/14	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art. 1, art. 5; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503; art. 11 ust. 4; Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity
Dz.U. 2013 nr 0 poz 885; art.4, art. 33, art. 35; Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania m.st. Warszawy Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 4/14 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania m.st. Warszawy Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania m.st. Warszawy Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz M.S. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 4/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M.S. na decyzję Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania m. st. Warszawy Sp. z o.o. w Warszawie z dnia [...] października 2013 r., nr [...] i uchylił wspomnianą decyzję oraz decyzję poprzedzającą z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący M.S. wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2013 r. wystąpił do Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania m.st. Warszawy Sp. z o. o. w Warszawie (dalej także: organ, MPO), na podstawie art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., obecnie Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), zwanej dalej ustawą, o udostępnienie informacji publicznej w formie wiadomości e-mail lub w przypadku przekroczenia limitu transferu danych na płycie CD, w następującym zakresie:

"1) Czy – a jeżeli tak – w jaki sposób, określono cel emisji obligacji wyemitowanych przez MPO i objętych przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie S.A. (dalej: MPWiK)?,

2) Jaka była wielkość tej emisji?

3) Jaka była wartość nominalna oraz cena emisyjna jednej obligacji?

4) W jaki w sposób określono termin i sposób wykupu obligacji?

5) Jeżeli w warunkach emisji przewidziano oprocentowanie obligacji – od jakiej daty nalicza się oprocentowanie, ile wynosi oprocentowanie, w jaki sposób określono terminy wypłaty oprocentowania?

6) Czy – a jeżeli tak – w jakim zakresie i formie, określono zabezpieczenie obligacji?

7) Czy m.st. Warszawa poręczyło zobowiązania wynikające z wyemitowanych obligacji?

8) Czy w propozycji nabycia obligacji MPO udostępniła informacje dotyczące wartości zaciągniętych przez nią zobowiązań na ostatni dzień kwartału poprzedzającego udostępnienie propozycji nabycia, oraz perspektywy kształtowania przez nią zobowiązań do czasu całkowitego wykupu obligacji proponowanych do nabycia?

9) Jeżeli określono przedsięwzięcie, które ma być sfinansowane z emisji obligacji – czy w propozycji nabycia obligacji MPO udostępniła dane umożliwiające MPWiK orientację w efektach tego przedsięwzięcia oraz dane o jej zdolności do wywiązania się z zobowiązań wynikających z obligacji.

10) Czy przed objęciem obligacji MPWiK poddała badaniu i analizie sytuację finansową MPO? Jeżeli tak, to wniósł o udostępnienie wyników badań i analiz we wskazanej poniżej formie.

11) Jaki plan działania przyjęła MPWiK na wypadek, gdyby MPO nie posiadała środków na wykup wyemitowanych przez siebie obligacji?".

Organ decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku w punktach 1 – 6 i 8 – 11. W uzasadnieniu podał, odnosząc się do pkt 7 wniosku, że m. st. Warszawa nie poręczyło zobowiązań wynikających z wyemitowanych obligacji. W pozostałym zakresie powołał się na ograniczenia w dostępie do informacji ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy) oraz z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy). Odwołał się do określenia "tajemnica przedsiębiorstwa" jakim posługuje się ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.). Zgodnie z art. 11 ust. 4 tej ustawy, przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tymczasem informacje, o których udostępnienie zwrócił się skarżący, w ocenie organu stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w takim rozumieniu. Pytania zawarte we wniosku dotyczą szczegółowych kwestii związanych z emisją obligacji, a emisja obligacji to forma finansowania przedsiębiorstwa, która obejmuje szereg operacji finansowo – prawnych. Powszechną praktyką wśród przedsiębiorców jest zachowywanie w poufności szczegółowych informacji dotyczących uzyskiwanego finansowania, a szczegóły ustaleń z podmiotem udzielającym finansowania nie podlegają ujawnieniu osobom trzecim. Takie dane jak wielkość emisji, forma zabezpieczenia, wartość nominalna, terminy wykupu obligacji mają dla przedsiębiorstwa wartość gospodarczą, którą postanowiło chronić na podstawie obowiązujących przepisów prawa i regulaminu wewnętrznego. Dalej podkreślono, że MPO w 2012 r. podjęło działania celem zachowania poufności informacji związanych z emisją obligacji. Dokumentacja związana z powyższym przedsięwzięciem została opatrzona stosowną klauzulą ("tajemnica przedsiębiorstwa"), zgodnie z wewnętrznymi procedurami Spółki i tym samym osoby nieupoważnione nie mają do niej dostępu.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym skarżący podkreślił, że MPO jest spółką komunalną, gdzie 100% udziałów posiada m. st. Warszawa, co oznacza, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, Spółka jest zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej, organ decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], ponownie odmówił udostępnienia żądanej informacji w zakresie wskazanym w pkt 1 – 6 i 8 – 11 wniosku. W uzasadnieniu powołał się na dotychczasową argumentację i wskazał, że przepisy ustawy o obligacjach nakazują ujawnianie tylko niektórych informacji dotyczących emisji obligacji. W przypadku emisji dokonywanej w trybie art. 9 pkt 3 ustawy (tak jak w przedmiotowej sprawie), ujawnieniu podlegają informacje wskazane w art. 10 tej ustawy. Podkreślono, że wymieniona ustawa nakazuje ujawnienie przedmiotowych informacji wyłącznie podmiotowi, do którego kierowana jest oferta nabycia obligacji. Ustawowe zastrzeżenie realizacji przez emitenta obowiązków informacyjnych na rzecz potencjalnych obligatariuszy ma na celu ochronę interesów nabywców obligacji i udostępnienie im podstawowych informacji dotyczących emitenta przed podjęciem decyzji o nabyciu obligacji. W przypadku emisji zamkniętej, tak, jak w analizowanej sytuacji, emitent zobowiązany jest zatem ujawnić przedmiotowe informacje tylko podmiotowi, do którego kierowana jest oferta nabycia, bo tylko on jest potencjalnym nabywcą obligacji. Nie jest zatem zasadne twierdzenie strony, że przepisy ustawy o obligacjach nakazują ujawnienie wskazanych danych każdemu podmiotowi, który zwróci się o ich udostępnienie. Nadanie dokumentacji klauzuli "tajemnica przedsiębiorstwa" oznacza, iż zgodnie z procedurami obowiązującym w Spółce, tylko ograniczony krąg osób ma do niej dostęp. Stosowane procedury i zabezpieczenia techniczne chronią tego rodzaju dokumentację i zapobiegają zapoznaniu się z nią przez nieupoważnione podmioty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 6, art. 7 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 16 ust. 2 ustawy, nie wskazanie daty wydania zaskarżonej decyzji, a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 ust. 1 ustawy, polegające na bezpodstawnym uznaniu przez MPO, iż informacje o udostępnienie których się zwrócono nie zaliczają się do kategorii spraw publicznych i w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu, pomimo wyraźnego brzmienia przepisu w tym zakresie, 2) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, polegające na bezpodstawnym uznaniu przez MPO, że nie zalicza się ono do kategorii podmiotów wskazanych w powołanym przepisie, mających obowiązek udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji gdy MPO jest spółką prawa handlowego, w której 100% udziałów posiada jednostka samorządu terytorialnego – m.st. Warszawa, 3) art. 5 ust. 2 ustawy, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że żądana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na zaliczenie jej do kategorii "tajemnicy przedsiębiorcy" oraz, że w stosunku do tych informacji MPO podjęło niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej poufności. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty i stwierdzono, że nadanie decyzji drugiej instancji daty wcześniejszej od decyzji pierwszej instancji oznacza, że została ona wydana bez daty. Ustawa o dostępie do informacji przewiduje pewne ograniczenia w uzyskiwaniu informacji publicznych i sytuację taką definiuje art. 5. Jednakże przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady udostępniania informacji publicznych, a regulacje prawne o charakterze wyjątku winny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, a nie rozszerzająco. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej odnosił się do emisji przez MPO obligacji i objęcia ich przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie S.A. Oceniając te żądanie poprzez pryzmat pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy zwrócono uwagę na ustawę z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach (Dz. U. z 2001 r., nr 120, poz. 1300 ze zm.), zgodnie z którą w przypadku emisji realizowanej w tzw. "trybie zamkniętym" (art. 9 ust. 3), jak i w drodze publicznego proponowania ich nabycia, bez stosowania przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r., nr 185, poz. 1439 ze zm.), konieczne jest udostępnienia informacji wskazanych w art. 10 tej ustawy. Propozycja nabycia obligacji emitowanych w trybie określonym w art. 9 pkt 2 i 3 powinna zawierać dane, które stosownie do rodzaju emitenta i obligacji pozwalają na ocenę sytuacji finansowej. W szczególności wymagane są dane dotyczące:

- celów emisji, jeżeli są określone,

- wielkości emisji,

- wartości nominalnej i ceny emisyjnej obligacji lub sposobu jej ustalenia,

- warunków wykupu,

- warunków wypłaty oprocentowania,

- wysokości i formy ewentualnego zabezpieczenia i oznaczenia podmiotu udzielającego zabezpieczenia,

- wartości zaciągniętych zobowiązań na ostatni dzień kwartału poprzedzającego udostępnienie propozycji nabycia oraz perspektywy kształtowania zobowiązań emitenta do czasu całkowitego wykupu obligacji proponowanych do nabycia,

- danych umożliwiających potencjalnym nabywcom obligacji orientację w efektach przedsięwzięcia, które ma być sfinansowane z emisji obligacji, oraz zdolności emitenta do wywiązania się ze zobowiązań wynikających z obligacji, jeżeli przedsięwzięcie jest określone,

- zasad przeliczania wartości świadczenia niepieniężnego na świadczenie pieniężne.

Lektura powyższych zapisów prowadzi do wniosku, iż informacje określone w wyżej wymienionych punktach w żadnym wypadku nie mają charakteru poufnego czy niejawnego. Tym samym twierdzenie, że informacje te mieszczą się w granicach pojęcia "tajemnica przedsiębiorstwa", o której mowa w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie może zasługiwać na aprobatę. Podkreślono, że sformułowane we wniosku z dnia 30 sierpnia 2013 r. pytania od 1 do 9, pokrywają się z treścią cytowanego wyżej art. 10 ustawy o obligacjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę dokonał analizy treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjmując, że krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje także podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. MPO jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy. Z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że w MPO jedynym akcjonariuszem jest m.st. Warszawa i jej głównym celem działalności jest odbiór i unieszkodliwianie odpadów oraz oczyszczanie miasta. Z powyższego zatem wynika, że Spółka jest osobą prawną, ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która gospodaruje mieniem komunalnym, należącym w 100% do m.st. Warszawy. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Skoro majątek Przedsiębiorstwa jest w całości majątkiem komunalnym i MPO wykonuje także zadania publiczne, to jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 ustawy. Każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnoszące się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.

Wyjątki od powyższej zasady wprowadza art. 5 ustawy. W myśl ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wydając decyzję odmowną z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy należy uwzględnić, iż powołana ustawa nie zawiera definicji tego pojęcia. Sąd powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i poglądy wyrażane w piśmiennictwie przyjął, że dokonując wykładni tego terminu należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.). Zgodnie z art. 11 ust. 4 powołanej ustawy przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W ocenie Sądu zobowiązany nie uprawdopodobnił, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę i nie podjął niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji), co powinno nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów; brak tego rodzaju zastrzeżeń wyłącza możliwość ograniczenia dostępu do tego typu dokumentów ze względu na tę przesłankę, w szczególności gdy zastrzeżenie tajemnicy nastąpiło po wcześniejszym wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji. Obligacje to dłużne papiery wartościowe, w których emitent stwierdza, że jest dłużnikiem wierzyciela obligacji (obligatariusza) i zobowiązuje się wobec niego do określonego świadczenia (wykupu obligacji). Obligacje może emitować nie tylko Skarb Państwa, ale także przedsiębiorcy posiadający osobowość prawną, gminy i ich związki, a także m.st. Warszawa. Publiczna emisja obligacji jest jednym ze sposobów zbierania środków na finansowanie prowadzonej działalności gospodarczej. Emitent sprzedając obligacje, pożycza w ten sposób od nabywcy obligacji pewną sumę pieniędzy i zobowiązuje się ją zwrócić w określonym terminie oraz zapłacić należne odsetki. Emitowanie obligacji poddane jest szczegółowej regulacji prawnej w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) i d) ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku osób prawnych samorządu terytorialnego i podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzących z zadysponowania majątkiem, o którym mowa m.in. w lit. c), oraz pożytkach z tego majątku i obciążeniach. Zasady nabywania papierów wartościowych przez podmiot prawa handlowego (spółkę akcyjną), którego właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego i dodatkowo podmiot ten realizuje w imieniu jednostki samorządu terytorialnego zadania publiczne, wiążą się z dysponowaniem majątkiem publicznym, osiąganiem z tego tytułu pożytków (odsetek z obligacji), jak też stanowi obciążenie finansowe. Zatem żądanie objęte wnioskiem skarżącego mieści się w pojęciu informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 c) i d) ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem odnosi się do informacji o gospodarowaniu majątkiem tzw. spółki komunalnej.

Sąd I instancji podkreślił, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jej przepisy stosuje się także do innych, niż jednostki sektora finansów publicznych, podmiotów, w zakresie w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi środkami. Co do zasady, informacja o majątku, którym dysponują władze publiczne oraz podmioty realizujące w imieniu tych władz zadania publiczne, podlega udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu. Również art. 35 ustawy o finansach publicznych to potwierdza, stanowiąc, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes Państwa. MPO nie wykazało, że przedmiot żądania skarżącego dotyczy informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadające wartość gospodarczą. Obie podjęte w sprawie decyzje kwestii tych nie poruszają. Przy tym w przeważającej części żądana przez skarżącego informacja publiczna dotyczy danych, które podlegają udostępnieniu w propozycji nabycia obligacji w trybie oferty publicznej, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r., nr 185, poz. 1439 ze zm.), do których nie stosuje się przepisów tej ustawy oraz proponowania nabycia obligacji w inny sposób (ze względu na ocenę sytuacji finansowej emitenta). Przepis art. 10 ust. 1 zd. drugie ustawy o obligacjach stanowi, iż emitent zobowiązany jest do udostępnienia informacji dotyczących w szczególności: 1) celów emisji, jeżeli są określone, 2) wielkości emisji, 3) wartości nominalnej i ceny emisyjnej obligacji lub sposobu jej ustalenia, 4) warunków wykupu, 5) warunków wypłaty oprocentowania, 6) wysokości i formy ewentualnego zabezpieczenia i oznaczenia podmiotu udzielającego zabezpieczenia, 7) wartości zaciągniętych zobowiązań na ostatni dzień kwartału poprzedzającego udostępnienie propozycji nabycia oraz perspektywy kształtowania zobowiązań emitenta do czasu całkowitego wykupu obligacji proponowanych do nabycia, 8) danych umożliwiających potencjalnym nabywcom obligacji orientację w efektach przedsięwzięcia, które ma być sfinansowane z emisji obligacji, oraz zdolności emitenta do wywiązania się z zobowiązań wynikających z obligacji, jeżeli przedsięwzięcie jest określone, 9) zasad przeliczania wartości świadczenia niepieniężnego na świadczenie pieniężne. Gwarancja jawności powyższej informacji jest skierowana przede wszystkim do potencjalnego nabywcy obligacji, jednakże wobec braku zawężenia podmiotowego tej gwarancji należy przyjąć, iż ma ona charakter ogólnie dostępny. Ustawodawca nie zakreślił też cezury czasowej jawności tej informacji. Zatem trudno dopatrzyć się celowości uznawania przedmiotowej informacji za poufną już po dokonaniu zbycia obligacji, zwłaszcza, iż szereg informacji na temat nabytych przez MPWiK obligacji znalazło się w dostępnym sprawozdaniu Zarządu MPWiK z dnia 10 kwietnia 2013 r., a załączonym przez skarżącego do pisma z dnia 10 marca 2014. Biorąc zatem pod uwagę, iż normą jest jawność, przejrzystość i transparentność gospodarowania środkami publicznymi, a w tym pojęciu mieszczą się niewątpliwie zasady nabywania i zbywania papierów wartościowych (za zobowiązania wynikające z obligacji emitent odpowiada całym swym majątkiem – art. 8 ust. 1 ustawy o obligacjach) oraz mając na względzie, iż w niniejszej sprawie nabywcą (pożyczającym pieniądze publiczne) i sprzedającym obligację (zaciągającym pożyczkę z pieniędzy publicznych) są spółki komunalne (gospodarujące środkami publicznymi), brak jest przesłanek do wyłączania jawności żądanej przez skarżącego informacji. Sąd zauważył także, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w żadnej mierze nie mieści się w rodzajach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 § 1 i 2 K.p.a. oraz zawiera błędną datę jej wydania.

W skardze kasacyjnej Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania w m. st. Warszawie sp. z o.o. zarzuciło na podstawie kasacyjnej z art.174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie:

1) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w analizowanej sprawie wyłączona jest zasada poufności w odniesieniu do żądanych informacji publicznych;

2) art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885) poprzez ich błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Spółka jest podmiotem wykorzystującym środki publiczne lub dysponującym takimi środkami oraz w konsekwencji, że w analizowanej sytuacji do Spółki mają zastosowanie zasady dotyczące jawności gospodarki środkami publicznymi wskazane w tych przepisach;

3) art. 10 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach (Dz. U. z 2001 r. Dz. U. nr 120, poz. 1300 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż przepis ten statuuje obowiązek udostępnienia informacji przez MPO jako emitenta obligacji wszystkim podmiotom, podczas gdy przepis ten zobowiązuje emitenta do udostępniania informacji nt. emisji tylko potencjalnym nabywcom obligacji.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art., 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.) poprzez uznanie, że Spółka nie uprawdopodobniła, iż żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Uchybienie to doprowadziło do błędnego wniosku, iż przedmiotowe informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa, co w konsekwencji prowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku sprzecznych twierdzeń, iż wobec charakteru wnioskowanych informacji wyłączona jest możliwość odmowy ich udostępnienia i jednocześnie, że o ile uprawdopodobniono by, że wskazane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa zasadna byłaby odmowa ich udostępnienia;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, iż sentencja zaskarżonej decyzji była wadliwa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 113 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że wskazanie błędnej daty wydania decyzji przez MPO było wadliwością, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konkluzji wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; ewentualnie — na podstawie art. 188 PPSA — o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przestawiło dotychczasowy przebieg sprawy, podkreślając, że stanowisko Sądu nie było jednoznaczne. Z jednej strony Sąd wskazał na wyłączenie zasady poufności a z drugiej na niewykazanie przez Spółkę, że sporne informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. Poza sporem była kwestia, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej doznaje ograniczeń wskazanych w art. 5 ustawy m. in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. O ile określona informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, wówczas prawo dostępu do takiej informacji zostaje wyłączone, a jedynym przypadkiem, w którym informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorcy mogłaby zostać udostępniona jest sytuacja, w której przedsiębiorca rezygnuje z przysługującego mu prawa do ochrony jego tajemnicy. W zaskarżonym wyroku WSA stwierdził, że zasada poufności do żądanych informacji publicznych w realiach niniejszej sprawy jest wyłączona ale nie uzasadnił powyższego stanowiska, w szczególności nie wskazał przepisu, który wyłączałby zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy. WSA stwierdził, że w sprawach dostępu do informacji publicznej istnieje potrzeba "prawidłowego wyważenia proporcji, jakie musza być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr". Powyższy pogląd nie znajduje podstawy w rozpatrywanej sprawie, gdyż ustawa nie daje możliwości "wyważania", czy w danej sprawie należy ujawnić tajemnicę przedsiębiorstwa ze względu na obowiązek organu udzielenia informacji publicznej i nie zawiera przyzwolenia do "miarkowania" informacji, a zwrot "podlega ograniczeniu" należy traktować jako wyłączenie. Jeśli ustawodawca zamieścił jedyny warunek wyłączający omawianą ochronę, i to warunek zależny od woli samego zainteresowanego (przedsiębiorcy), to tym bardziej nie można twierdzić, że decyzja o ujawnieniu omawianej tajemnicy uzależniona jest od "wyważania proporcji" przez podmiot rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie kwestionuje możliwość stosowania do niego przepisów ustawy o finansach publicznych, gdyż Spółka nie spełnia kryteria "innych podmiotów", o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Fakt, że MPO jest tzw. spółką komunalną, w której jedynym udziałowcem jest m.st. Warszawa nie jest równoznaczny, z tym iż jest ona podmiotem wykorzystującym lub dysponującym środkami publicznymi. MPO otrzymuje od m.st. Warszawy środki pieniężne, ale nie jako "dysponent części budżetowych", lecz jako przedsiębiorca świadczący usługi na rzecz miasta. Otrzymując wynagrodzenie za świadczoną na rzecz miasta usługę, MPO nie staje się podmiotem dysponującym środkami publicznymi. W konsekwencji powyższego niezasadne było również zastosowanie art. 33 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Podobnie, nieprawidłowe było odwołanie się przez Sąd do art. 35 Ustawy o FP. Złożony przez Wnioskodawcę wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczył bowiem umowy, z której zobowiązanie było realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych. Przepis art. 10 ustawy o obligacjach dotyczy wyłącznie potencjalnych nabywców obligacji. Wynika to zarówno z jasnego brzmienia przepisu, jak i z jego ratio legis. Przepis ten wyraża zasadę jawności tylko w odniesieniu do tychże nabywców. Wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji dotyczących szczegółów emisji obligacji przez Spółkę. MPO wyjaśniło w decyzji z dnia 29 października 2013 r., iż emisja obligacji to forma finansowania przedsiębiorstwa, a powszechną praktyką jest zachowywanie w poufności szczegółowych informacji dotyczących uzyskiwanego finansowania. Wśród danych, które co do zasady nie podlegają ujawnieniu wskazać można sporne informacje. MPO stwierdziło w decyzji, że potencjalni konkurencji mogliby wykorzystać omawiane dane, a wiedza o zaciągniętych przez konkurenta zobowiązaniach i o szczegółowych warunkach, na których zapewniono mu finansowanie, mogłaby być skutecznym narzędziem rywalizacji rynkowej. Ujawnienie szczegółowych informacji na temat emisji obligacji, dawałoby nieuzasadnioną przewagę konkurentom Spółki. Tym samym Spółka uprawdopodobniła, iż informacje te mają wartość gospodarczą. Spółka jest podmiotem działającym na rynku konkurencyjnym. Okoliczność, iż MPO jest spółką "miejską" nie wiąże się z jakimikolwiek przywilejami w zakresie zlecania świadczenia Spółce usług. W szczególności Spółka rywalizuje na równych zasadach z podmiotami prywatnymi w przetargach dotyczących usług w zakresie utrzymywania czystości. Zdaniem skarżącej kasacyjnie można przyjąć, że zabezpieczenie fizyczne/techniczne informacji (na przykład przechowywanie dokumentów w zamkniętej szafie, do której dostęp ma wąski krąg osób lub zabezpieczenie pliku komputerowego hasłem, które znane jest upoważnionym osobom) w połączeniu z zabezpieczeniem prawnym (regulamin zakazujący ujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa oraz stosowanie odpowiednich klauzul w umowach), stanowią wystarczające działania ukierunkowane na zachowanie poufności informacji przedsiębiorcy. W ocenie autora skargi kasacyjnej ewentualne naruszenie przepisów proceduralnych polegające na wadliwej sentencji decyzji odwoławczej oraz błędnego datowania tej decyzji nie miały wpływu na wynik sprawy.

Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu poparł stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, podkreślił, że wobec upływu terminu wykupu spornych obligacji informacja o nich utraciła już jakiekolwiek znaczenie gospodarcze. Ponadto dane dotyczące obligacji MPO zostały już upublicznione w aktach Krajowego Rejestru Sądowego w sprawozdaniach tej jednostki oraz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie. MPO jest spółką komunalną, powołaną w trybie przepisu art. 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r., nr 45, poz. 236 ze zm.) w celu realizacji zadań własnych i przy wykorzystaniu mienia należącego do jednostki samorządu terytorialnego. Okoliczność, że obie te spółki są spółkami komunalnymi wynika wprost z przepisu art. 215 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r., nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej nadal jako P.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Rozpoznając zatem sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszym rzędzie należało odnieść się do zarzutu procesowego, a mianowicie zarzutu na ruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. na skutek zawarcia w uzasadnieniu sprzecznych twierdzeń co do charakteru wnioskowanej informacji. Przepis powyższy określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 27 października 2010 r., sygn. akt II GSK 900/09, z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 745/11, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOIS). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, dokonano też jego oceny. To, że skarżący nie zgadza się z tą oceną nie oznacza jeszcze, że omawiany przepis został naruszony. Za pomocą tego przepisu nie można bowiem zwalczać przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego oraz wyrażonego poglądu prawnego, a taką próbę podejmuje autor skargi kasacyjnej polemizując w tym zakresie ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wprawdzie Sąd I instancji zawarł w nim obszerny wywód co do zagadnienia tajemnicy przedsiębiorcy oraz co do możliwości ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej z tej przyczyny, ale na str. 11 uzasadnienia w sposób jednoznaczny przyjął, że "zasada poufności do żądanych informacji publicznej w realiach niniejszej sprawy jest wyłączona", a zatem wykluczył możliwość zastrzeżenia tego typu informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. W takim stanie sprawy nie zachodzi w uzasadnieniu zarzucona sprzeczność.

Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie kwestionować stanowiska Sądu I instancji, że organ należał do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w trybie przepisów ustawy, wskazać należy, iż kwestia ta wielokrotnie była wyjaśniana w orzecznictwie i ukształtowała się w tej materii jednolita linia orzecznicza. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne Sąd uznał, że do zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami komunalnymi. Kwestia zaliczenia przedsiębiorstw komunalnych do kategorii podmiotów wykonujących "zadania publiczne", które to pojęcie użyte zostało w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to stanowią one zadania publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. A skoro tak, to bez względu na to, czy przedsiębiorstwo komunalne wykonuje zadania w formie prawnej zakładu budżetowego jednostki samorządu terytorialnego, czy też w formie spółki kapitałowej, mieści się ona w pojęciu podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. A zatem Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Wywód powyższy ma znaczenie także w aspekcie zarzutu materialnoprawnego podniesionego w skardze kasacyjnej, dotyczącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 2 ustawy w kontekście możliwości zastosowania regulacji wynikających z ustawy o finansach publicznych. Przepis art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych stanowi wprost, że jej przepisy stosuje się do:

1) jednostek sektora finansów publicznych

2) innych podmiotów w zakresie w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi środkami.

Z przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r., nr 45, poz. 236 ze zm.) wynika, że "1. Ustawa określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. 2. Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych."

Jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1).

Z kolei art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) wskazuje, że przepisy ustawy stosuje się do:

1) jednostek sektora finansów publicznych;

2) innych podmiotów w zakresie, w jakim wykorzystują środki publiczne lub dysponują tymi środkami.

2. Przepisy dotyczące jednostek samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio do związków gmin i powiatów. Przepis art. 9 pkt 14 tej ustawy stanowi, że sektor finansów publicznych tworzą "inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, banków i spółek prawa handlowego". Oznacza to, że przedsiębiorstwa komunalne prowadzone w formie spółek prawa handlowego, nie zostały zaliczone do wąsko rozumianego sektora finansów publicznych, ale w stosunku do nich nie zostały wyłączone ogólne zasady jawności i transparentności gospodarowania środkami publicznymi, wynikające m. in. z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też zasady dotyczące finansów publicznych o ile wykorzystują one środki publiczne lub dysponują takimi środkami (okoliczność ta została w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wykazana). Podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, ze MPO działa na rynku i pozyskuje środki z realizacji określonych zadań na rynku konkurencyjnym, nie przekreśla faktu dysponowania majątkiem publicznym podmiotu tworzącego tę Spółkę. Pomocniczo mogą mieć tu zatem zastosowanie regulacje ustawy o finansach publicznych, w tym art. 33 wprowadzający zasadę jawności gospodarki środkami publicznymi oraz przepis art. 35 odnoszący się do zakresu stosowania klauzul wyłączających tę jawność. W myśl tego ostatniego przepisu "Klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa".

Trafnie zatem Sąd I instancji dokonał wykładni przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez pryzmat powyższych regulacji, przyjmując, że tzw. tajemnica przedsiębiorcy nie może być dowolnie rozszerzana na wszelkie możliwe aspekty działalności przedsiębiorstwa komunalnego wykonującego zadania publiczne, a wyraźną granicę wprowadza tu przepis art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, nie odnoszący się w żadnym stopniu do gospodarki finansowej przedsiębiorcy. Tym bardziej należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że został on wyrażony w stosunku do podmiotu utworzonego przez jednostkę samorządową, należącą bez wątpienia do sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 2 ustawy o finansach publicznych).

Ponadto w orzecznictwie dominuje pogląd, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4, musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13 publ. w CBOIS).

Ocena dokonana w zaskarżonym wyroku jest zatem prawidłowa, gdyż uwzględnia materialnoprawną niemożność uznania informacji dotyczącej emisji obligacji przez podmiot wykonujący zadania publiczne, za informację wchodzącą w zakres pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy, zdefiniowanego w art. 11 ust. 4 ustawy zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Nie doszło także do zarzuconego naruszenia przepisu art. 10 ustawy o obligacjach, gdyż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Dotyczy on tylko wewnętrznych relacji pomiędzy podmiotem proponującym nabycie obligacji w trybie przepisu art. 9 pkt 2 i 3 tej ustawy a kręgiem podmiotów stanowiących potencjalnych nabywców tych obligacji. Na etapie emisji obligacji może wprawdzie dojść do zastrzeżenia poufności niektórych danych, stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy – oferenta obligacji, ale musi dotyczyć to danych stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy w sensie materialnoprawnym. Trafnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że zastrzeżenie tajemnicy nie mogło nastąpić już po złożeniu oferty (zob. M. Okniński "Zastrzeżenie tajemnicy firmy musi być uzasadnione" – Dziennik Gazeta Prawna z 25.05.2015 r., nr 99).

W świetle powyższego nie jest także usprawiedliwiony zarzut procesowy naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. i art. 7, 77 § 1 i § 4, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., gdyż został on postawiony w kontekście nieusprawiedliwionego (co wyjaśniono powyżej) zarzutu błędnej wykładni unormowań materialnoprawnych – ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sad I instancji nie wyraził poglądu jakoby rzeczywiście występujące i niekwestionowane przez skarżącego kasacyjnie wady decyzji, polegające na błędnej redakcji decyzji odwoławczej oraz na wadliwym oznaczeniu daty tej decyzji, miały istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiły samoistną podstawę jej uchylenia.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji, oddalając skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 204 pkt 2 P.p.s.a.