Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. H. i K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2010 r. oraz zwrotu podatku wraz z należnymi odsetkami postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. H. H. i K. H., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. z dnia [...], nr [...], odmawiającą H. H. i K. H. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za 2010 r. w wysokości [...] zł i zwrotu podatku wraz z należnymi odsetkami.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 czerwca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 17 akt sąd.).

Jednocześnie pismem z dnia 6 czerwca 2016 r., nadanym w dniu 17 czerwca 2016 r., pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest - stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a.") - uiszczenie wpisu od skargi. Zgodnie z art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Brak uiszczenia wpisu, stanowi brak fiskalny skargi, który można konwalidować w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Według tego przepisu sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Przenosząc powyższe uwagi ogólne natury prawnej na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I zawierający wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 czerwca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 17 akt sąd.), a zatem termin do uiszczenia należnej opłaty upływał z dniem 17 czerwca 2016 r. W zakreślonym terminie brak fiskalny skargi nie został usunięty, co jednoznacznie potwierdza pismo z dnia 24 czerwca 2016 r. (k. 21 akt sąd.).

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżących o cofnięcie skargi wyjaśnić należy, iż merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli zaś skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. W tych okolicznościach badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i ewentualne umorzenie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może mieć miejsce tylko wtedy, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W badanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż skarga jest obarczona brakiem fiskalnym, jakim jest brak wpisu sądowego, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Tym samym stwierdzić należy, że w sprawie ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.