Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski, Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski, sędzia WSA (del.) Magdalena Dobek – Rak (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Pietraś - Skobel, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 212/23 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 8 listopada 2022 r. nr SKO.415/363/2022 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz B. J. kwotę 1557 (jeden tysiąc pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem brakującej części wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 212/23, oddalił skargę B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 8 listopada 2022 r., nr SKO.415/363/2022, którą organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), zwanej dalej k.p.a., uchylił w całości decyzję Wójta Gminy (...) z 28 lipca 2022 r., nr RG.6730.175.2021.MS, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w M., w gminie (...), i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Ze wskazanych rozstrzygnięć wynika, że decyzja Wójta Gminy (...) z 28 lipca 2022 r. ustalająca warunki zabudowy została wydana dla zrealizowanego wcześniej przez B. J. przedsięwzięcia budowlanego, w przedmiocie którego zostało wszczęte postępowanie naprawcze prowadzone na podstawie art. 50-51 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 333), zwanej dalej Prawem budowlanym. Decyzją z 10 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zobowiązał B.J. do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Z kolei postanowieniem z 22 lipca 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wezwał B. J. do dostosowania rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dniu 24 września 2021 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy (...) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Po przeprowadzeniu postępowania Wójta Gminy (...) uznając, że wniosek jest kompletny i inwestycja jest zgodna z wymogami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., decyzją z 28 lipca 2022 r. ustalił warunki zabudowy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i umarzającej postępowanie wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku jest dopuszczalne wyjątkowo – w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia takiej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego. Kolegium wskazało, że w tej sprawie organy nadzoru budowlanego nie wszczęły postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 2 pkt b Prawa budowlanego a toczy się przed nimi postępowanie naprawcze w związku z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r., II OSK 2162/16, organ odwoławczy uznał, że postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o art. 50-51 Prawa budowlanego nie daje podstaw do żądania przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W postępowaniu naprawczym nie jest bowiem dopuszczalne stosowanie analogii z art. 48 ust. 2 pkt b Prawa budowlanego, ponieważ przepis ten odnosi się do legalizacji samowoli budowlanej. Uwzględniając powyższe Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę B. J. stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest dla inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest konieczna, aby ją przedłożyć w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, mającym na celu legalizację wykonanych robót budowlanych. Podstawę w tym przypadku stanowią regulacje ustawy – Prawo budowlane dotyczące procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej, jeżeli inwestor nie legitymował się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy w chwili wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Natomiast ustalenie warunków zabudowy dla istniejącego obiektu budowlanego poza przywołanym powyżej postępowaniem mającym na celu usunięcie stanu samowoli budowlanej, jest niedopuszczalne. Sąd Wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor legitymował się zarówno decyzją o warunkach zabudowy, jak i pozwoleniem na budowę, wydanym w oparciu o tę decyzję. Realizując inwestycję nie dochował jednak warunków pozwolenia na budowę co spowodowało, że po wielu latach od zakończenia budowy wdrożone zostało postępowanie naprawcze, unormowane przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego. W świetle postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 22 lipca 2021 r. inwestor wezwany został do dostosowania rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, treść postanowienia nie pozostawia wątpliwości co do tego, że organ nadzoru budowlanego w ramach postępowania naprawczego nawiązał do istniejącej w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy. Nie nałożył natomiast obowiązku uzyskania takiej decyzji dla zrealizowanej z odstępstwami inwestycji. Wobec tego niedopuszczalnym było wydanie decyzji o warunkach zabudowy na skutek wniosku inwestora z 24 września 2021 r. o wydanie takiej decyzji dla wybudowanego na działce nr [...] domu mieszkalnego jednorodzinnego.

W skardze kasacyjnej B.J., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, że w sytuacji wdrożenia postępowania naprawczego przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej w stanie faktycznym, w którym brak jest w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (wobec upływu terminu ważności), zaś organ nałożył na stronę obowiązek dostosowania rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie zamiennym do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokata, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z 25 sierpnia 2023 r. skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o ile nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywanej w granicach skargi kasacyjnej został wyznaczony sformułowanym w niej wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zarzutem sformułowanym w ramach podstawy wskazanej w art. 174 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest zasadna.

W skardze kasacyjnej skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zmierzający w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który - uznając za zgodną z prawem zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 8 listopada 2022 r., którą organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Wójta Gminy (...) z 28 lipca 2022 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w miejscowości M., gminie (...), i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji – stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niemożliwe, albowiem organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania nadzorczego zobowiązał skarżącego kasacyjnie do dostosowania projektu budowlanego zamiennego do istniejącej w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy z 1995 r. a nie do decyzji nowo wydanej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie w sposób dostatecznie zrozumiały przedstawił istotę zarzutów naruszenia prawa, co umożliwiało ich ocenę. Nieprecyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych, które jednak oddaje istotę zarzucanych naruszeń, w świetle wykładni prawa wynikającej z uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, nie może być uznane za takie uchybienie skargi kasacyjnej, które uzasadniałoby jej oddalenie bądź odrzucenie. Zgodnie bowiem z zasadą falsa demonstratio non nocet, w myśl której podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, uchybienie takie nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy rozpoznania tak postawionych zarzutów kasacyjnych.

Tytułem wstępu wskazać należy, że w kontekście prawnie ukształtowanego przebiegu procesu inwestycyjno-budowlanego decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest co do zasady przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, szczególnym przypadkiem wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej bądź będącej w toku jest postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (art. 48 i nast. Prawa budowlanego), w ramach którego decyzja o warunkach zabudowy pełni wyjątkową rolę dokumentu legalizacyjnego (art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego). Wbrew jednak stanowisku organu odwoławczego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej nie jest wykluczone także w ramach toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania naprawczego uregulowanego przepisami art. 50-51 Prawa budowlanego.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie potwierdza, że bezpośrednią przyczynę wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiło postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, prowadzone w trybie art. 50-51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przedmiocie istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Decyzją z 10 lutego 2020 r., nr PINB.5160.12.1.2020, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zobowiązał skarżącego do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w M., w gminie (...). Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, iż organ uznał, że budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy Krasne z 17 listopada 1995 r., nr UG.7351/B/98/95, projektu budowlanego m.in. w zakresie usytuowania obiektu na działce. Jak wskazano, zgodnie z zatwierdzonym projektem obiekt winien znajdować się w odległości 5,80 m od południowej granicy działki nr [...], a aktualnie znajduje się w odległości 4,01 m od tej granicy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 kwietnia 2020 r., nr OA.7721.18.5.2020, zaś 15 marca 2021 r. skarżący przedłożył projekt zamienny. Postanowieniem z 22 lipca 2021 r., nr PINB.5160.12.1.2020, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie wezwał skarżącego do dostosowania rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym "do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". W uzasadnieniu postanowienia organ nadzorczy wyjaśnił, że z przedłożonej przez skarżącego decyzji Wójta Gminy (...) z 31 maja 1995 r., nr UG.7331/B/79/95, o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wynika, że budynek mieszkalny należy lokalizować w odległości: "(...) 5,8 m od działki P. J. M. – strona południowa". Z kolei w świetle przedłożonego projektu budowlanego zamiennego ściana południowa budynku będzie znajdować się w odległości 4,00 m od granicy południowej działki [...]. Uznając zatem, że rozwiązania zawarte w przedłożonym projekcie są sprzeczne z ustaleniami przedłożonej decyzji o warunkach zabudowy z 1995 r. organ zobowiązał inwestora do wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości. Organ nadzorczy wskazał przy tym wyraźnie, że: "nastąpić to może albo poprzez dostosowanie rozwiązań w projekcie do ustaleń posiadanej decyzji o warunkach zabudowy albo poprzez uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia nie będą sprzeczne z projektem". W dniu 24 września 2021 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy (...) o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] położonej w M., w gminie (...), w kształcie wynikającym z dokonanych odstępstw od zatwierdzonego projektu.

W świetle art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r.), w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, właściwy organ administracji nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przy czym "przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian". Oznacza to, że istotne zmiany, jakich dopuścił się inwestor w stosunku do tego, co było przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym, muszą być ocenione z uwzględnieniem przepisów, które regulują ocenę projektu budowlanego, a więc m.in. z uwzględnieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, z których wynika, że właściwy organ administracji sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W przedmiotowej sprawie konieczna była zatem ocena, czy inwestycja w postaci, jaką nadał jej inwestor wskutek istotnych odstępstw od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego, jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ocena ta powinna opierać się na decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przypadek, którego dotyczy ten przepis, jest rodzajem samowoli budowlanej, a z obecnie obowiązujących przepisów dotyczących likwidacji samowoli budowlanej wynika zasada, że zgodność z prawem, w tym z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obiektu budowlanego powstałego w wyniku samowoli budowlanej ocenia się na podstawie przepisów obowiązujących w chwili legalizacji samowoli. Taka zasada wynika w szczególności z art. 48 ust. 2 i art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego też dotyczy likwidacji samowoli budowlanej, tyle, że szczególnego rodzaju, to brak racjonalnych podstaw, aby w tym przypadku stosować inną zasadę. Ponadto, skoro – jak już powiedziano – istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego muszą być ocenione z uwzględnieniem przepisów, które regulują ocenę projektu budowlanego, a więc m.in. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, to tak jak przy wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, przy wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych należy stosować aktualnie obowiązujące przepisy, w tym aktualnie obowiązujące przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. wyrok NSA z 11 lutego 2016 r., II OSK 2023/15).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie dostrzega, że w orzecznictwie tego Sądu można znaleźć poglądy przeciwne do zaprezentowanego powyżej, jednak w tym zakresie nie podziela tej oceny jakoby na etapie postępowania naprawczego wykluczona była możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (zob. m.in. wyroki NSA z 15 września 2020 r., II OSK 1257, z 7 listopada 2023 r., II OSK 264/21 oraz powołane tam judykaty). Co prawda, w art. 50-51 Prawa budowlanego brak jest wyraźnego przepisu, który umożliwiałby organowi zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, jednak tego rodzaju czynność procesowa bezsprzecznie zmierza do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Osiągnięcie tego stanu, który jest celem postępowania naprawczego, wymaga zgodności z wszystkimi powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym także z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie naprawcze, badając zgodność robót budowlanych z tymi ostatnimi przepisami w braku obowiązującego planu miejscowego może nałożyć obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy z 31 maja 1995 r. była ściśle związana z następczą decyzją z 17 listopada 1995 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, którą wydano na jej podstawie. Potwierdzała bowiem dopuszczalność lokalizacji obiektu objętego następnie pozwoleniem na budowę z 1995 r. Skoro zatem celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie robót przeprowadzonych w warunkach odstępstw od wymogów prawnobudowlanych do stanu zgodnego z prawem, w tym również w aspekcie obowiązujących standardów planowania i zagospodarowania przestrzennego, to wbrew logice tych działań byłoby oczekiwać dostosowania projektu budowlanego zamiennego do decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydano pozwolenie na budowę, od którego odstąpiono realizując budowę. Stanowiłoby to w istocie całkowite zaprzeczenie funkcji postępowania naprawczego.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy pozwoli na uwzględnienie szerszego kontekstu uwarunkowań występujących na terenie inwestycji i realnie umożliwi skarżącemu kasacyjnie doprowadzenie robót budowlanych do zgodności z prawem. Prawidłowa wykładnia art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powinna prowadzić do wniosku, że ocena inwestycji zrealizowanej przez skarżącego kasacyjnie z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 17 listopada 1995 r. powinna być dokonana z uwzględnieniem decyzji o warunkach zabudowy wydanej na podstawie przepisów u.p.z.p., a nie decyzji o warunkach zabudowy z 31 maja 1995 r. Uwzględniając, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine Prawa budowlanego do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, stosując odpowiednio art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, wezwał B. J. do dostosowania rozwiązań zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym "do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", przy czym w uzasadnieniu postanowienia wprost wskazał, że może to nastąpić "poprzez uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, której ustalenia nie będą sprzeczne z projektem".

W realiach rozpoznawanej sprawy zainicjowane przez skarżącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy pozostawało w ścisłym związku z wydanym w toku postępowania naprawczego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, a zatem wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy podlegał rozpoznaniu, a postępowanie w tym zakresie nie mogło być uznane za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. W związku z tym, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie będzie rozpoznanie odwołania A. J. oraz M. J. od decyzji organu pierwszej instancji, ustalającej na rzecz B. J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w M., w gminie (...), przy uwzględnieniu wiążącej oceny prawnej sformułowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), na które składają się kwoty wpisów sądowych od skargi i skargi kasacyjnej, opłata skarbowa od pełnomocnictwa, opłata sądowa od wniosku o sporządzenie uzasadnienia oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. nakazał ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 150 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, która nie została pobrana przez Sąd pierwszej instancji od skarżącego kasacyjnie.