IV SAB/Wa 113/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-11-05	
Data wpływu	2012-07-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Aneta Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
659	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II OSK 549/13	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art 3 par 2 pkt 8, art 151, 154 par . 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2011 nr 204 poz 1195; art. 127 ust 6, 132 ust 2 pkt 2 lit. c; Ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art 7, 35,49,77,237 par 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi "D." spółka jawna z siedzibą w Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę	
Uzasadnienie
"D." Spółka jawna [...] z siedzibą w Z. w dniu 7 listopada 2011r. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. W skardze skarżąca wniosła o: wyznaczenie Staroście [...] dodatkowego terminu 14 dni na załatwienie niniejszej sprawy; wskazanie, że przewlekłe prowadzenie sprawy i bezczynność organu miały miejsce z naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dalej skarżąca zarzuciła organowi działanie z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 35 K.p.a. Formułując te zarzuty skarżąca zwróciła w szczególności na fakt, iż pozwolenie, o które wystąpiła było ostatnim brakującym dokumentem niezbędnym do rozpoczęcia budowy 63 domów w K. z uwagi na konieczność osuszania terenu inwestycji, jako warunku rozpoczęcia prac budowlanych, o czym organ doskonale wiedział.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła czynności własne i organu dokonywane w postępowaniu do momentu wniesienia przedmiotowej skargi. Stwierdziła, że tak przedstawiającego się postępowania organu nie można uznać jako prowadzonego prawidłowo i bez zbędnej zwłoki, czego wymagają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca przyznała, że istotnie zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy Prawo wodne część opisowa operatu winna zawierać m. in. wyszczególnienie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, niemniej zgodnie z ust. 9 tego samego przepisu - organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu, z wyłączeniem wymagania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2a (opisu urządzenia wodnoprawnego). W niniejszej sprawie organ doskonale znając zamierzenia skarżącej i konieczność odwodnienia terenu, zgodnie z uzyskanym przez spółkę pozwoleniem na budowę - nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia, pomimo, iż uzupełnienie tych danych miało stanowić jedyną przeszkodę do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Podkreśliła, że cytowany przepis wskazuje na "właścicieli" nieruchomości, a tych wnioskodawca wskazał. Nadto organ pomija fakt, iż wniosek o wydanie zezwolenia wraz z operatem został złożony 20 października 2010 r., a organ zobowiązał skarżącą do wskazania spadkobierców pismem z 15 kwietnia 2011 r., a zatem po upływie kilku miesięcy od dnia złożenia wniosku, sam zaś organ podjął działania dopiero 27 czerwca 2011 r., ograniczając je wyłącznie do wysłania niezobowiązujących próśb do władających nieruchomościami. Skarżąca podkreśliła, iż bez wątpienia działanie organu ograniczone do wysłania kilku pism nie jest działaniem właściwym. W toku całego postępowania organ nie wykazał, aby dążył do wydania decyzji i nie podejmował żadnych czynności w tym zakresie, szczególnie po 27 czerwca 2011 r., a zatem przez prawie 5 kolejnych miesięcy. Dobitnym potwierdzeniem wyjątkowo przewlekłego działania, a właściwie bezczynności organów jest w niniejszym postępowaniu z pewnością także fakt, iż na skargę spółki złożoną w dniu 28 czerwca 2011 r. organ odpowiedział dopiero pismem z 5 października 2011 r. - po 4 miesiącach od dnia jej złożenia. Zgodnie zaś z przepisem art. 237 § 1 K.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca, w przypadku zwłoki w udzieleniu odpowiedzi organ jest zobowiązany do powiadomienia strony o przyczynach zwłoki i terminie rozpoznania, czego organ w niniejszej sprawie nie dokonał, podobnie jak Starosta [...], przed którym postępowanie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego toczy się bezskutecznie od ponad roku, a pomimo tego i pomimo oczywistych wniosków wynikających z samego tylko zestawienia dat organ wyższej instancji nie dopatrzył się bezczynności.

Starosta [...] - w odpowiedzi na skargę, uzupełnionej pismem z 21 września 2012r. – wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi również przedstawił przebieg postępowania, które zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 20 października 2010 r. W szczególności zwrócił uwagę na treść operatu wodnoprawnego złożonego przez skarżącą w postępowaniu, jego zmianach, i pomimo tego utrzymywaniu go w ciągłej nieaktualności, nieoddającego rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości, o jakich mowa w art. 132 ust. 2 pkt 2 c ustawy Prawo wodne, a dalej na zmiany w toku postępowania wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Odnosząc się do treści operatu wodnoprawnego, który winien zawierać stan prawny wszystkich nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych do wykonania urządzeń wodnych, stwierdził iż w sprawie nie mógł być stosowany art. 49 K.p.a., bowiem liczba stron nie przekraczała 20 i mieliśmy do czynienia z właścicielami urządzenia wodnego. Dlatego też zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało rozesłane do wszystkich stron postępowania ustalonych na podstawie stanu prawnego wyszczególnionego w operacie wodnoprawnym oraz podane do publicznej wiadomości zgodnie z art. 127 ust. 6 ust. Prawo wodne. Dalej organ zauważyć, iż wypis z rejestru gruntów nie jest dokumentem w oparciu o który można, ustalać tytuł prawny do nieruchomości. Ustawodawca dopuszcza określenie siedzib i adresów właścicieli nieruchomości w zasięgu oddziaływania według katastru nieruchomości jedynie w przypadku procedury określonej dla dróg w trybie specjalnym, tj. określonym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, ze zm.). W ocenie organu twierdzenie skarżącej spółki, iż stan prawny nieruchomości określiła w oparciu o wypisy z ewidencji gruntów, nie spełnia ustawowego obowiązku ustalenia stanu prawnego nieruchomości w zasięgu oddziaływania. Przedstawiony przez wnioskodawcę operat wodnoprawny nie spełniał wymogu ustawy Prawo wodne. Zatem organ sam podejmował próby ustalenia stanu prawnego nieruchomości, a co za tym idzie stron postępowania. W celu wyjaśnienia czy podany przez wnioskodawcę stan prawny nieruchomości ustalono zgodnie ze stanem faktycznym na dzień złożenia wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia, Starosta wystąpił do Wójta Gminy P. z zapytaniem, czy jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających fakt, że niektóre osoby, do których skierowano zawiadomienia o wszczęciu postępowania, zmarły. Odpowiedź Wójta potwierdziła, że wskazane osoby nie żyją, zmarły przed prowadzonym postępowaniem. Wobec tego przedstawiony przez wnioskodawcę stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu zamierzonego korzystania z wód był już nieaktualny na w dzień złożenia wniosku. W celu ustalenia stron przedmiotowego postępowania organ występował do współmałżonków, użytkowników i dzierżawców z pytaniami dotyczącymi postępowań spadkowych oraz z prośbą o przekazanie informacji mających znaczenie w postępowaniu. Po kolejnej zmianie wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, w "nowym operacie wodnoprawnym z grudnia 2011r." skarżąca powieliła stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych do wykonania urządzeń wodnych przedstawiany w poprzednich opracowaniach, które to informacje jak wykazano wyżej są nieścisłe. Reasumując organ stwierdził, że ustawa Prawo wodne jest przepisem szczególnym dotyczącym postępowań wodnoprawnych. Materiałem dowodowym w sprawie pozwolenia wodnoprawnego jest operat wodnoprawny. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit c ustawy Prawo wodne, operat wodnoprawny powinien zawierać m. in. stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli. Jednocześnie w art. 127 ww ustawy ustawodawca określa strony postępowania, którymi są właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Porównanie tych przepisów jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca zobowiązując wnioskodawcę do przedłożenia stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli praktycznie zobowiązuje wnioskodawcę do przedstawienia stron postępowania, ich siedzib i adresów. Wnioskodawca nie dopełnił tego obowiązku do chwili obecnej. Właścicieli, ich siedziby i adresy można przyjmować z katastru nieruchomości jedynie w trybie "spec" przepisów dotyczących dróg publicznych, tj. trybem pokreślonym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skarżąca ma zamiar wybudować urządzenie wodne oraz wprowadzać ścieki do urządzenia wodnego rowu czyli ziemi na teren prywatny, który nie jest jego własnością. I tu nawet organ zadał pytanie - czy skarżąca prezentowałaby taki sam pogląd, gdyby to na jej terenie inny podmiot zamierzał odprowadzać ścieki i wykonywać urządzenia wodne, a organ prowadzący sprawę nie wykorzystałby wszystkich możliwości, aby o takim postępowaniu ją zawiadomić, zwłaszcza że do tego zobowiązują go przepisy prawa. Organ też zauważył, że skarżąca w skardze wskazuje, że "zezwolenie" jest niezbędnym dokumentem dla rozpoczęcia realizacji planowanej inwestycji z uwagi na konieczność osuszenia terenu inwestycji, jako warunku rozpoczęcia prac budowlanych. Tymczasem wniosek, pomimo wielokrotnych zmian, nie jest związany z osuszaniem terenu. Wniosek nie dotyczył nigdy np. długotrwałego obniżenia poziomu wód gruntowych, odwodnienia obiektów (lub wykopów budowlanych, czy też odprowadzania wód z odwodnienia). Wniosek dotyczy wykonania urządzenia wodnego - wylotu kanalizacyjnego i odprowadzania ścieków. Wnioskodawca chyba nadal nie wie czego żąda i co jest jego zamiarem. Na koniec organ podkreślił, że termin załatwienia sprawy determinuje kompletność formalno-prawna przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego w sprawie, który winien odpowiadać wymaganiom określonym przez ustawodawcę w art. 131 i 132 ustawy Prawo wodne. Przedstawiony przez skarżącą stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód z podaniem siedzib, adresów ich właścicieli na dzień złożenia wniosku był i do chwili obecnej jest niezgodny ze stanem faktycznym. Z powyższych względów - w ocenie organu - w sprawie nie występuje przewlekłość prowadzonego postępowania i skarga winna podlegać oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, której przedmiotem było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze należy stwierdzić, że skarżąca - stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przed wniesieniem skargi do Sądu wywiązała się z obowiązku wniesienia zażalenia - w trybie art. 37 § 1 K.p.a. – do organu wyższego stopnia nad organem pierwszej instancji, tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Wyczerpanie wymaganego wymienioną regulacją trybu było bowiem przedmiotem rozważań, najpierw Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (postanowienie z 8 marca 2012r. odrzucające skargę, wobec stwierdzenia braku wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. - sygn. akt IV SAB/Wa 170/11), a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 4 lipca 2012r. uchylające ww postanowienie Sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, wobec stwierdzenia wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. - sygn. akt II OSK 1478/12). Po drugie, stosownie do oznaczenia pisma z 4 listopada 2011r. wniesionego przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, treści wyżej wymienionych orzeczeń Sądów Administracyjnych, przedmiotem rozważań Sądu była skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Starostę [...] w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Skarga ta, oprócz wniosku o wyznaczenie organowi terminu na załatwienie sprawy, zawierała żądania dotyczące wskazania, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z "naruszeniem prawa" i wymierzenia grzywny.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca w piśmie z 20 października 2010r. skierowanym do Starosty [...] wniosła o "wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków innych będących mieszaniną ścieków bytowych i wód opadowych do ziemi przez rów melioracyjny oraz wykonanie wylotu kanalizacyjnego do rowu nr 20 w km 1+490". Wniosek ten, zanim organ wystosował do stron postępowania zawiadomienie z 4 marca 2011r. o wszczęciu postępowania, skarżąca uzupełniała - kolejno - pismami z: 17 grudnia 2010r., 22 lutego 2011r. i 3 marca 2011r.

W tym miejscu jednak należy zauważyć, że ustawodawca instytucję tzw. przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wprowadził odpowiednio do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i do ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w dniu 11 kwietnia 2011r. ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18). Od tego dnia art. 37 § 1 K.p.a. (na mocy art. 1 pkt 8 ww ustawy) otrzymał brzmienie, iż "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa"; a art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (na mocy art. 2 pkt 1 ww ustawy), iż "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (m. in. decyzje administracyjne)". Dopiero zatem dokonane nowelą grudniową uzupełnienie treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przyznało stronie prawo skarżenia przewlekle prowadzonego postępowania przez organy administracji publicznej. Zaś uprawnienie stwierdzenia przez sąd, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa dała ustawa z 20 stycznia 2011r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173), która weszła w życie w dniu 17 maja 2011r. i w art. 16 wskazała, że jej przepisy stosuje się do działań i zaniechań funkcjonariuszy publicznych, które nastąpiły od dnia wejścia w życie ustawy; możliwość orzeczenia z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. dała z kolei ustawa z dnia 25 marca 2011r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 76, poz. 409), która weszła w życie 12 lipca 2011r. Wobec brzmienia tych ustaw należało przyjąć, że o przewlekle prowadzonym postępowaniu można mówić od dnia wejścia w życie pierwszej z wymienionych ustaw. Ta sama uwaga dotyczy skargi na przewlekle prowadzone postępowanie; stwierdzanie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i orzekanie o wymierzeniu grzywny również winno następować w stosunku do działań czy zaniechań organów od dnia wejścia w życie dwóch pozostałych ustaw. Zatem przedstawiony etap postępowania administracyjnego toczącego się przed Starostą [...] od dnia wniesienia wniosku, tj. od 20 października 2010r. do 11 kwietnia 2011r. pozostał poza kontrolą Sądu w aspekcie przewlekle prowadzonego postępowania przez organ. W świetle przytoczonych bowiem regulacji prawnych Sąd dopuszcza możliwość badania przewlekłości w postępowaniu organu dopiero od 11 kwietnia 2011r. Do 11 kwietnia 2011r. przepisy postępowania administracyjnego stanowiły o niezałatwieniu sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przez co rozumiano tzw. bezczynność organu administracji publicznej w załatwianiu sprawy i jedynie w tym aspekcie strona mogła dochodzić ochrony prawa do załatwienia sprawy przez wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w brzmieniu przed 11 kwietnia 2011r.). Tymczasem przedmiotem kontroli Sądu, jak już wyżej zostało podkreślone, była skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...]. Przechodząc do oceny przewlekłości najpierw należy podkreślić, że organy administracji publicznej zgodnie z zasadami ogólnymi – unormowanymi w art. 12 i art. 7 K.p.a. - powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia; sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie; a nadto podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wprowadzona do ustawodawstwa z dniem 11 kwietnia 2011 r. skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy ma na celu przeciwdziałanie przewlekłości postępowań administracyjnych, a w konsekwencji zagwarantowanie skuteczniejszej realizacji prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Skoro ustawodawca obok skargi na bezczynność organu, wyodrębnił jako odrębną, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, to należy uznać, że przewlekłość postępowania jest innym typem naruszenia zasady szybkości postępowania niż niezałatwienie sprawy w terminie. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy będzie oznaczało nie tylko niezałatwienie sprawy w ustawowych terminach przewidzianych w art. 35 K.p.a., ale jednocześnie sytuację, w której organ wprawdzie prowadząc postępowanie podejmuje w jego toku czynności procesowe, które jednak mogą być ocenione jako zbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Innymi słowy pozoruje załatwianie sprawy i działania procesowe jakie podejmuje w ramach takiego załatwiania są działaniami, które nie przybliżają organu do ostatecznego jej zakończenia. Podejmowanie przez organ takich czynności procesowych czyni, że organ nie pozostaje w sprawie bezczynny, ale jednocześnie wpływa to na przewlekłe prowadzenie postępowania. I tak kontrolując działanie Starosty [...] począwszy od dnia 11 kwietnia 2011r. do dnia [...] czerwca 2012r., czyli daty w której Starosta [...] decyzją nr [...] wydał wnioskowane przez skarżącą pozwolenie wodnoprawne, uznano że nie można temu organowi postawić skutecznie zarzutu prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Innymi słowy pozorowania czynności, które w efekcie nie przybliżały organu do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z przepisami. Na czasokres trwania postępowania złożyły się czynności organu podejmowane celem ustalenia kręgu stron postępowania, bezczynność w tej kwestii skarżącej, a zarazem działania skarżącej związane z modyfikacjami wniosku, rozpoznawanie zażalenia skarżącej złożonego w trybie art. 37 § 1 do organu wyższej instancji oraz wniesienie do Sądu skargi. Rację ma bowiem organ twierdząc, że zamiarem wnioskodawcy było wybudowanie urządzenia wodnego – wylotu oraz wprowadzanie ścieków do urządzenia wodnego rowu czyli ziemi na teren prywatny, który nie jest jego własnością. Stosownie do art. 127 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo wodne stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego są m. in. właściciele istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Ponadto art. 132 ust. 2 pkt 2 c ustawy Prawo wodne stanowi, że część opisowa operatu zawiera wyszczególnienie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód (wprowadzania ścieków) lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem ich siedzib i adresów ich właścicieli. Z akt sprawy wynika, że wymagane dane podane przez skarżącą w operacie były niepełne i nieaktualne. Zawiadomienia o wszczęciu postępowania skierowane do trzech stron postępowania wróciły z adnotacją urzędu pocztowego "adresat nie żyje". Zaś skarżąca stwierdziła, że poza danymi z rejestru gruntów nie ma innych możliwości, które doprowadziłyby do zaaktualizowania danych. Nawet nie próbowała podejmować żadnych działań, które wspierałyby organ w czynnościach przez niego podejmowanych. Zatem organ we własnym zakresie podejmował działania, których celem było doprowadzenie do ustalenia stanu prawnego wszystkich nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego działania skarżącej, a co za tym idzie stron postępowania. Przedmiotowe postępowanie organu zatem musiało się przełożyć na długość prowadzonego postępowania. Natomiast możliwość zastosowania przez organ art. 132 ust. 9 ustawy Prawo wodne, który stanowi, że organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu, [...], należało do jego uznania, z którego organ miał prawo nie skorzystać. Zgodzić się również należy z organem, że skarżąca w zasadzie przez cały tok postępowania dokonywała zmian pierwotnie złożonego wniosku. Wprawdzie w pewnym zakresie czyniła to na żądanie organu, niemniej wezwania te wiązały się bądź z wynikającymi w trakcie postępowania brakami czy nieścisłościami wniosku, bądź były wynikiem konkretnych działań skarżącej. Przykładowo: wyjaśnienie kwestii dotyczącej istnienia w przekroju rowu melioracyjnego nr 20 urządzenia w postaci wylotu (pismo organu z 15 kwietnia 2011r., odpowiedź skarżącej w piśmie z 4 maja 2011r.); złożenie przez skarżącą w piśmie z 20 lipca 2011r. nowego wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie oczyszczonych ścieków deszczowych do ziemi oraz wykonanie wylotu kanalizacyjnego dla potrzeb osiedla domów jednorodzinnych na działce nr [...] w K. i powstałą po stronie organu, po porównaniu wniosku z 20 października 2010r. i wniosku z 20 lipca 2011r., wątpliwość sprowadzającą się do wezwania skarżącej – czy cofa swój pierwszy wniosek w części dotyczącej odprowadzania ścieków opadowych, co w konsekwencji skarżąca uczyniła w piśmie z 30 sierpnia 2011r. Z kolei w piśmie z 1 grudnia 2011r. sprecyzowała wniosek z 20 października 2010r. i przesłała aneks do operatu wodnoprawnego, zaś dalej w piśmie z 16 stycznia 2012r. dokonała ostatecznej modyfikacji wniosku z 10 października 2010r. Nie bez wpływu na przebieg postępowania prowadzonego przez Starostę [...] miało także wniesienie pismem z 28 czerwca 2011r. zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., które wymusiło na Staroście przekazanie do organu wyżej instancji, tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. przedmiotowego zażalenia wraz z aktami sprawy. Postanowienie będące wynikiem rozpoznania zażalenia podjęto [...] października 2011r., zaś zwrot akt do Starosty nastąpił 19 października 2011r. Z kolei w dniu 7 listopada 2011r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym miejscu należy podkreślić, że czas działania organu wyższej instancji nie mógł być oceniany, jak tego chciała skarżąca, w kontekście badanej przewlekłości postępowania prowadzonego przez Starostę. Wszystko to złożyło się na jednoznaczną ocenę Sądu, że w sprawie nie można zarzucić Staroście [...] przewlekłego prowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Należało zatem skargę uznać za bezzasadną i na mocy art. 151 P.p.s.a. ją oddalić.