Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W punkcie drugim ww. wyroku Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, w punkcie trzecim natomiast zasądził na rzecz strony Skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w W. zwrot kosztów postępowania sądowego.
W wyroku Sąd omyłkowo wskazał błędną nazwę strony Skarżącej, pomijając w słowie "T." literę "e". Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób niewątpliwy, iż stroną Skarżącą jest T. S.A., a nie "T." S.A.
Dodatkowo w punkcie drugim sentencji wyroku Sąd stwierdził, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Tymczasem wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008r. oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (podkreślenie Sądu). Punkt drugi sentencji wyroku powinien więc brzmieć "stwierdza, że uchylone decyzja i postanowienie nie mogą być wykonane w całości".
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. o sprostowaniu Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w sentencji i komparycji wyroku Sądu z dnia 19 stycznia 2009 r. wystąpiły oczywiste omyłki, w związku z czym zasadne było ich sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym, jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
