Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kuna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi Powiatu L. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia 10 grudnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Powiatu w L. z dnia 7 listopada 2025 r. w sprawie ustalenia liczby członków i uzupełnienia składu osobowego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu w L. na kadencję 2024-2029 oddala skargę.

Sygn. III SA/Lu 86/26

UZASADNIENIE

Wojewoda Lubelski rozstrzygnięciem nadzorczym z 10 grudnia 2025 r.

(nr PN-II.4131.334.2025) stwierdził nieważność uchwały Nr XVIII/172/2025 Rady Powiatu w L. z 7 listopada 2025 r. w sprawie ustalenia liczby członków i uzupełnienia składu osobowego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu w L. na kadencję 2024-2029, w części obejmującej § 2 pkt 1 i § 3 pkt 1.

W uzasadnieniu Wojewoda podkreślił, że zaskarżona uchwała w zakresie wyboru radnego W. D. na Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji (§ 2 pkt 1 i § 3 pkt 1 uchwały) została podjęta z istotnym naruszeniem

§ 43a ust. 2 Statutu Powiatu L.. Zgodnie z tym przepisem zarówno powołanie, jak i odwołanie Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji należy do kompetencji Rady Powiatu. W sprawie nie jest kwestionowane, że dotychczasowy Przewodniczący Komisji Skarg, Wniosków i Petycji - K. K., z uwagi na fakt wyboru 26 czerwca 2025 r. na stanowisko Przewodniczącego Rady Powiatu w L., złożył rezygnację z funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Mimo, że oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji zostało złożone 26 czerwca 2025 r., to Rada Powiatu w L. do dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, czyli do 7 listopada 2025 r. nie podjęła stosownej uchwały o jego odwołaniu. Ze Statutu Powiatu nie wynika natomiast, aby skutek prawny polegający na utracie funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji mógł nastąpić jako następstwo innego zdarzenia, tj. złożenia rezygnacji przez osobę powołaną do pełnienia tej funkcji. W świetle powyższego należy przyjąć, że skutek złożenia oświadczenia woli radnego o rezygnacji z pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji (zaprzestanie pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji) ziści się dopiero w dacie odwołania go z tej funkcji przez Radę Powiatu.

Wobec powyższego Rada Powiatu w L. nie była uprawniona do powołania kolejnej osoby na to stanowisko. Dopiero odpowiednio wyartykułowana wola Rady Powiatu o odwołaniu Przewodniczącego Komisji mogła zaktualizować wynikające

z § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L. uprawnienie Rady Powiatu do powołania innego radnego do pełnienia tej funkcji. Jednoznaczne brzmienie Statutu wyłącza dopuszczalność uznania, że odwołanie z funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji następuje w sposób dorozumiany, na skutek złożenia rezygnacji.

Wojewoda podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, że statut jest aktem normatywnym powszechnie obowiązującym, który współkształtuje porządek prawny. W konsekwencji podjęcie uchwały sprzecznej ze statutem stanowi naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Powiat L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 79 ust. 1 i ust. 3 z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1684 ze zm.) w zw. z § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L. nadanego uchwalą nr IV/17/99 Rady Powiatu L. z dnia 30 stycznia 1999 r. w sprawie nadania Statutu Powiatowi L. z siedzibą władz w L. (Dz. U. Woj. Lub. z 2016 r., poz. 335 z późn. zm., dalej jako "Statut") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez organ nadzoru, iż zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo tj. § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L. z uwagi na podjęcie uchwały w przedmiocie uzupełnienia składu Komisji Skarg, Wniosków i Petycji w zakresie powołania Przewodniczącego tej Komisji w sytuacji, gdy dotychczasowy Przewodniczący - K. K., nie został odwołany przez Radę Powiatu z funkcji Przewodniczącego po złożeniu przez siebie rezygnacji,

2) § 43a ust. 2 Statutu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na:

a. przyjęciu przez organ nadzoru, iż skutek złożenia oświadczenia radnego o rezygnacji z pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji (zaprzestania pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji) ziści się dopiero w dacie odwołania go z tej funkcji przez Radę Powiatu, w sytuacji, gdy z żadnego przepisu, w tym w szczególności z § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L., nie wynika obowiązek podjęcia uchwały o odwołaniu Przewodniczącego Komisji wskutek złożenia przez niego rezygnacji, a nadto, § 43a ust. 2 Statutu w ogóle nie reguluje kwestii rezygnacji radnego z funkcji Przewodniczącego Komisji;

b. przyjęciu przez organ nadzoru, iż Rada Powiatu nie była uprawniona do powołania nowego Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji po złożeniu rezygnacji przez dotychczasowego Przewodniczącego tej Komisji z uwagi na niepodjęcie uchwały o jego odwołaniu wskutek złożenia rezygnacji, w sytuacji, gdy przesłanka do uzupełnienia składu Komisji zaszła w związku ze złożeniem przez dotychczasowego Przewodniczącego rezygnacji, a podjęcie uchwały o odwołaniu dotychczasowego Przewodniczącego nie było obligatoryjne.

Wobec tak postawionych zarzutów Powiat L. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubelskiego.

W uzasadnieniu Powiat L. wyjaśnił, że 26 czerwca 2025 r. K. K. został wybrany na Przewodniczącego Rady Powiatu w L. i w tym samym dniu złożył przed Radą rezygnację z funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, mając na względzie art. 16a ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, z którego wynika, iż w skład komisji skarg, wniosków i petycji nie może wchodzić radny pełniący funkcję przewodniczącego rady powiatu. Złożenie przez nowego Przewodniczącego Rady Powiatu skutecznie rezygnacji z funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji nie było przez nikogo kwestionowane i na oficjalnych stronach Starostwa Powiatowego widniały informacje o tym, że od 26 czerwca 2025 r. K. K. nie jest już Przewodniczącym Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu w L.. 7 listopada 2025 r. Rada Powiatu podjęła uchwałę Nr XVIII/172/2025 w sprawie ustalenia liczby członków i uzupełnienia składu osobowego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Powiatu w L. na kadencję 2024-2029, ustalając liczbę członków tej Komisji na 7 radnych i uzupełniając dotychczasowy skład Komisji o 3 radnych, w tym nowego Przewodniczącego - radnego W. D..

W ocenie Rady Powiatu w L. w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L.. Zgodnie z tą regulacją, pracą komisji kieruje przewodniczący, a w jego zastępstwie wiceprzewodniczący komisji, powoływani i odwoływani przez radę powiatu. Wojewoda Lubelski wywodzi nieprawidłowy wniosek, że również w przypadku rezygnacji radnego z pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji konieczne jest podjęcie uchwały o jego odwołaniu, aby mógł nastąpić skutek prawny polegający na utracie funkcji Przewodniczącego Komisji oraz że skutek ten następuje w dacie odwołania radnego z tej funkcji przez Radę Powiatu.

Powiat L. wskazał, że rezygnacja jest czynnością jednostronną - oświadczeniem woli radnego, złożonym z chwilą, gdy doszło do właściwej osoby lub jej organu. Obowiązku podjęcia uchwały o odwołaniu Przewodniczącego Komisji w przypadku złożenia rezygnacji nie przewiduje Statut ani przepisy ustawy o samorządzie powiatowym, jak również inne przepisy prawa. Stosowna regulacja przewidująca podjęcie uchwały o przyjęciu rezygnacji jest przewidziana wprost w art. 14 ust. 5 i 6 ustawy o samorządzie powiatowym i odnosi się do rezygnacji przewodniczącego rady powiatu. W odniesieniu do rezygnacji przewodniczącego komisji rady powiatu nie ma analogicznej regulacji i brak podstaw do stosowania takiej analogii. Co więcej, zastosowanie takiej procedury mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której mimo złożenia rezygnacji, członek komisji nie mógłby jednak ostatecznie zrezygnować, gdyby uchwała o jego odwołaniu nie została przez Radę podjęta. W przypadku zaś, gdy rezygnacja z członkostwa w komisji jest powodowana wyborem na jedną z funkcji, z którą członkostwo w komisji jest niepołączalne, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, potencjalne niepodjęcie uchwały o odwołaniu radnego z komisji mogłoby doprowadzić do utrzymywania stanu niezgodnego z wymogami określonymi w art. 16a ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.

Zdaniem Rady Powiatu, oceniając przedmiotową uchwałę, organ nadzoru nie wziął pod uwagę, iż § 43a ust. 2 Statutu Powiatu L. odnosi się do odwołania Przewodniczącego i Wiceprzewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji wyłącznie z inicjatywy samej Rady tj., gdy to Rada zadecyduje o zakończeniu pełnienia przez radnego funkcji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji. Wskazana regulacja nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy to radny sam rezygnuje z pełnienia funkcji, a zatem gdy to radny jest inicjatorem zakończenia swojej działalności w komisji. Wobec tego samo podjęcie przez Radę Powiatu uchwały o powołaniu nowego Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji świadczy o przyjęciu w sposób dorozumiany rezygnacji złożonej przez dotychczasowego Przewodniczącego.

Odnosząc się do kwestii naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności uchwały podkreślono, że rozstrzygnięcie przez wojewodę o nieważności danego aktu może być wydane wtedy, gdy akt pozostaje w sprzeczności z określonym przepisem prawa i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. Jako podstawę stwierdzenia nieważności przyjmuje się tylko istotne naruszenie prawa, które nie może być dorozumiane albo wyprowadzone w drodze analogii. O "istotnym" naruszeniu prawa należy mówić zawsze, gdy zachodzi wyraźna sprzeczność pomiędzy przepisem, który normuje określone zagadnienie, a przepisem, który został naruszony. Sprzeczność taką odczytuje się z bezpośredniej relacji pomiędzy konfrontowanymi przepisami prawa. Tym samym w sytuacji, gdy interpretacja prawa wskazanego jako naruszone nie jest jednoznaczna, nie ma możliwości stwierdzenia oczywistej z nim sprzeczności. W ocenie Rady Powiatu, w niniejszej sprawie nie doszło w ogóle do naruszenia prawa, a tym bardziej do istotnego naruszenia pozwalającego na stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

W piśmie z dnia 16 lutego 2026 r. Starosta L. oświadczył, że nie dostrzega konieczności zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody oraz w takim przypadku organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego reprezentowany jest przez Przewodniczącego Rady.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy poczynić uwagi natury ogólnej. Mandat przedstawicielski (łac. mandatum – zlecenie) w literaturze przedmiotu traktowany jest jako stosunek polityczno-prawny zachodzący pomiędzy podmiotem sprawującym funkcję z wyboru a wyborcami, obejmujący udzielone przez wyborców pełnomocnictwo do reprezentowania ich w sprawowaniu władzy państwowej. W prawie samorządu terytorialnego mandat przedstawicielski może być rozumiany przede wszystkim jako pełnomocnictwo do sprawowania władzy lokalnej (podejmowania decyzji w sprawach istotnych dla danej wspólnoty lokalnej) udzielane przez mieszkańców jednostki samorządu terytorialnego (zob. A. Wierzbica, Rozdział I Zagadnienia wstępne [w:] Wygaśnięcie mandatu radnego, Warszawa 2022).

Mandat przedstawicielski w samorządzie terytorialnym jest instytucją prawa publicznego, a nie prawa cywilnego. Regulacje prawne dotyczące tego mandatu, poza fragmentarycznym uregulowaniem w Konstytucji RP, zostały zamieszczone w Kodeksie wyborczym i w ustrojowych ustawach samorządowych. Przepisy te nie normują jednak zagadnień związanych między innymi ze skutecznością składanych oświadczeń woli. Kwestie te są jednak unormowane na gruncie prawa cywilnego. Mając na względzie tę okoliczność, jak również to, że rzeczywistość pokazuje potrzebę prawnego normowania takich przepadków, wydaje się, że zasadne jest posiłkowe stosowanie regulacji cywilnych także do mającego publicznoprawny charakter mandatu przedstawicielskiego. Jak bowiem przyjmuje się w literaturze przedmiotu

i w orzecznictwie sądowym, wobec braku odpowiednich przepisów w prawie wyborczym i ze względu na konieczność ochrony swobody decydowania o kandydowaniu

i o sprawowaniu mandatu uzasadnione jest sięganie w tym zakresie do przepisów Kodeksu cywilnego, które zawierają prawne gwarancje świadomego i swobodnego składania oświadczeń woli. Taką funkcję gwarancyjną spełnia, poza przepisami dotyczącymi wad oświadczenia woli, art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (zob. A. Wierzbica, Rozdział I Zagadnienia wstępne [w:] Wygaśnięcie mandatu radnego, Warszawa 2022).

Mandat przewodniczącego rady powiatu powstaje w wyniku wyboru dokonanego przez radę powiatu (art. 27 ust. 1 i 3 u.s.p.), za zgodą kandydata. Ta niezbędna zgoda nie jest elementem aktu wyboru, lecz przesłanką jego skuteczności. Charakter publicznoprawny ma wyłącznie jednostronny akt wyboru, pochodzi bowiem od organu władzy publicznej - rady powiatu. Osoba fizyczna, wyrażająca zgodę na wybór to podmiot prawa prywatnego, który nie ma kompetencji władczych, dobrowolnie decyduje i korzysta z przysługujących mu wolności i praw politycznych. To działanie (oświadczenie woli) lokuje się w sferze prawa prywatnego, a nie publicznego, mimo że wywiera skutki publicznoprawne, bo prowadzi do powstania mandatu. Powyższe uwagi odnoszą się również do zrzeczenia się mandatu przez radnego, a także do rezygnacji z mandatu przewodniczącego rady powiatu - sytuacji porównywalnej pod względem charakteru prawnego ze zrzeczeniem się mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 3 września 2025 r., II GSK 285/22).

W przypadku wyboru oraz odwołania przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady powiatu ustawodawca wyraźnie uregulował kwestię rezygnacji tych osób. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 5 ustawy o samorządzie powiatowym – w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rada podejmuje uchwałę w sprawie przyjęcia tej rezygnacji zwykłą większością głosów, nie później niż w ciągu jednego miesiąca od dnia złożenia rezygnacji. Zatem rezygnacja przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego z pełnionej funkcji staje się skuteczna dopiero w wyniku podjęcia uchwały rady o przyjęciu rezygnacji. Ewentualne niepodjęcie uchwały lub podjęcie uchwały o nieprzyjęciu rezygnacji, w ciągu jednego miesiąca od dnia złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego, jest równoznaczne z przyjęciem rezygnacji przez radę powiatu z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym powinna być podjęta uchwała o jej przyjęciu (art. 19 ust. 6). Samo oświadczenie o rezygnacji z funkcji ma charakter konstytutywny, natomiast uchwała rady powiatu w sprawie przyjęcia jest aktem deklaratoryjnym (zob. M. Augustyniak, 3.1.3. Rezygnacja z funkcji [w:] Organizacja i funkcjonowanie rady gminy, Warszawa 2012, K. Płonka-Bielenin, M. Pyrzowski, Pozycja prawna przewodniczącego rady gminy - wnioski i postulaty, RAiP 2016, nr 1, s. 159-174, A. Wierzbica, Pozycja prawna przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady gminy (rady powiatu, sejmiku województwa), ST 2016, nr 1-2, s. 75-86).

W przypadku natomiast komisji skarg, wniosków i petycji ustawodawca zasady i tryb działania tej komisji pozostawił w gestii uregulowania w statucie powiatu. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym rada powiatu jest organem stanowiącym i kontrolnym powiatu, z zastrzeżeniem przepisów o referendum powiatowym. Do wyłącznej właściwości rady powiatu należy m.in. stanowienie aktów prawa miejscowego, w tym statutu powiatu oraz podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu (art. 12 pkt 1 oraz pkt 11 ustawy). Stosownie natomiast do art. 16a ustawy rada powiatu rozpatruje: skargi na działania zarządu powiatu i powiatowych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji. W skład komisji skarg, wniosków i petycji wchodzą radni, w tym przedstawiciele wszystkich klubów, z wyjątkiem radnych pełniących funkcje, o których mowa w art. 14 ust. 1, oraz będących członkami zarządu. Zasady i tryb działania komisji skarg, wniosków i petycji określa statut powiatu.

W tym zakresie ustawodawca regulacje prawne dotyczące wyboru oraz odwołania lub też rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji pozostawił w całości radzie powiatu uchwalającej statut.

Statut Powiatu L. w § 43a reguluje kwestie przedmiotowej komisji. Zgodnie z tym przepisem rada powiatu rozpatruje skargi na działania zarządu i powiatowych jednostek organizacyjnych, wnioski oraz petycje składane przez obywateli. W tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji, w której skład wchodzą radni, w tym przedstawiciele wszystkich klubów z wyjątkiem przewodniczącego i wiceprzewodniczących rady oraz członków zarządu (ust. 1). Pracą komisji kieruje przewodniczący, a w jego zastępstwie wiceprzewodniczący komisji, powoływani i odwoływani przez radę powiatu (ust. 2). Przewodniczący rady niezwłocznie przekazuje komisji skargi, wnioski, petycje, których rozpatrzenie należy do wyłącznej właściwości rady. W przypadku, gdy wniesiona skarga, wniosek lub petycja nie należy do właściwości rady, przewodniczący niezwłocznie przekazuje ten dokument do organu właściwego lub wskazuje wnoszącemu właściwy organ, zawiadamiając o tym komisję i radę powiatu na najbliższej sesji (ust. 3). Komisja rozpatruje i rozstrzyga sprawy na posiedzeniach zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy składu komisji i przedkłada radzie projekt uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi, wniosku czy petycji wraz z uzasadnieniem (ust. 4). Z posiedzenia komisji sporządza się protokół, który podlega przyjęciu na następnym posiedzeniu komisji (ust. 5). Komisja może zapraszać na swoje posiedzenia kierowników powiatowych jednostek organizacyjnych oraz inne osoby, w szczególności skarżących, wnioskodawców i osoby wnoszące petycje (ust. 6). Komisja może wnioskować rady do zarządu o powołanie rzeczoznawców, ekspertów lub biegłych (ust. 7). Kierownicy jednostek organizacyjnych, których działalności dotyczy skarga, wniosek lub petycja są obowiązani do udostępnienia komisji potrzebnych dokumentów oraz udzielenia wszelkich wymaganych informacji i wyjaśnień, a także do zapewnienia warunków do pracy w przypadku, gdy posiedzenie komisji zostanie zwołane w siedzibie jednostki (ust. 8). Komisja wykonuje czynności w dniach i godzinach pracy jednostek, o których mowa w ust. 8, a działania komisji nie powinny zakłócać porządku pracy jednostki (ust. 9).

Z treści wskazanego przepisu wyraźnie wynika, że Przewodniczący i Wiceprzewodniczący Komisji są powoływani i odwoływani przez Radę Powiatu. Statut nie reguluje odrębnie kwestii związanej z rezygnacją z funkcji Przewodniczącego i Wiceprzewodniczącego Komisji.

Zatem – w ocenie sądu – oświadczenie Przewodniczącego Komisji Skarg, Wniosków i Petycji o rezygnacji z pełnionej funkcji należy ocenić przez pryzmat statutu. Statut natomiast przewiduje, że Przewodniczący i Wiceprzewodniczący Komisji są powoływani i odwoływani przez Radę Powiatu. Zatem ten organ powiatu władny jest do podjęcia uchwały o odwołaniu Przewodniczącego Komisji w wyniku złożenia przez niego rezygnacji.

Należy w pełni podzielić argumentację Wojewody, że dominującym stanowiskiem zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie jest powszechny charakter statutu. Świadczą o tym wyraźne regulacje ustrojowych ustaw samorządowych, które wprost zaliczają statut do aktów prawa miejscowego (art. 12 pkt 1 i art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządnie powiatowym), a więc zgodnie z treścią Konstytucji - do aktów powszechnie obowiązujących (zob. D. Dąbek, I. Skrzydło-Niżnik [w:] Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz, red. P. Chmielnicki, Warszawa 2005, art. 2 i powołane tam orzecznictwo).

Zatem podjęcie uchwały sprzecznej ze statutem stanowi naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie jej nieważności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. III OSK 2810/22).

Wobec powyższego uchwała w zakresie jakim powołuje radnego na przewodniczącego komisji rady powiatu w sytuacji, gdy dotychczasowy przewodniczący nie został odwołany jest nieważna. Tym samym – w ocenie sądu – rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego nie narusza przepisów.

W konsekwencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) skargę należało oddalić.