Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1475/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w N. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1475/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił P. K. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w N. z dnia [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

P. K. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w N. z dnia [...] sierpnia 2021 r. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. W przypadku wykonania decyzji, jej uchylenie stałoby się bezprzedmiotowe, bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie zostanie wyprzedzone wykonaniem nieprawidłowego orzeczenia. W konsekwencji wykonanie decyzji w przedmiotowej sprawie godziło będzie w rzetelność postępowania.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżący nie przywołał konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został przez stronę wystarczająco uzasadniony w kierunku uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem. Niemożliwym było zatem dokonanie merytorycznej oceny tego wniosku w kierunku zasadności wstrzymania wykonania decyzji, także w tym zakresie, w jakim Sąd miał z urzędu obowiązek uwzględnienia okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem lub odmową jej wstrzymania. Sąd nie mógł w oparciu o zaoferowane przez skarżącego uzasadnienie wniosku stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wobec tego, Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 61 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie wniosku skarżącego, pomimo okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przyjęcie, iż wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter wyjątkowy;

- art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia postanowienia do stwierdzenia braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał, że skarżący z uwagi na zakończenie edukacji zamierza otworzyć działalność gospodarczą związaną z dowożeniem materiałów i montaż mebli bezpośrednio u klientów. To powoduje, że istotnie brak możliwości prowadzenia pojazdu stwarza dla skarżącego brak możliwości rozpoczęcia działalności gospodarczej, co odpowiada, w jego ocenie, przesłance wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej, szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając na uwadze przywołane wymogi, ciążące na stronie domagającej się zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, za prawidłową należy uznać ocenę wniosku strony, jakiej dokonał Sąd I instancji. W istocie wniosek skarżącego sprowadza się do lakonicznego i nie popartego szerszą argumentacją wskazania, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. W takiej sytuacji pozytywna ocena, gołosłownego wniosku, była wykluczona. Sąd I instancji został bowiem pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Powyższej oceny nie mogła zmienić podnoszona w uzasadnieniu zażalenia argumentacja, że brak możliwości prowadzenia pojazdu uniemożliwia skarżącemu rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Niewątpliwie cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami wiąże się z pewnymi uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które – same w sobie – nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1297/18). Skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami przekraczało powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniały okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy utratą uprawnienia do kierowania pojazdami a pozbawieniem go możliwości zarobkowania. Skarżący nie uprawdopodobnił, że jedyną możliwością zarobkowania, której brak może prowadzić do powstania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest wykonywanie prac związanych z posiadaniem prawa jazdy.

Na uwzględnienie nie mógł także zasługiwać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w powołanym przepisie. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez autora zażalenia nie oznacza, że takie uzasadnienie nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.