III SAB/Kr 156/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-01-27	
Data wpływu	2025-12-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6192 Funkcjonariusze Policji
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 par 1 pkt 6 i par 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 listopada 2025 r. K. J. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarżący zainicjował szeregów postępowań (wnioski z dnia 8 oraz 11 grudnia 2017 r.) zmierzających do uzyskania zaświadczeń o treści związanej z uprawnieniami do lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. organ działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwał skarżącego do uzupełnienia i doprecyzowania wniosków. Skarżący mimo skutecznego doręczenia wezwania i wyznaczenia 14-dniowego terminu, nie uzupełnił wymaganych informacji. Powyższe uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie wniosku i skutkowało wydaniem stosownych postanowień o odmowie wydania zaświadczenia (m.in. postanowienie nr 3/2018 z dnia 19 stycznia 2018 r. i kolejne). Wyjaśnił, że analogiczne wnioski skarżącego z dnia 11 grudnia 2017 r., były już przedmiotem postępowania przed WSA w Krakowie, który m.in. w wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. SAB/Kr 39/18 oddalił skargę w części, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami (m.in. sygn. I OZ 1278/18) jednoznacznie potwierdził prawidłowość procedowania organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 listopada 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie "(...) wobec niezałatwienia do dnia dzisiejszego zgodnie, na podstawie i w zakresie wiążących przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego mojego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 roku".

Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem nr 4/2018/ZAG z dnia 19 stycznia 2018 r., odmówił wydania zaświadczenia. Organ wskazał, że K. J. nie dopełnił wymogu wyraźnego i precyzyjnego wyrażenia oświadczenia procesowego, wobec czego zaistniały wątpliwości co do znaczenia i zamysłu żądania zawartego w piśmie. Dodał, że organ nie może dokonywać wyboru lub oceny wniosków strony według własnego uznania, lecz na mocy art. 64 §2 k.p.a. zobowiązany jest do wezwania strony sprecyzowania wniosków objętych pismem. Ponieważ K. J. nie doprecyzował żądań, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. III SAB/Kr 39/18 stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Krakowie dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz w pozostałym zakresie skargę oddalił, uznając że ostatecznie postępowanie zostało zakończone odmową wydania zaświadczenia.

Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Podkreślić również należy, że formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, bowiem że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności".

W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.