Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. w [...] kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zwraca na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. w [...] kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.

Przedmiotem skargi A Spółka z o. o. z siedzibą w [...], dalej "skarżąca" lub "spółka" jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej "WINB", z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.

W toku prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej "PINB", kontroli w zakresie utrzymania stacji paliw ciekłych, w dniu [...] października 2019 r. ustalono, że usytuowana tam wiata stanowiąca jeden z obiektów stacji paliw płynnych (zadaszenie dystrybutorów) na działkach nr 1541/12, 1763/12, 1521/2 ul. [...] w [...], ma konstrukcję stalową o wymiarach 6,50 x 12,90 m (pomiar po zewnętrznym obrysie słupów) i wysokość w świetle 4,80 - 5,50 m. Wiata położona jest w odległości 3,80 m od zachodniej ściany pawilonu usługowego (handlowo-socjalnego), usytuowanego na działce nr 1763/12. Konstrukcja wiaty składa się z 4 słupów stalowych o profilu dwuteowym, na których wspiera się jednospadowy dach z dźwigarów stalowych o pokryciu blachą. Posadowiona została na żelbetowych fundamentach i Będąca właścicielem obiektu Spółka nie posiada dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę, czy pozwoleniem na użytkowanie przedmiotowej stacji paliw ani wiedzy o dacie powstania przedmiotowego obiektu, z wyłączeniem dystrybutora LPG wraz z podziemnym zbiornikiem gazu i instalacją, na budowę którego wydane było pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie. Spółka jest kolejnym właścicielem stacji paliw, poprzedni właściciele nie przekazali Spółce dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę.

Dokonując ustaleń w kierunku określenia daty powstania obiektu organ I instancji wskazał, iż ani operat z inwentaryzacji stacji benzynowej dokonanej 1 maja 1995 r. przyjęty do pzgik w dniu [...] maja 1995 r. ani operat z inwentaryzacji przyłącza sieci teletechnicznej i energetycznej sporządzonej [...] sierpnia 1996 r. przyjęty do pzgik w dniu [...] sierpnia 1996 r. nie obejmują wiaty. Wiata widnieje z kolei na projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym na mapie z [...] lipca 2002 r., załączonym do projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r. znak [...] nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę stacji do napełniania pojazdów samochodowych gazem płynnym propan-butan wraz z przewodem podziemnym gazu płynnego. Po zestawieniu powyższych dat organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa wiata powstała w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lipca 2002 r. i stosownie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 471, dalej "P.b."), jako obiekt budowlany powyżej o powierzchni zabudowy wynosi 83,50 m2, (tj. powyżej 35 m2) wymagała pozwolenia na budowę. Spółka nie posiada takiej decyzji; także z informacji uzyskanych od Wójta Gminy [...] i Starosty [...] wynika, że organy te nie wydawały pozwoleń na budowę tego obiektu.

Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z doktryną sądów, w przypadku samowoli budowlanej popełnionej po dniu 1 stycznia 1995 r. a przed dniem 10 lipca 2003 r. konieczne jest badanie, czy podmiot, który dopuścił się tej samowoli spełnił przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, o jakich mowa w art. 49 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Przepis art. 49 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. stanowił, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Warunkiem zastosowania art. 49 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. jest wykonanie samowoli budowlanej po 1 stycznia 1995 r. a przed 11 lipca 1998 r. Z ustaleń organu powiatowego wynika, iż przedmiotowa wiata wzniesiona została pomiędzy [...] sierpnia 1996 r. a [...] lipca 2002 r., przy czym organ I instancji kilkakrotnie wzywał właścicieli przedmiotowego obiektu do przedłożenia dokumentów związanych z budową przedmiotowej wiaty, względnie dokumentów potwierdzających dokładną datę budowy, niemniej jednak Spółka nie udokumentowała daty jej budowy. Z uwagi na fakt, że teren obejmujący działki nr 1541/12, 1521/2 i 1763/12 w [...] nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji umożliwił Spółce uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Wójta Gminy [....].

W związku z powyższym PINB postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] wstrzymał Spółce prowadzenie robót budowlanych przy budowie wiaty stalowej o wymiarach 6,50 x 12,90 m (zadaszenia dystrybutorów), usytuowanej na działkach nr 1541/12, 1521/2 i 1763/12 w Z. oraz nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia w PINB, w terminie do 30 grudnia 2020 r.: 1) decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego projektanta, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności, aktualnym na dzień opracowania projektu, sprawdzonego w części architektoniczno-budowlanej pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji wskazał w postanowieniu, że fizycznie roboty zostały zakończone, niemniej jednak formalnie nie zostały zakończone, zatem wydanie w/w postanowienia jest obligatoryjne.

W zażaleniu na postanowienie PINB skarżąca zarzuciła naruszenie art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść skarżącej. Organ I instancji ustalił, że do budowy wiaty doszło w okresie po [...] sierpnia 1996 r. a przed [...] lipca 2002 r. Jednocześnie w treści uzasadnienia postanowienia stwierdził, że podstawą do zastosowania wobec spółki art. 49 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 10 lipca 2003 r., a zatem przepisów łagodniejszych, musiałoby być ustalenie, że samowola budowlana została popełniona po okresie 1 stycznia 1995 r. a przed 11 lipca 1998 r. Zdaniem spółki organ I instancji nie zebrał żadnych dowodów przeciwnych świadczących o tym, że pięcioletni termin od zakończenia budowy wiaty nie upłynął do dnia [...] lipca 2003 r., które to rozbieżności powinny zostać rozstrzygnięte za pomocą art. 81a § 1 k.p.a. W świetle powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania I instancji w całości z jednoczesnym zaleceniem organowi I instancji wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 10 lipca 2003 r.

WINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] lipca 2020 r., w całości podzielając stanowisko organu I instancji co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty. Obowiązek taki wynikał z art. 29 P.b. w brzmieniu w okresie, w którym została wybudowana wiata, tj. od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lipca 2002 r. W dacie wszczęcia postępowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. stanowił, że budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 35 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Stosownie zaś do przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. - taka budowa wymagała zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Z uwagi na fakt, że powierzchnia spornej wiaty wynosi 83,50 m2 - przepis ten nie znajduje zastosowania, a przedmiotowa wiata powinna zostać wykonana w oparciu o pozwolenie na budowę. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono, by Spółka posiadała stosowne pozwolenie, co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 48 ust. 1 P.b., niemniej jednak aby sankcja wynikająca z art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. mogła zostać zastosowana, należało wyczerpać możliwości przewidziane ustawą do zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Słusznie zatem organ I instancji umożliwił inwestorowi przedłożenie stosownej dokumentacji, wymaganej do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej i prawidłowo wdrożył procedurę wynikającą z art. 48 P.b. wydając postanowienie w trybie art. 48 ust. 2-3.

WINB wyjaśniło, że w następstwie wprowadzonych w P.b. zmian (ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471), po wydaniu postanowienia przez organ powiatowy zmieniło się brzmienie art. 48 P.b., przy czym zgodnie z art. 25 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Przepis art. 48 P.b. pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną pod warunkiem, że budowa ta jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Organ nadzoru budowlanego uznając, że obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, w pierwszej kolejności bada zgodność wybudowanej samowoli budowlanej m. in. z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. PINB stwierdził, że działki nr 1541/12, 1521/2 i 1763/12 w Z. nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Całościowa ocena zgodności z przepisami wiaty stanowiącej zadaszenie nad dystrybutorami zostanie dokonana przez PINB po przedłożeniu przez inwestora koniecznej dokumentacji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa P.b. już od wejścia w życie tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. klasyfikuje wiaty, jako obiekty budowlane, na budowę których wymagane jest pozwolenie na budowę. Nowelizacja ustawy dokonana w 2003 r. wprowadziła "ulgę" dla inwestorów w postaci zwolnienia w art. 29 ust. 1 pkt 2 budowy wiat o powierzchni zabudowy do 10 m2 z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, lecz z koniecznością zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 (ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz. U. z 2003 r., 80, 718). Kolejne nowelizacje ustawy wprowadzały zmiany odnośnie maksymalnej powierzchni zabudowy wiaty dopuszczanej do budowy bez pozwolenia na budowę, niemniej jednak w żadnym przypadku powierzchnia ta nie przekraczała 50 m2 (w przypadku wiat sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe). Sporna wiata zaś ma powierzchnię 83,50 m2 i przez cały okres istnienia obiektu, od daty budowy do daty orzekania przez organ - było wymagane pozwolenie na budowę tego typu obiektów. Skarżąca spółka w toku całego postępowania nie przedłożyła dokumentu stwierdzającego inną datę wybudowania stalowej wiaty niż ustalił to organ powiatowy. Zatem wniosek skarżącej spółki o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, umorzenie postępowania I instancji z jednoczesnym zaleceniem wszczęcia postępowania na podstawie art. 49 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 10 lipca 2003 r. nie znajduje uzasadnienia. Wyżej opisano przyczyny przemawiające za zastosowaniem procedury określonej w art. 48 P.b., a organ nadzoru budowlanego orzeka na podstawie przepisów obowiązujących w dacie orzekania, niemniej rozstrzygnięcie uzależnia także od przepisów obowiązujących w dacie powstania obiektu budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie WINB z [...] października 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, tj. nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego zastosowania w sprawie przepisów P.b. w brzmieniu obowiązującym po dniu 10 lipca 2003 r. i wszczęcie postępowania legalizacyjnego zmierzającego do ustalenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000,00 zł.

Mając na uwadze powyższe zażądała uchylenia postanowień I i II instancji oraz zasądzenie od organu II instancji, na rzecz skarżącej, zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia jego praw wg norm przepisanych, a w tym zwrotu kosztów zastępstwa radcy prawnego wg taryfy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Okoliczności faktyczne sprawy, które mają być podstawą zastosowania wobec strony sankcji administracyjnej muszą być jasne i nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości. Jeśli zaś, jak wynika z art. 81a k.p.a. wątpliwości takie istnieją i nie dadzą się usunąć, muszą być rozstrzygane na jej korzyść, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczyniono.

Wątpliwości dotyczyły daty wybudowania przedmiotowej wiaty. WINB nie zakwestionował, że do jej budowy miało dojść w okresie po [...] sierpnia 1996 r., a przed [...] lipca 2002 r. Jednocześnie organy w treści wydanych orzeczeń stwierdziły, że podstawą do zastosowania wobec skarżącej przepisu art. 49 P.b. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., a zatem przepisów oczywiście łagodniejszych, bo umożliwiających legalizację bez ustalania opłaty legalizacyjnej, musiałoby być ustalenie, że samowola budowlana została popełniona w okresie po 1 stycznia 1995 r., a przed 11 lipca 1998 r., a to w szczególności zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05. W świetle powyższego absurdalnym jest wykluczanie (i w konsekwencji oczywiste pogarszanie sytuacji skarżącej), że do budowy wiaty nie doszło w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lipca 1998 r. Organ I instancji nie zebrał żadnych dowodów przeciwnych mających świadczyć o tym, że pięcioletni termin od zakończenia budowy spornej wiaty nie upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., a co więcej sam taką możliwości dopuszczał. Powyższe rozbieżności obligowały organy nadzoru budowlanego do zastosowania wobec strony art. 81a § 1 k.p.a., czego jednak bezzasadnie zaniechano.

W kwestii posiadanej przez skarżącą dokumentacji dotyczącej budowy obiektu stacji paliw podkreślono, że Spółka nie dysponuje innymi niż dotychczas okazane bądź przedłożone dokumentami związanymi z budową stacji paliw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., a dotyczące wiaty stalowej o wymiarach 6,50 m x 12,90 m (zadaszenie dystrybutorów) usytuowanej na dz. 1541/12, 1221/2, 1763/12 w [...].

Konstrukcja wiaty składa się z 4 słupów stalowych o profilu dwuteowym, na których wspiera się jednospadowy dach z dźwigarów stalowych o pokryciu blachą. Posadowiona została na żelbetowych fundamentach.

Wiata stanowi jeden z obiektów stacji paliw płynnych usytuowanej na działkach ewid. nr 1541/12, 1763/12, 1521/2 w [...] i stanowi zadaszenie dystrybutorów paliw. Właściciel obiektu - A Spółka z o. o. w [....] nie posiada dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę, czy pozwoleniem na użytkowanie przedmiotowej stacji paliw, ani nie posiada wiedzy w jakich latach powstał przedmiotowy obiekt, z wyłączeniem dystrybutora LPG wraz z podziemnym zbiornikiem gazu i instalacją, na budowę którego wydane było pozwolenie na budowę - decyzja z [...] października 2002 r., znak: [...] Starosty [...] i pozwolenie na użytkowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] grudnia 2005 r" znak: [...] Spółka A jest kolejnym właścicielem stacji paliw, poprzedni właściciele nie przekazali Spółce dokumentów dotyczących pozwolenia na budowę.

Organ I instancji ustalił, iż [...] maja 1995 r. dokonano inwentaryzacji stacji benzynowej (operat z w/w pracy został przyjęty do pzgik w dniu [...] maja 1995r.). W/w operat nie zawiera inwentaryzacji przedmiotowej wiaty stalowej stanowiącej zadaszenia dystrybutorów paliw. Organ I instancji posiada inwentaryzację przyłącza sieci teletechnicznej i energetycznej sporządzoną [...] sierpnia 1996 r. (operat z w/w pracy został przyjęty do pzgik w dniu [...] sierpnia 1996 r.). W/w operat nie zawiera inwentaryzacji przedmiotowej wiaty. Organ I instancji ustalił, że z projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego na mapie z dnia [...] lipca 2002 r., załączonego do projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] Starosty [....] z dnia [...] października 2002 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na budowę stacji do napełniania pojazdów samochodowych gazem płynnym propan-butan wraz z przewodem podziemnym gazu płynnego wynika, że wiata stalowa stanowiąca zadaszenie dystrybutorów jest obiektem istniejącym.

Po zestawieniu powyższych dat organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa wiata powstała w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lipca 2002 r.

Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że wiata stalowa została wybudowana bez pozwolenia na budowę. Z informacji uzyskanych od Wójta Gminy [...] i Starosty [...] wynika, że organy te nie wydawały pozwoleń na budowę w/w obiektu.

Z uwagi na datę powstania obiektu organ I instancji stwierdził, że sprawa podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stwierdził, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, zaś powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty wynosi 83,50 m2. zatem jej budowa wymagała pozwolenia na budowę. Spółka [...] nie posiada takiej decyzji, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował procedurę określoną w art. 48 ustawy Prawo budowlane.

W związku z wprowadzonymi w ustawie Prawo budowlane zmianami (ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471), po wydaniu postanowienia przez organ powiatowy zmieniło się brzmienie art. 48 ustawy. Niemniej jednak zgodnie z art. 25 w/w ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym.

Kluczowa w niniejszej sprawie jest więc kwestia daty powstania przedmiotowej wiaty oraz czy wydano na jej wzniesienie pozwolenie na budowę.

Data powstania obiektu budowlanego determinuje bowiem reżim prawny, wg którego mógł on legalnie powstać.

Sąd nie kwestionuje poprawności rozumowania i oceny dokumentów dokonanej przez organy nadzoru budowlanego, których wynikiem było przyjęcie, że wiata powstała w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lipca 2002 r. bez koniecznego pozwolenia na budowę.

Sąd zwraca jednak uwagę, że materiał dowodowy, na którym organy się oparły jest niepełny, a w związku z tym wnioski, do których organy doszły analizując dostępne dokumenty, mogą okazać się błędne.

Sąd wskazuje, że przedmiotowa wiata wpisana jest najprawdopodobniej w księdze wieczystej [...] jako "zadaszenie" (podrubryka 1.4.3 – urządzenie). Nie można wykluczyć, że dokumenty dotyczące pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty ewentualnie wskazujące na inną datę jej powstania będą znajdować się w aktach księgi/ksiąg wieczystych.

Istotne jest również, że ze szkicu polowego [...] inwentaryzacja stacji benzynowej w maju 1995 r. wynika, że przed 1995 r. na przedmiotowym terenie istniała już stacja benzynowa. Czy przedmiotowa wiata stanowiła jej część – należy ustalić. Powstanie jej przed 1 stycznia 1995 r. determinowałoby inny tryb legalizacji ewentualnej samowoli budowlanej (art. 103 P.b.).

Bardzo istotną kwestią jest również niedokładność w opisie przedmiotu postępowania, w kontekście jego położenia na konkretnej działce.

Organy obu instancji zaakceptowały ustalenie, że przedmiotowa wiata znajduje się na trzech działkach nr 1521/2, nr 1541/12 i nr 1763/12 poł. w [...] W aktach organu I instancji [...] znajduje się załącznik nr 2 szkic, który potwierdzałby to ustalenie. Czytelność tego szkicu, w kontekście precyzyjnego usytuowania wiaty budzi jednak wątpliwości. Konieczne jest wykreślenie jej na mapie w taki sposób, aby było jasne jej położenie.

Należy precyzyjnie ustalić, na której działce ewidencyjnej wiata jest posadowiona, gdyż dz. 1541/12 i dz. 1763/12 objęte są [...] własność Gminy [...], w wieczystym użytkowaniu "A sp. o.o. w [...]" zaś dz. 1521/2 objęta jest [...], własność Gminy [....] (wypis z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2020 r. - k. 1 akt I instancji). Niespornym jest fakt, że skarżąca spółka A nie była inwestorem przedmiotowej wiaty. W stosunku do kogo należy prowadzić postępowanie nie może być żadnych wątpliwości

Powyższe uwagi przesądzają o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Zarzuty skargi dotyczące niezastosowania w sprawie wyroku TK P 27/05, wobec nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy są chybione, a co najmniej przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.