Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.S. na czynność Starosty z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. C.S. wezwała Starostę do zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] nr rej. [...], w kwocie 425 zł.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] Starosta działając na mocy art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił stronie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W wyniku złożonego przez stronę zażalenia w/w postanowienie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. W postanowieniu tym organ odwoławczy nakazał Starości poinformować stronę pisemnie o sposobie załatwienia wniosku, a w przypadku odmowy zwrotu nadpłaty pouczyć stronę o przysługujących środkach odwoławczych.

Następnie pismem z dnia [...] maja 2012r. [...] działający z upoważnienia Starosty inspektor Wydziału Komunikacji poinformował C.S., że brak jest podstaw do zwrotu żądanej kwoty poniesionej za wydanie karty pojazdu, gdyż pobrana była ona zgodnie z obowiązującym w dniu jej wydania stanem prawnym wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jednocześnie organ pouczył stronę, iż na niniejsze pismo przysługuje prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

C.S. zgodnie z pouczeniem wniosła na powyższe pismo skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., uważając odmowę zwrotu należnej jej kwoty za krzywdzącą.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi, uznając iż brak jest podstaw do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu ani też do swobodnego określania jej wysokości, gdyż obowiązek jej uiszczenia wynikał bezpośrednio z przepisów prawa.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2012 r. (k.11) skarżąca została wezwana do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu skierowała w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., do organu administracji publicznej tj. Starosty wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do nadesłania odpisu wniesionego ewentualnie wezwania pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie takie nie zostało do organu wystosowane.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała w wyznaczonym terminie kserokopię wniosku z jakim zwróciła się do organu – Starosty w dniu [...] stycznia 2012r. o zwrot opłaty za kartę pojazdu, który to wniosek zainicjował postępowanie administracyjne w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że odmowa przez organ dokonujący rejestracji pojazdu zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegająca kognicji sądów administracyjnych. Jednakże aby skarga złożona na tego rodzaju czynność organu administracji była skuteczna nieodzowne jest dopełnienie uprzednio wymogu określonego w treści art. 52 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Oznacza to, że przed wniesieniem w niniejszej sprawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powinna uprzednio – w terminie czternastu dni od powzięcia wiadomości o odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu – wezwać Starostę do usunięcia naruszenia prawa wywołanego powyższą odmową a następnie, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania odpowiedzi organu na to wezwanie (jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa) złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

C.S. odebrała pismo z [...] maja 2012 r. nr [...] w dniu 11 maja 2012 r. Następnie skarga z dnia [...] maja 2012 r. została złożona do tutejszego Sądu bezpośrednio w dniu 16 maja 2012 r. i w tym samym dniu Sąd przekazał ją organowi – Staroście zgodnie z art. 54 p.p.s.a.

Na wezwanie Sądu o nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżąca nadesłała do tutejszego Sądu wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r., którym postępowanie w sprawie zwrotu opaty za wydanie karty pojazdu zostało zainicjowane. Wobec powyższego Sąd uznał, iż strona nie wykazała, aby dochowany został wynikający z art. 52 § 3 p.p.s.a. wymóg uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., z pominięciem wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2006, s. 153), w związku z czym wniesiona skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i została odrzucona.

Sąd zwraca uwagę, iż skarżąca wniosła przedmiotową skargę bezpośrednio do Sądu i bez uprzedniego złożenia stosownego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, działając zgodnie z pouczeniem zawartym w treści pisma z dnia [...] maja 2012 r., które niewątpliwie było błędne i niezgodne z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 8 i 9 Kpa. Dlatego Sąd informuje skarżącą, że istnieje możliwość wystąpienia do organu, który wydał akt lub czynność wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., z wnioskiem o przywrócenie terminu do pisemnego wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa, w oparciu o art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Na temat dopuszczalności takiego wniosku wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., II SA/Go 65/11 (opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.