Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg kasacyjnych D. P.i i Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 602/15 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 602/15 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] (pkt 1) a w pozostałym zakresie skargę oddalił (pkt 2).

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiedli D. P. i Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W swojej skardze kasacyjnej D. P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koninie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], nakazującej skarżącej rozbiórkę ogrodzenia działki. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podniosła, że nakaz rozbiórki jest sankcją najdalej idącą w ramach przepisów ustawy Prawo budowlane, powodującą dla strony nieodwracalne skutki w postaci likwidacji urządzenia. Wskazała, że wykonanie decyzji rozbiórkowej byłoby dla strony tym bardziej krzywdzące, gdyby wskutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (gdy prace nad uchwaleniem zmiany tego planu są zaawansowane) wzniesione przez skarżącą ogrodzenie okazałoby się z nim zgodne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że zdaniem Sądu rozważenie możliwości udzielenia ochrony tymczasowej należało ograniczyć do zaskarżonej decyzji, bowiem decyzja organu pierwszej instancji wobec wniesienia odwołania oraz nienadania jej przez organ rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma przymiotu wykonalności.

Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, zaś po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności – o ile spełnione zostaną przesłanki określone w tych przepisach.

To, jak długo postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu wywołuje skutki – niezależnie od tego, czy zostało wydane przez organ administracji na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., czy przez sąd na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – określa art. 61 § 6 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; art. 1 pkt 20 w zw. z art. 2 tej ustawy) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej powyższy przepis znajduje zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, tj. przed 15 sierpnia 2015 r., a zatem ma zastosowanie również w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 602/15 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Dla rozpoznania wniosku zawartego w skardze kasacyjnej istotne znaczenie ma okoliczność, że Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Wyrok ten – z uwagi na wniesione skargi kasacyjne – nie jest prawomocny.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w obrocie prawnym zgodnie z dyspozycją art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. nadal funkcjonuje postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 602/15 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. Skutki udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. rozciągają się również na etap kasacyjny postępowania sądowego. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a. upadną one bowiem dopiero z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa jest ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać u skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Skoro wykonanie zaskarżonej decyzji pozostaje nadal wstrzymane na podstawie postanowienia z dnia 18 sierpnia 2015 r. i skarżąca dalej korzysta z udzielonej jej ochrony tymczasowej, postępowanie wywołane kolejnym wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy za bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.