Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spraw.), Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. polegającą na niewydaniu opinii za okres służby od 21 października 2003 r. do 12 lutego 2008 r. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. do wydania opinii w powyższej sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami administracyjnymi sprawy.

Pismem z dnia 2 marca 2009r. J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który nie przekazał jej decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej przez nią opinii służbowej z dnia 10 lipca 2008r. W motywach podała, że pismem z dnia 6 sierpnia 2008r. sygnatura K-IV-1241/176/08/MŁ Wydział Kadr i Szkolenia KWP we W. poinformował ją, że Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy zaskarżoną przez nią opinię służbową z dnia 10 lipca 2008r. oraz, że zgodnie z § 11 pkt. 7 Rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej wymieniona opinia służbowa jako ostateczna została włączona do jej akt osobowych. Nie otrzymała jednak decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w tej sprawie.

Stwierdziła, że zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2009r. sygn. IV SA/Wr 499/08 "informacja ta nie jest decyzją o jakiej traktuje § 11 ust. 5 i 6 Rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002 roku w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, co najwyżej świadczy, że taka czynność przez KWP została podjęta. Uzewnętrzniona jednakże nie została. Należy to zatem traktować na równi z jej brakiem, co świadczy o bezczynności organu odwoławczego".

Pismem z dnia 14 stycznia 2009r. złożyła do Komendanta Głównego Policji zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który nie wydał przedmiotowej decyzji. Na pismo to do dnia złożenia skargi nie uzyskała żadnej odpowiedzi, nie przekazano jej przedmiotowej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej odrzucenie.

W motywach podniósł, że zgodnie z przepisem § 11 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania jest obowiązany podjąć decyzję, o której mowa w ust. 5 w terminie 30 dni od otrzymania odwołania. Opinia, która została utrzymana w mocy, jako ostateczna podlega włączeniu do akt osobowych policjanta /§11 ust.7 rozporządzenia/. Stwierdzono, że Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że okresowa opinia służbowa /art.35 ust.1 ustawy z 6.04.1990r. o Policji/ nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. /Lex Polonica nr 307410, ONSA 1995/1 poz.39/. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podzielił powyższe stanowisko uznając iż z przepisów art. 35 ustawy o Policji oraz cytowanego rozporządzenia MSWiA z dnia 17.06.2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji nie wynika aby czynności związane z opiniowaniem policjanta miały charakter czynności administracyjno-prawnych, lecz służbowy. Stosownie natomiast do przepisu art. 5 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi a podwładnymi. Zatem sprawy dotyczące opinii służbowych policjantów nie mieszczą w katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zważyć należy, iż niefortunne nazwanie rozstrzygnięcia przełożonego właściwego do rozpoznania odwołania od opinii decyzją /§7 i § 6 cyt. rozporządzenia/ nie oznacza formy decyzji administracyjnej. Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 3.11.2006r. stwierdził, iż z treści § 11 ust.6 cyt. rozporządzenia wynika, iż przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej wydaje w tym zakresie ostateczną decyzję, a co za tym idzie może być ona zaskarżona i podlegać kontroli w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak w świetle przywołanych przepisów i dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych trudno zgodzić się z takim stanowiskiem. Co więcej przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z przepisami k.p.a., zgodnie którymi decyzję administracyjną wydaje organ administracyjny. Trudno natomiast uznać za taki organ Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji we W., od którego opinii skarżąca wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

Reasumując, zdaniem organu, brak jest uzasadnienia prawnego dla poglądu o dopuszczalności sądowej kontroli rozstrzygnięć odwoławczych wydawanych przez przełożonych służbowych, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji rozpatrującej odwołanie opiniowanej od opinii służbowej, podejmowanych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów /Dz. U. z 2002r., nr 151, poz. 1261/ oraz uznaniu w tym zakresie bezczynności organu.

Podczas rozprawy pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na to, że wniesienie skargi należy poprzedzić wezwaniem na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności zmierzających do usunięcia naruszenia prawa. Dodał, że pieczątkę "zatwierdzam" Komendanta Wojewódzkiego Policji na sprawozdaniu komisji powołanej postanowieniem tegoż Komendanta z dnia 10 marca 2008r. należy traktować jako decyzję administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ obejmuje również bezczynność organów.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub 1 obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a.

Na wstępie należy podnieść, że w literaturze przyjmuje się, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczs, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, i mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności /T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86/. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu /J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2006, str. 37/. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Pierwszą kwestią, która wymagała wyjaśnienia była sprawa dopuszczalności skargi w przedmiocie opinii okresowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano pogląd, że okresowa opinia służbowa funkcjonariuszy służb mundurowych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego, zatem nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego /por. np. postanowienie NSA z 16.II.1994r., II SAB 8/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 39, wyrok NSA z 10.IV.2003r., II SA 1434/02, zamieszczony w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych/.

Przedstawionemu stanowisku orzecznictwa nie można jednak nadać uniwersalnego charakteru z tego względu, że niektóre z tez wyrażonych w przytoczonych orzeczeniach sądowych zostały sformułowane na tle nieaktualnego już stanu prawnego uwzględniającego ówczesne brzmienie stosownych aktów normatywnych, natomiast treść obecnie obowiązujących unormowań znamienna jest różnorodnością rozwiązań normatywnych rozważanej kwestii nie pozwalających na ich podciągnięcie pod jedną formułę.

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, opiniowany może wnieść odwołanie od opinii, za pośrednictwem wydającego opinię, w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią. W myśl treści § 11 cytowanego rozporządzenia wydający opinię może uwzględnić odwołanie w całości i wydać nową opinię. Odwołanie, które uzna za nieuzasadnione, przesyła w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania przełożonemu właściwemu do rozpatrzenia odwołania wraz z opinią i własnym stanowiskiem w sprawie, a także całością materiałów będących podstawą wydania opinii /ust. 1/.

Przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania, w terminie 7 dni od dnia wpływu odwołania, może powołać komisję do zbadania zaskarżonej opinii. W skład komisji nie może wchodzić policjant, który wydał lub uczestniczył przy wydawaniu zaskarżonej opinii /ust. 2/.

Na wniosek opiniowanego zawarty w odwołaniu od opinii przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania zawiadamia o powołaniu komisji zarząd związku zawodowego policjantów działający w jednostce organizacyjnej, w której opiniowany pełni służbę. Zarząd związku zawodowego policjantów może w terminie 5 dni od dnia otrzymania zawiadomienia zgłosić swojego przedstawiciela do składu komisji, o której mowa w ust. 2 /ust. 3/.

Komisja, o której mowa w ust. 2, sporządza sprawozdanie z wnioskiem o: uwzględnienie odwołania, utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii. Wniosek o uwzględnienie odwołania powinien zawierać propozycję sposobu jego załatwienia Przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania, po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji /ust. 4/:

1) utrzymuje w mocy zaskarżoną opinię albo

2) uchyla zaskarżoną opinię w całości lub w części i poleca wydanie nowej opinii, wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy jej wydawaniu /ust. 5/.

Przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania jest obowiązany podjąć decyzję, o której mowa w ust. 5, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania /ust. 6/.

Opinia, o której mowa w ust. 5 pkt 1, jako ostateczna podlega włączeniu do akt osobowych policjanta /ust. 7/.

Z treści § 11 ust. 6 cytowanego rozporządzenia wprost wynika, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania jest obowiązany wydać decyzję, o której mowa w ust. 6. Trudno przy tym uznać argumentację organu, w myśl której nazwanie rozstrzygnięcia przełożonego właściwego do rozpoznania odwołania od opinii decyzję jest "niefortunne" i nie oznacza decyzji administracyjnej.

Stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z językowymi dyrektywami interpretacyjnymi zakazującymi przypisywania interpretowanym zwrotom swoistego znaczenia prawnego, co dotyczy w szczególności zwrotów, których znaczenie jest określone przez język prawny. Jeżeli istnieje w systemie prawnym wiążące ustalenie znaczenia zwrotów zawartych w normach tego systemu, to należy używać odpowiednich zwrotów w tym właśnie znaczeniu. Ustalenie szczególnego znaczenia prawnego lub terminologicznego nie może nastąpić bez dostatecznie ważnych przyczyn /k. Opałek, J. Wróblewski: Zagadnienia teorii prawa, Warszawa 1969, s. 246 i in./.

Termin "decyzja" posiada wiążące ustalenie swojego znaczenia w systemie prawnym, a organ nie podał dostatecznych powodów uzasadniających odstąpienie od ustalonego znaczenia tego pojęcia na gruncie rozporządzenia w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Policji. Zarzut, w myśl którego nazwanie rozstrzygnięcia odwoławczego "decyzją" było niefortunne musiałby wskazywać, dlaczego uchybia ono zasadzie domniemania tzw. racjonalnego ustawodawcy, a tego organ nie uczynił.

Nie do końca jest również trafny zarzut organu, że sprawa opiniowania funkcjonariuszy, jako wynikająca ze stosunku podległości służbowej między przełożonym a podwładnym jest wyłączona na mocy art. 5 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z kognicji sądownictwa administracyjnego. Podległość w rozważanym wypadku to stosunek kompetencyjno-zależnościowy w ramach złożonego stosunku służbowego, zachodzący między funkcjonariuszem a przełożonym służbowym, który poprzez uczynienie użytku z kompetencji wydania opinii o funkcjonariuszu, kształtuje jego status prawny. Stosunek podległości należy zatem łączyć z obowiązkiem funkcjonariusza poddania się czynności opiniowania /której nie może skutecznie zapobiec/, ale nie z obowiązkiem znoszenia /akceptacji/ nieprawidłowości procesowych i materialnych np. tych zapisów opinii, które uważa za nieprawdziwe lub wykraczające poza dopuszczalny zakres. Ocena służbowa jako jednostronny akt przełożonego oddziałuje tak w sferze osobistej zatrudnionego /zachowanie lub utrata, przynajmniej na pewien czas opinii dobrego funkcjonariusza, co stanowi istotną przesłankę oceny przydatności zawodowej, a nawet przesądza o prawie do dalszego zatrudnienia/, jak i w sferze majątkowej /utrata lub ograniczenie prawa do nabycia określonych świadczeń majątkowych uzależnionych od oceny pracy funkcjonariusza/. To najprawdopodobniej przesądziło, że ustawodawca zdecydował się nadać postępowaniu opiniodawczemu decyzyjny charakter, by umożliwić sądową kontrolę jego prawidłowości. Kontrola ta obejmuje aspekt kompetencyjny, proceduralny i materialny dokonanej oceny.

Na marginesie należy wskazać, że sądowa kontrolna ocen pracowniczych /dokonywanych podobnie jak w analizowanym przypadku, na drodze służbowej/ jest dopuszczalna zarówno w umownym jak i nominacyjnym stosunku pracy /np. wobec pracowników służby cywilnej/.

Powyższe oznacza, że w obecnym stanie prawnym funkcjonariuszom Policji przysługuje prawo żądania poddania opinii służbowej kontroli sądowej, jako że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania od tej opinii wydaje w tym zakresie ostateczną decyzję. Zastosowanie ma więc art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. W rezultacie, należy także uznać właściwość Sądu w zakresie bezczynności organu w sprawie wydania opinii. Do powyższego należy dodać i to, że Trybunał Konstytucyjny analizując analogiczne brzmienie § 11 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej /Dz.U. nr 98, poz. 890 ze zm./ w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 listopada 2006r. w sprawie Tw 5/05 OTK-B 2006/6/253 również stanął na stanowisku, że dopuszczalna jest droga sądowa do kwestionowania treści opinii służbowej; może ona zostać zaskarżona do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Identyczne stanowisko zaczyna dominować w nowym orzecznictwie sądów administracyjnych /por. w tej kwestii postanowienie NSA z 26 II 2008r., I OZ 93/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 IX 2007r., III SA/Lu 289/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 I 2008r., IV SA/Wr 597/07 dotyczący analogicznej regulacji przyjętej w przepisach o Straży Granicznej, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 IV 2009r. IV SA/Po 24/09 – zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych/.

Przechodząc do meritum sprawy należy przede wszystkim stwierdzić, że przepisy rozporządzenia z 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego w sposób specyficzny uregulowały kwestię przymiotu organu, którym może być odpowiedni przełożony właściwy do wydania opinii, jak i to, że skarżąca wyczerpała tryb dotyczący eliminowania bezczynności organu. W sprawie skarżącej wydano kolejno: 1) opinię z dnia 12 lutego 2008r. – uchyloną w postępowaniu odwoławczym; 2) opinię z dnia 22 kwietnia 2008r. – częściowo uchyloną w postępowaniu odwoławczym z zaleceniem wydania nowej opinii; 3) opinię z dnia 10 lipca 2008r. – utrzymaną w mocy w postępowaniu odwoławczym. Jest przy tym niesporne, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymująca w mocy opinię służbową z dnia 10 lipca 2008r. nie została doręczona skarżącej. O fakcie podjęcia takiej decyzji została ona jedynie poinformowana pismami Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP we W. z dnia 6 sierpnia 2008r. i 10 września 2008r.

W postanowieniu WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2009r. skonstatowano, że informacja taka nie jest decyzją, o jakiej traktują przepisy rozporządzenia z dnia 17 czerwca 2002r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji, co najwyżej świadczy, że czynność taka została podjęta. Nie została jednak uzewnętrzniona, co należy traktować na równi z jej brakiem; co świadczy o bezczynności organu odwoławczego. Koresponduje to ze stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym przyjmuje się, że doręczenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Bezsprzecznie egzystencja prawna decyzji rozpoczyna się dopiero w chwili doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z jej nieistnieniem w obrocie prawnym. Załatwienie sprawy administracyjnej polega więc na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji /wyrok NSA z dnia 19 II 2006r., I OSK 1176/05, Lex nr 236587/. Dopiero skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że decyzja wywołuje skutki prawne wobec jej wejścia do obrotu prawnego /wyrok NSA z dnia 22 VI 2007r., II OSK 239/07, Lex nr 345938/. Jeśli nie nastąpiło ani ogłoszenie, ani doręczenie decyzji, nie można mówić o istnieniu decyzji administracyjnej, lecz jedynie o nieakcie, czyli decyzji nieistniejącej, niewywołującej żadnych skutków /wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 II 2007r., I SA/Wa 1630/06, Lex nr 318073/.

Podczas rozprawy pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. utrzymywał, że o tym, iż decyzja w sprawie została wydana może świadczyć fakt przybicia przez tegoż Komendanta pieczątki "zatwierdzam" na sprawozdaniu komisji powołanej jego postanowieniem z dnia 10 marca 2008r. w celu zbadania uwag zawartych w odwołaniu.

Gdyby nawet dopuścić interpretację, że skierowany do właściwego przełożonego mocą przepisu § 11 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 czerwca 2002r. nakaz "wydania" przezeń opinii w sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania zostaje zrealizowany poprzez czynność "zatwierdzenia" wniosków komisji w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia odwołania, to w przedmiotowej sprawie rozważane "zatwierdzenie" dotyczyło sprawozdania komisji powołanej w dniu 10 marca 2008r. w celu zbadania odwołania skarżącej od opinii służbowej wydanej w dniu 12 lutego 2008r. stwierdzającego niewywiązywanie się opiniowanej z obowiązków służbowych. Wobec uwzględnienia odwołania, opinia z dnia 12 lutego 2008r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, a w sprawie sporządzono kolejne sprawozdanie i wydano kolejne opinie. Przedmiotem skargi jest niedoręczenie skarżącej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującej w mocy opinię z dnia 10 lipca 2008r., co oznacza, że zasadność argumentacji pełnomocnika organu w przedmiocie charakteru czynności "zatwierdzającej" wnioski komisji mogłyby podlegać badaniu w wypadku, gdyby wspomniane "zatwierdzenie" dotyczyło tej właśnie opinii.

Reasumując należy stwierdzić, że w myśl ustalonego orzecznictwa – załatwienie sprawy administracyjnej polega na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji, która dopiero z tą chwilą wchodzi do obrotu prawnego i wywołuje skutki prawne. W analizowanej sprawie reguła ta nie została dotrzymana przez organ, co jest równoznaczne z niezałatwieniem sprawy administracyjnej.

Należy przy tym wyjaśnić, że postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

H.B. 24.07.2009r.