Postanowieniem z 17 września 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 702/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę Zakonu [...] w [...] (dalej strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2017 r., znak [...], wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa, zwracając jednocześnie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 1.368 zł.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że z art. 57 § 1 ab initio, art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że do skargi należy dołączyć – jeżeli skarżącą jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna – dokument wykazujący umocowanie do działania w jej imieniu. Brak wymienionego dokumentu to brak formalny skargi, który powoduje, że nie może ona otrzymać prawidłowego biegu. Brakiem tym była dotknięta skarga w niniejszej sprawie i – mimo stosownego wezwania – brak ten nie został usunięty w wyznaczonym terminie (termin ten upłynął z dniem 29 lipca 2019 r.). Jednocześnie WSA podkreślił, że z przepisów powołanych w skardze (art. 8 ust. 2 pkt 8 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. z 2019 r. poz. 1347) wynika jedynie, że przełożony (przełożona) jest organem osoby prawnej w przypadku klasztoru niezależnego i domu zakonnego. Wykazanie umocowania do wniesienia skargi wymagało przedłożenia dokumentu pozwalającego stwierdzić, że osoba, która skargę podpisała, odnośną funkcję pełni.
Pismem z 29 października 2019 r. skarżący reprezentowany przez adwokata zakwestionował w całości postanowienie z 17 września 2019 r., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 28 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi, a jednocześnie wnosząc na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonywania poszczególnych czynności procesowych. W sytuacji, gdy pismo strony nie czyni zadość wymaganiom odnośnie jego formy, przewodniczący wydziału działając na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa o jego uzupełnienie w 7-dniowym terminie, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi, jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie wniesiona skarga była obarczona brakiem formalnym w postaci niewykazania umocowania do jej sporządzenia. Sąd I instancji trafnie dostrzegł, że do skargi nie został dołączony jakikolwiek dokument, z którego wynikałoby, że siostra M. E. K. pełni funkcję Przełożonej [...] w [...]. Z tego powodu zarządzeniem z 16 lipca 2019 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej i umocowanie podpisanej na skardze siostry zakonnej jako Przełożonej [...]. Zarządzenie to zostało odebrane w dniu 22 lipca 2019 r. W wyznaczonym terminie brak formalny nie został uzupełniony, co obligowało sąd I instancji do odrzucenia wniesionej skargi.
W złożonym zażaleniu nietrafnie podjęto polemikę z zasadnością skierowanego do strony skarżącej wezwania o uzupełnienie braku formalnego. Po pierwsze, obowiązkiem strony było wykonanie tego wezwania w wyznaczonym terminie, celem nadania dalszego biegu sprawie. Oznacza to, że obowiązkiem stron w każdym postępowaniu sądowym jest terminowe reagowanie na wezwania sądu, tak aby sprawy mogły być rozpoznawane sprawnie. Po drugie, wezwanie skierowane do strony skarżącej w ramach niniejszego postępowania było jak najbardziej zasadne. WSA nie zakwestionował okoliczności, że przełożona jest organem osoby prawnej reprezentującym zakon ani nie zakwestionował tego, że S. M. E. Karendał pełni funkcję Przełożonej [...] w [...]. Sąd I instancji kierując się dążeniem do zapewnienia rzeczywistego i czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu strony skarżącej zwrócił się o wykazanie powyższej okoliczności. Jak to już zostało zauważone, obowiązkiem strony skarżącej było uczynienie zadość temu wezwaniu, niezależnie od tego, czy na etapie postępowania administracyjnego okoliczność pełnienia funkcji przełożonej SS Wizytek była kwestionowana, czy też nie. Postępowanie sądowoadministracyjne stanowi odrębny tryb procesu sądowego, którego celem jest dokonanie oceny zgodności z prawem działania administracji publicznej. Tego rodzaju podstawowe kwestie dla dopuszczalności prowadzenia tego postępowania muszą znajdować swoje potwierdzenie w aktach sprawy sądowej, a nie bazować na wiadomościach ustalonych w ramach innego trybu procesowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.
