Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.S. w miejsce, którego wstąpili następcy prawni R.S., K.S., M.S. i M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 897/22 w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2022 r. znak: WOB.7721.18.2022.JKUR w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 897/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D.S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (zwanego dalej: WINB) z dnia 11 maja 2022 r. znak: WOB. 7721.18.2022.JKUR . Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie-Powiat Grodzki (zwanego dalej: PINB) z dnia 23 listopada 2021 r., nr 1426/2021, znak: ROIK 1.5160.310.202I.ABE, którą nakazano D.S., rozbiórkę parkingu usytuowanego na działce nr [...] obr. [...], ul. [...] w K., poprzez rozbiórkę: nawierzchni terenu z płyt betonowych typu " MEBA" o powierzchni 854m² na podsypce z kruszywa; krawężników drogowych o sumarycznej długości 98mb i obrzeży betonowych o zsumowanej długości 62mb osadzonych na podsypce betonowej.

W skardze kasacyjnej D.S. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1) art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020, poz. 471; zwanej dalej: ustawą nowelizującą) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu skarżącemu rozbiórki parkingu usytuowanego na działce nr [...] obr. [...], podczas gdy na prace, które zostały wykonane na ww. działce nie było wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie, w związku z czym wszczęcie i prowadzenie niniejszego postępowania było bezprzedmiotowe;

2) art. 48 ust 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 25 ustawy nowelizującej poprzez pominięcie i w konsekwencji brak należytej weryfikacji zgodności zrealizowanych prac z ustaleniami Uchwały nr LXXXI1/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" (zwanej dalej: MPZP);

3) § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 17 ust. 2 i 5 MPZP poprzez pominięcie i w konsekwencji przyjęcie, iż działka nr [...] obr. [...] nie stanowi działki budowlanej w rozumieniu ww. przepisów;

4) § 17 ust. 5 pkt 2 MPZP przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z ww. zapisu wynika zakaz lokalizacji nowych miejsc postojowych na obszarze oznaczonym symbolem ZPr.6 (Tereny Zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną ogólnodostępną), podczas gdy z zapisów planu miejscowego wprost wynika dopuszczalność lokalizacji miejsc postojowych w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych;

5) § 5 pkt 2 MPZP w zw. z art. 130 ust 1 pkt 11 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. zapisy wprowadzają zakaz urządzania parkingów w strefie ochrony pośredniej ujęć wód podziemnych;

6) § 2 pkt 18 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 czerwca 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać morskie budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 MPZP przez pominięcie i brak uwzględnienia okoliczności, iż na terenie nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania dopuszczalna jest realizacja urządzeń wodnych związanych z konserwacją oraz ochroną przed powodzią ze strony potoku [...];

7) art. 29 ust. 1 pkt 10 i 17 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 roku, poprzez pominięcie i brak zastosowania, mimo że prace prowadzone na nieruchomości nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia;

8) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej: k.p.a.), w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie przez organ pod uwagę podnoszonych przez stronę argumentów dotyczących nieprawidłowego ustalenia zamierzenia inwestycyjnego realizowanego na nieruchomości, pominięcie wyjaśnień składanych przez inwestora dotyczących charakteru prowadzonych prac, warunków gruntowych występujących na terenie nieruchomości oraz planowanego zagospodarowania nieruchomości,

9) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 7a § 1 k.p.a. poprzez pominięcie i rozstrzyganie przez organ wątpliwości w zakresie zakazów przewidzianych w MPZP, tj. w szczególności § 5 pkt 2, § 17 ust. 1, 5 pkt 2 na niekorzyść strony;

10) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 10 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i w konsekwencji przyjęcie, iż brak zawiadomienia przez organ I instancji inwestora o terminie oględzin nieruchomości, które zostały przeprowadzone w dniu 23 listopada 2021 r. i uniemożliwienie inwestorowi wzięcia czynnego udziału w czynnościach i wypowiedzenia się co do zebranego w ten sposób materiału dowodowego, nie stanowiło naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu;

11) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie decyzji polegające na braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej;

12) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 15 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu od decyzji PINB z dnia 23 listopada 2021 roku i w efekcie niepełną realizację zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

13) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 6 w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez niedostatecznie wnikliwe rozpatrzenie sprawy;

14) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób uniemożliwiający uczestnikom uzyskiwanie informacji na temat bieżących okoliczności mających wpływ na kształtowanie ich praw i obowiązków oraz wydanie decyzji wbrew zasadzie wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

15) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak przeanalizowania wszystkich ze zgłoszonych w skardze zarzutów, brak skonfrontowania podniesionych w skardze zarzutów z ustaleniami faktycznymi sprawy i zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym;

16) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 25 ustawy nowelizującej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nakazaniu inwestorowi rozbiórki parkingu, podczas gdy na prace, które zostały wykonane na działce [...] nie było wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie, w związku z czym wszczęcie i prowadzenie niniejszego postępowania było bezprzedmiotowe;

17) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w zw. z art. 25 ustawy nowelizującej poprzez pominięcie i w konsekwencji brak należytej weryfikacji zgodności zrealizowanych prac z ustaleniami MPZP;

18) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 17 ust. 2 i 5 MPZP nie stanowi działki budowlanej w rozumieniu ww. przepisów;

19) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała § 17 ust. 5 pkt 2 MPZP przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z ww. zapisu wynika zakaz lokalizacji nowych miejsc postojowych na obszarze oznaczonym symbolem ZPr.6 (Tereny Zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną ogólnodostępną), podczas gdy z zapisów planu miejscowego wprost wynika dopuszczalność lokalizacji miejsc postojowych w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych;

20) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała § 5 pkt 2 MPZP w zw. z art. 130 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ww. zapisy wprowadzają zakaz urządzania parkingów w strefie ochrony pośredniej ujęć wód podziemnych;

21) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała § 17 ust. 2 pkt 3 MPZP przez pominięcie i brak uwzględnienia okoliczności, iż na terenie nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania dopuszczalna jest realizacja urządzeń wodnych związanych z konserwacją oraz ochroną przed powodzią ze strony potoku [...];

22) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja naruszała art. 29 ust. 1 pkt 10 i 17 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., poprzez pominięcie i brak zastosowania, mimo że prace prowadzone na nieruchomości nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia;

23) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne i niezgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia polegającego na kwalifikacji zrealizowanego na działce nr [...] obr. [...] utwardzenia w całości jako parking, podczas gdy z uwagi na występujące na terenie działki spadki powierzchni działki w kierunku potoku nie ma możliwości parkowania na całej powierzchni tego utwardzenia pojazdów bez ryzyka stoczenia ich w kierunku potoku [...], zaś zrealizowane utwardzenie miało przede wszystkim na celu stabilizację podłoża działki, jako terenu zalewowego i zabezpieczenie jej przed erozją mas ziemnych w kierunku potoku [...] i zostało wykonane od wschodu i południa na działce na tzw. żygawcach, oraz polegającego na ustaleniu, że jedynie 39 % utwardzonej części działki [...] to teren zalewowy, podczas gdy teren zalewowy obejmuje aż 2/3 utwardzonej powierzchni działki, zaś przyjęta przez Sąd stawka procentowa na poziomie 39% dotyczy udziału powierzchni utwardzonej płytami typu MEBA w całej powierzchni ewidencyjnej działki.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd I instancji pomimo zgłaszanych w tym zakresie zarzutów, w ślad za organem I i II instancji nie poddał jakiejkolwiek weryfikacji, czy ewentualna rozbiórka zrealizowanych robót nie mogłaby być ograniczona do części powstałego utwardzenia terenu. Sąd tak jak organy nadzoru budowlanego kwalifikuje zrealizowane roboty jako parking, podczas gdy z treści spisanych w toku dotychczasowego postępowania protokołów kontroli realizowanych przez upoważnionych pracowników PINB z 13 września 2019 r., 2 października 2019 r., 17 września 2021 r. oraz z 23 listopada 2021 r., poza pierwszym, w którym stwierdzono obecność pojazdu wykonawcy robót, nie stwierdzono aby na nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania parkowały jakiekolwiek pojazdy. Także ze złożonej do akt niniejszego postępowania, a pominiętej przez Sąd i oba organy, opinii biegłego S.B. nie wynika, aby do dnia jej sporządzenia nieruchomość była wykorzystywana jako parking. Wręcz przeciwnie biegły jednoznacznie stwierdza, iż "utwardzony a niedokończony plac nigdy nie pełnił dotychczas roli parkingu, ani tymczasowych miejsc postojowych, o czym świadczą kołyszące się pod ciężarem człowieka pojedyncze płyty. Z treści sporządzonych w toku postępowania protokołów kontroli wynika, iż na stanowiącej przedmiot postępowania działce położone zostały wyłącznie płyty ażurowe w celu utwardzenia jej powierzchni i wysypane kruszywo. Oprócz tego działka nie została w żaden sposób dodatkowo zagospodarowana - nie podjęto żadnych czynności, które mogłyby wskazywać na to, że na nieruchomości został urządzony parking, w szczególności parking na więcej niż 10 miejsc postojowych. Sam fakt, że w postępowaniu złożone zostało oświadczenie, że działka może być wykorzystywana na własne potrzeby postojowe dla kilku własnych samochodów skarżącego i jego żony, nie może jeszcze być przesądzający dla przyjęcia przez Sąd i organy, że na działce został wykonany parking.

Zgodnie z § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ilekroć mowa o parkingu należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z wydzieloną powierzchnią terenu na której urządzone zostały miejsca do postoju i parkowania samochodów, postawione blokady parkingowe itp. Na działce nie zostały wyznaczone stanowiska parkingowe. Nie został wyznaczony żaden konkretny obszar przeznaczony do parkowania pojazdów. Żadne urządzenia infrastruktury parkingowej nie znajdują się na nieruchomości.

Sąd przywołując te fragmenty wypowiedzi, gdzie skarżący wskazuje że planował w przyszłości wykorzystać część realizowanego utwardzenia do parkowania samochodów własnych, całkowicie pomija wyjaśnienia, w których skarżący wskazywał, że zrealizowane utwardzenia ma przede wszystkim pełnić funkcję stabilizacji podłoża działki, która jako teren zalewowy przed realizacją utwardzenia stanowiła grzęzawisko. Sąd pomija także okoliczność, iż nieruchomość stanowiąca przedmiot postępowania stanowi grunt o znacznym nachyleniu w stosunku do koryta rzeki [...]. W toku postępowania skarżący wielokrotnie podnosił, iż przy realizacji utwardzenia nie zmieniał naturalnego ukształtowania działki - istniejące spadki ternu zostały w całości zachowane. Zrealizowane utwardzenie miało przede wszystkim pełnić funkcję opaski brzegowej, która miała ustabilizować istniejące "trudne podłoże" i stanowić zabezpieczenie przed powodzią.

Nieprawidłowe są wyliczenia, w których Sąd I instancji weryfikując jaka ilość pojazdów mogłaby parkować na działce [...] odnosi się do całej powierzchni płyt MEBA pomijając okoliczność, że znaczna część tego utwardzenia, stanowi opaski brzegowe zabezpieczające skarpy przed ich erozją w kierunku potoku [...], na których nie ma możliwości parkowana.

Zgodnie z pominiętym przez Sąd załącznikiem graficznym do MPZP cała powierzchnia działki [...] położona jest w terenie zalewowym, z czego zgodnie z opinią biegłego S.B. 1/3 jej powierzchni położona bezpośrednio w zaniżeniu jaru potoku jest zalewana systematycznie przy większych opadach. Ustalenia Sądu nie znajdują swego poparcia w aktach sprawy. W przypadku wystąpienia podwyższonego poziomu wody w [...] zalaniu ulega ok 2/3 utwardzonej powierzchni działki, co nie zmienia faktu, że działka zgodnie z postanowieniami obowiązującego dla niej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości znajduje się w obszarze zalewowym.

Przed wydaniem nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego organ winien zweryfikować czy w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tj. zweryfikować czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu

zgodnego z prawem. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd w ślad za organami analizując możliwość zastosowania trybu z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego ograniczył się do zacytowania w sposób wybiórczy części postanowień MPZP, aby w oparciu o nie dojść do konkluzji, że działka [...] nie jest działką budowlaną i po drugie wykonanie na tej działce parkingu o nawierzchni terenu z płyt betonowych typu "MEBA" jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oba wnioski zostały oparte na błędnych założeniach i jako takie są nie tylko przedwczesne, ale przede wszystkim wadliwe. Sąd całkowicie pominął treść § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i dokonał błędnej wykładni § 17 ust. 2 i 5 MPZP. Otóż zgodnie z § 3 pkt 1a ww. rozporządzenia przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Pojęcie obiektów budowlanych zostało z kolei zdefiniowane w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i obejmuje budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury. W świetle powyższych regulacji dla kwalifikacji danej działki, jako działki budowlanej wystarczające jest dopuszczenie w zakresie danej nieruchomości w obowiązujących dla niej normach planistycznych możliwości realizacji co najmniej budowli lub obiektu małej architektury. Na gruncie niniejszej sprawy działka [...], znajduje się na terenie, który w MPZP został oznaczony symbolem ZPr.6 o przeznaczeniu podstawowym - zieleń urządzona ogólnodostępna w sąsiedztwie potoku [...]. Uchwała ta w treści § 17 ust. 2 dopuściła jednak możliwość realizacji na terenie ZPr, a zatem także na nieruchomości skarżącego, elementów zagospodarowania terenu, takich jak: obiekty małej architektury, dojazdy, dojścia piesze i pieszo-jezdne, urządzone ścieżki lub ciągi piesze oraz urządzeń wodnych związanych z konserwacją oraz ochroną przed powodzią ze strony potoku [...]. Nadto w ust. 3 powoływanego paragrafu dopuszczono lokalizację terenowych urządzeń sportu i rekreacji, w tym placów zabaw dla dzieci, niewyznaczonych na rysunku planu urządzonych ścieżek rowerowych i tras konnych, kładek mostków - pieszych, pieszo-rowerowych i konnych. Oprócz wskazanych powyżej w myśl ust. 5 § 17 MPZP w terenie ZPr.6 dopuszcza się lokalizację miejsc postojowych w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych - wyłącznie dla obsługi Istniejących budynków mieszkalnych, z wyłączeniem pasa terenu o szerokości 20 wzdłuż linii rozgraniczających Teren Wód Powierzchniowych Śródlądowych oznaczony symbolem WS. § 17 ust. 5 MPZP nie precyzuje, czy wymóg realizacji miejsc parkingowych do obsługi "istniejących budynków mieszkalnych" dotyczy budynków położonych na terenie nieruchomości objętej inwestycją czy też może też obejmować budynki położne na działkach sąsiednich. Wobec błędnej kwalifikacji nieruchomości skarżącego jako działka inna niż budowlana, pomimo iż obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał na jej terenie, zgodnie z argumentacją przedstawioną wyżej, możliwość realizacji budowli i obiektów małej architektury przewidziane w treści § 3 pkt 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - organy w ogóle nie weryfikowały czy zrealizowane utwardzenie nie podlegało regulacji z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Na gruncie niniejszej sprawy zachodziły uzasadnione podstawy do kwalifikacji zrealizowanych robót, jako utwardzenie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, które to roboty nie wymagały ani zgłoszenia ani tym bardziej pozwolenia na budowę wskutek czego wszczęcie w ich zakresie postępowania w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego mogło być nie tylko nieuzasadnione ale także całkowicie bezprzedmiotowe.

Ze względu na możliwości zagospodarowania nieruchomości, w tym występujące spadki terenu, nie ma możliwości urządzenia na niej parkingu dla więcej niż 10 pojazdów, a co za tym idzie budowa takiego parkingu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Ponadto, realizacja takiej inwestycji zgodna jest z obowiązującym planem

miejscowym - § 17 ust. 5 pkt 2 MPZP dopuszcza lokalizacją miejsc postojowych w obszarze ZPr.6 w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych - wyłącznie dla obsługi istniejących budynków mieszkalnych, z wyłączeniem pasa terenu o szerokości 20 m wzdłuż linii rozgraniczających Teren Wód Powierzchniowych Śródlądowych oznaczony symbolem WS.

Prace wykonane na pozostałej części działki - w szczególności tej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie potoku [...] - miały na celu wykonanie opaski brzegowej, na realizację której również nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie (art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 3 MPZP na terenach o przeznaczeniu ZPr zawierają się elementy zagospodarowania, zapewniające ich niezbędną obsługę i użytkowanie, takie jak: urządzenia budowlane i urządzenia techniczne zapewniające możliwość obsługi i użytkowania obiektów i terenów zgodnie z ich przeznaczeniem, urządzenia wodne związane z konserwacją oraz ochroną przed powodzią ze strony potoku [...]. Wykonanie opaski brzegowej bez wątpienia spełnia powyższe warunki i jest zgodne z wymogami wynikającymi z planu miejscowego.

Z uwagi na fakt, iż skarżący jest posiadaczem samochodu hybrydowego, zaś w rodzinie są samochody elektryczne, w toku postępowania wskazywał, iż na pozostałej części nieruchomości rozważał postawienie paneli fotowoltaicznych w celu uzyskania zasilania do stacji ładowania samochodów elektrycznych, które stosownie do art. 29 ust. 4 pkt 3c ustawy Prawo budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.

Sąd w ślad za organem II instancji dokonuje również błędnej wykładni § 17 ust. 5 pkt 2 MPZP przyjmując, iż na obszarze oznaczonym symbolem ZPr.6 obowiązuje zakaz lokalizacji nowych miejsc postojowych, podczas gdy z powoływanych powyżej zapisów planu miejscowego wprost wynika dopuszczalność lokalizacji miejsc postojowych w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych. Od samego początku niniejszego postępowania skarżący wskazywał na dopuszczalność wykorzystania jego działki jako miejsce do zaparkowania jedynie kilku samochodów jego i jego żony, jednak organ zdaje się nie dostrzegać, że plan miejscowy jednoznacznie dopuszcza tego rodzaju zagospodarowanie nieruchomości. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych w toku postępowania 6 sierpnia 2019 roku nabył on mieszkanie nr [...] położone przy ul. [...], tj. w bezpośrednim sąsiedztwie działki i mając świadomość ogromnej trudności w znalezieniu miejsc parkingowych w bliskiej okolicy, rozważał wykorzystanie części zrealizowanego utwardzenia jako miejsca do parkowania [...] swoich samochodów i [...] samochodów swojej żony, w tym miejsca do ładowania pojazdu elektrycznego. § 17 ust. 5 MPZP nie precyzuje, czy wymóg realizacji miejsc parkingowych do obsługi "istniejących budynków mieszkalnych" dotyczy budynków położonych na terenie nieruchomości objętej inwestycją czy też może też obejmować budynki położne na działkach sąsiednich.

Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż w niniejszej sprawie, jak zostało powyżej wskazane, organy zaniechały dogłębnego wyjaśnienia jakiego rodzaju prace i w jakim celu

zostały wykonane na działce, a także w którym fragmencie działki możliwe jest bezpieczne

parkowanie samochodów, bezkrytycznie przyjmując, że cała powierzchnia utwardzenia stanowi parking. Organy w ogóle nie odniosły się do składanych w toku postępowania wyjaśnień w zakresie występujących na terenie działki warunków gruntowych (teren zalewowy i grzęzawisko) i celu urządzenia opaski brzegowej. Nie odniosły się też do argumentów w zakresie występujących w kierunku potoku spadków terenu, bezkrytycznie przyjmując, że skoro nie są one widoczne na zdjęciu z drona to w ogóle nie występują.

Skarżący wskazywał, iż nie został w szczególności zawiadomiony o terminie kolejnej wizji lokalnej i wykonaniu dokumentacji fotograficznej z drona w dniu 23 listopada 2021 r., przez co uniemożliwiono mu także wypowiedzenie się w zakresie uzyskanych w ten sposób nowych dowodów w sprawie, które jak wynika z treści zaskarżonej decyzji stanowiły podstawę wydanego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji wyrażone w stosunku do ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy te nie dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Z przywołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że na działce nr [...] obr. [...] doszło do utwardzenia nawierzchni terenu kruszywem i płytami betonowymi, ażurowymi typu MEBA na powierzchni 854 m² oraz położono krawężniki drogowe o sumarycznej długości 98 mb oraz obrzeży betonowych o zsumowanej długości 62 mb osadzonych na podsypce betonowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę orzekania znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy i były wystarczające by dokonać prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Okoliczności te co do zasady nie został zakwestionowane w skardze kasacyjnej. Argumentacja przedstawiona w ramach wskazanych wyżej przepisów postępowania wskazuje natomiast, że okoliczności te powinny prowadzić jedynie do innej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mogła doprowadzić podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność wykonania w dniu 23 listopada 2021 r. czynności kontrolnych bez udziału skarżącego. W toku tych czynności wykonano jedynie dokumentację zdjęciową. Istotnym jest, że czynności kontrole na przedmiotowej nieruchomości wykonywane był wcześniej trzykrotnie i to w ich toku zostały ustalone istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem wszystkie okoliczności faktyczne ustalone przez PINB były weryfikowane na etapie postępowania odwoławczego i na etapie tego postępowania skarżący kasacyjnie mógł złożyć stosowne zastrzeżenia do tych czynności.

Naczelny Sad Administracyjny jako prawidłowe uznał również stanowisko Sądu I instancji w zakresie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych jako budowa parkingu, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji skarżącego kasacyjnie, iż w sprawie doszło do wykonania robót budowlanych, o jakich mowa w art. 29 ust. 1 pkt 10 i 17 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.; zwanej dalej: p.b.). Wyjaśnić trzeba, że pojęcie "utwardzenie powierzchni gruntu" w ustawie – Prawo budowlane nie jest zdefiniowane. Z brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. nie wynika, na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie docelowe tak utwardzonej powierzchni. Zatem wykonanie utwardzenia powierzchni gruntu działki budowlanej i przeznaczenie tak utwardzonego terenu może być różne, ale roboty budowlane wykonywane na podstawie tego przepisu nie powinny doprowadzić do powstania obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II OSK 593/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o tym, czy nie został przekroczony zakres regulacji z art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. decyduje sposób użytkowania i przeznaczenia utwardzonego terenu. Jeżeli pomiędzy utwardzeniem działki, a innym obiektem budowlanym na tej działce brak jest bezpośredniego związku funkcjonalnego (utwardzenie pełni samodzielną lub dominującą - a nie służebną - funkcję), wtedy zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 9 p.b. jest nieuzasadnione (wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 701/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Urządzenie budowlane z natury swej pozostaje bowiem w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym, w stosunku do którego pełni funkcję służebną. Utwardzenie gruntu może stanowić odrębną budowlę, o ile jest dokonywane w celu powstania obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji. Wówczas tak urządzony (tj. utwardzony) teren, pełni samodzielną funkcję jako, np.: plac składowy, manewrowy, postojowy, czy parkingowy albo droga wewnętrzna. Zatem, gdy utwardzenie terenu pełni funkcję samodzielną lub dominującą, a nie służebną, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, wedle ogólnej zasady z art. 28 ust. 1 p.b. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawia wątpliwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, że przedmiotem niniejszej sprawy jest budowa obiektu budowlanego, tj. parkingu, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Samo powoływanie się przez skarżącego, że dokonał utwardzenia terenu nie jest wystarczające, ponieważ w rzeczy samej takie utwardzenie terenu, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie jest utwardzeniem gruntu samym w sobie, lecz stanowi wykonanie parkingu, o czym świadczy sposób zagospodarowania nieruchomości.

Decydującym kryterium zakwalifikowania wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, obok spełniania przez wykonany obiekt przesłanek wskazanych w art. 3 p.b., jest zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Jeżeli więc utwardzenie terenu powstaje dla umożliwienia unieruchomienia pojazdu i temu celowi służy, to powinno być traktowane, jako miejsce postojowe (por. wyroki NSA z 5 lipca 2013 r., II OSK 593/12 oraz z 18 maja 2023 r., II OSK 1716/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taki też cel wykonanych robót budowlanych wskazywany był przez inwestora w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to powstaje obiekt budowlany, którego budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z 14 grudnia 2023 r., II OSK 865/21; z 18 maja 2023 r., II OSK 1716/20; z 14 września 2016 r., II OSK 3050/14; z dnia 3 lutego 2009 r. II OSK 77/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powierzchnię utwardzonego gruntu, wykonane roboty budowlane nie korzystały ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na wielkość terenu (854 m²) liczba miejsc parkingowych jest większa niż 10. Trafnie w tym zakresie Sąd I instancji powołał się na § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące w przypadku samochodów osobowych co najmniej szerokość 2, 5 m i długość 5 m. Potrzebna zatem minimalna powierzchnia do urządzenia 1 miejsca postojowego to 12,5 m ². Zagospodarowanie utwardzonego terenu o powierzchni 854 m² pozwoliłoby na utworzenie zdecydowanie powyżej 10 miejsc postojowych, nawet przyjmując, że ok. 39 % tego terenu z uwagi na jego zalewanie nie nadaje się do wykorzystania jako miejsca postojowe. Dla takiej oceny bez znaczenia pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność braku wydzielenia poszczególnych miejsc parkingowych. W orzecznictwie trafnie wskazuje się również, że samo niespełnienie przez miejsce postojowe warunków określonych w ww. rozporządzeniu nie oznacza, że nie jest ono miejscem przeznaczonym do postoju pojazdu i art. 29 ust. 1 pkt 10 p.b. nie znajduje w stosunku do niego zastosowania. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do obejścia prawa w zakresie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych powyżej 10 stanowisk. Powyższe oznacza, że nie jest istotne, czy na tak rozumianym placu zostały wydzielone poszczególne miejsca parkingowe, ale kluczowe znaczenie ma ustalenie, że służy on do postoju więcej niż 10 pojazdów samochodowych (wyroki NSA z 18 maja 2023 r. II OSK 1716/20 z 14 września 2016 r., II OSK 3050/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób podzielić też stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej, iż wykonane roboty budowlane w rzeczywistości stanowią umocnienie brzegu potoku.

Niezasadna jest również argumentacja skarżącego kasacyjnie mająca na celu podważenie stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami MPZP. W MPZP działka nr [...] obr. [...] położona jest w obszarze ZPr.5. Zgodnie z § 17 MPZP są to tereny zieleni, przeznaczone pod zieleń urządzoną ogólnodostępną w sąsiedztwie potoku [...] (Rozrywka), w tym jego obudowę biologiczną. Zgodnie z planem w przeznaczeniu terenów ZPr zawierają się elementy zagospodarowania, zapewniające ich niezbędną obsługę i użytkowanie, takie jak: 1) obiekty małej architektury; 2) dojazdy, dojścia piesze i pieszo - jezdne oraz urządzone ścieżki lub ciągi piesze; 3) urządzenia budowlane i urządzenia techniczne zapewniające możliwość obsługi i użytkowania obiektów i terenów zgodnie z ich przeznaczeniem, urządzenia wodne związane z konserwacją oraz ochroną przed powodzią ze strony potoku [...] (Rozrywka). 3. Dopuszcza się lokalizację: 1) terenowych urządzeń sportu i rekreacji, w tym placów zabaw dla dzieci; 2) niewyznaczonych na Rysunku Planu urządzonych ścieżek rowerowych i tras konnych; 3) kładek i mostków - pieszych, pieszo-rowerowych i konnych; 4) parkowych zbiorników wodnych (takich jak: stawy, oczka wodne). W terenach ZPr.5, ZPr.6, ZPr.7, ZPr.8 dopuszcza się: 1) utrzymanie oraz prowadzenie robot budowlanych istniejących obiektów budowlanych, z wykluczeniem rozbudowy i nadbudowy; 2) lokalizację miejsc postojowych w ilości określonej minimalnymi wskaźnikami dla samochodów osobowych - wyłącznie dla obsługi istniejących budynków mieszkalnych, z wyłączeniem pasa terenu o szerokości 20 m wzdłuż linii rozgraniczających Teren Wód Powierzchniowych Śródlądowych oznaczony symbolem WS. Ponadto z załącznika graficznego do planu wynika, że działka leży w strefie ochrony wartości przyrodniczych oraz strefy ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych. Zgodnie z § 11 ust. 2 MPZP dla tego obszaru ustalono następujące zasady zagospodarowania: 1) zakaz lokalizacji nowych budynków; 2) istniejące obiekty budowlane i tereny objęte granicami Strefy mogą być użytkowane w sposób dotychczasowy; dopuszcza się prowadzenie robot budowlanych istniejących obiektów budowlanych z wykluczeniem rozbudowy i nadbudowy (nie dotyczy obiektów w Terenie Zieleni ZPs.3); 3) wymagane utrzymanie oraz ochrona zieleni naturalnej; 4) zakaz naruszania naturalnej formy koryta potoku [...] (Rozrywka), w tym realizacji wszelkiego rodzaju nasypów oraz zmian w ukształtowaniu brzegów potoku oraz jego najbliższego otoczenia, za wyjątkiem terenów inwestycji dla kładek (mostków) oraz urządzeń i obiektów przeciwpowodziowych, jeżeli konieczność ich lokalizacji wynika z przepisów odrębnych; 5) zakaz lokalizacji ogrodzeń.

Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że ustalenia MPZP sprzeciwiają się możliwości budowy na przedmiotowej działce samodzielnego parkingu. Teren oznaczony symbolem ZPr.6 to zieleń urządzona. MPZP dopuszcza tam miejsca postojowe, ale pod rygorystycznymi warunkami: wyłącznie dla obsługi istniejących budynków mieszkalnych. Na działce inwestora nie ma budynku mieszkalnego, zatem wyjątek ten nie ma zastosowania. Z uwagi na skalę przedsięwzięcia nie można uznać, aby parking służył zapewnieniu miejsc parkingowych dla skarżącego i jego rodziny. Ponadto, teren leży w Strefie Ochrony Wartości Przyrodniczych, gdzie obowiązuje nakaz ochrony zieleni naturalnej i zakaz naruszania koryta potoku. Wybetonowanie (nawet płytami ażurowymi) 854 m² terenu w bezpośrednim sąsiedztwie potoku narusza te zakazy. Wobec sprzeczności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami MPZP organ nadzoru budowlanego prawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 p.b. orzekając nakaz rozbiórki.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przywołany przepis określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, wobec czego stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wówczas, gdy to uzasadnienie nie zawiera elementów wskazanych w przepisie lub elementy te są sformułowane w sposób na tyle niepełny, niejasny lub oderwany od realiów sprawy, że nie pozwalają na rekonstrukcję podstawy i motywów rozstrzygnięcia, uniemożliwiając kontrolę wyroku. Oceniając uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie można stwierdzić, że jest ono dotknięte taki uchybieniami. Motywy rozstrzygnięcia zostały w uzasadnieniu przedstawione odpowiednio precyzyjnie. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia zatem podstawowe wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.