Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 1502/25 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 2 października 2025 r., nr 13/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 2 października 2025 r., nr 13/2025 oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 4 września 2025 r., nr 2/2025; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie na rzecz P. S. kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 1502/25, oddalił skargę P. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 2 października 2025 r., nr 13/2025 w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

P. S., rozkazem personalnym z dnia 16 stycznia 2023 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 stycznia 2023 r.

Następnie wezwaniem z dnia 30 lipca 2025 P. S. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zapłatę kwoty 550,40 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2023 r. wynikające z bezprawnego zastosowania kwoty bazowej obowiązującej w 2022 r., tj. 1 614,69 zł zamiast właściwej kwoty bazowej na rok 2023 wynoszącej 1 740,64 zł.

Komendant Powiatowy Policji w [...], decyzją z dnia 4 września 2025 r., nr 2/2025 odmówił stronie wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r.

Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 2 października 2025 r. nr 13/2025, utrzymał w mocy decyzję z dnia 4 września 2025 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 256 ze zm., dalej: "ustawa budżetowa na rok 2023"), przewidywała w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d, że wysokość kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Policji wyniesie 1 740,64 zł. Jednocześnie ustawodawca, innym aktem prawnym - ustawą z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r., poz. 2666, dalej: "ustawa okołobudżetowa"), wprowadził w życie rozwiązanie systemowe obejmujące funkcjonariuszy służb mundurowych, zgodnie z którym kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zastosowano do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej). Przyjęte rozwiązanie stanowiło, że do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. przyjęto kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej), tj. kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł. W dalszej części ustawa okołobudżetowa wprowadzała w życie rozwiązanie, zgodnie z którym, uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlegać miało każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 roku, obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r., obliczonym zgodnie z ust. 2 (art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej). Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, nastąpić miało w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r. (art. 41 ust. 5 ustawy okołobudżetowej). Jednocześnie, na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r., zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r., poz. 385) zmianie uległy (zostały zwiększone) stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia zmienianego. Przywołane wyżej rozporządzenie zmieniające z dnia 28 lutego 2023 r. wprowadziło od dnia 1 marca 2023 r. podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów.

Organ wskazał, że wprowadzone przez ustawodawcę rozwiązania prawne gwarantujące podwyżkę w roku 2023 uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej objęły swoim zasięgiem tych funkcjonariuszy, którzy pozostawali w służbie na dzień 1 marca 2023 r. Prawo do uposażenia jak i dodatków do niego dla policjanta za dany miesiąc powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane. Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią. Mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa, a w odniesieniu do jednorazowych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby takiego mechanizmu brak. Prawo do tych świadczeń krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia (tj. w dniu zwolnienia ze służby), niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji, powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91, że droga sądowa dochodzenia roszczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby w Policji jest niedopuszczalna, uznał, że bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący aktualnie nie jest już funkcjonariuszem Policji, w sytuacji gdy dochodzi praw związanych z tym stosunkiem. W wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., I OSK 2864/16 Naczelny Sąd Administracyjny podniosło, że nie można przyjąć koncepcji o utracie statusu strony przez wnoszącego o ponowne rozpoznanie sprawy z powodu ustania stosunku służbowego i w związku z tym konieczności umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzja o obniżeniu dodatku funkcyjnego dotyczy bezpośrednio sfery prawnej policjanta. Ustanie stosunku służbowego policjanta nie zmienia tego faktu, pomimo braku możliwości kształtowania elementów tej sfery prawnej. Ustanie podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dodatku do uposażenia nie powoduje braku możliwości zwalczania przez policjanta bądź byłego policjanta rozstrzygnięcia, które dotyczy okresu sprzed ustania stosunku służbowego. Należy odróżnić te dwie sytuacje, tj. niedopuszczalność wydania rozstrzygnięcia merytorycznego i prawo do weryfikacji decyzji nieostatecznej przez stronę. Decyzja w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego była skierowana do funkcjonariusza, wobec czego miał on legitymację do jej kwestionowania i wnoszenia środka zaskarżenia. Utrata w toku postępowania statusu funkcjonariusza na to uprawnienie procesowe nie miała wpływu i w konsekwencji nie mogła skutkować umorzeniem postępowania z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Taka sytuacja prowadziłaby bowiem do pozostawienia w obrocie prawnym wydanej decyzji, przy jednoczesnym zaniechaniu rozpoznania środka odwoławczego od niej złożonego. Uznanie, że policjant traci status strony na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiałoby mu realizację konstytucyjnego prawa do odwołania się od władczego kształtowania przez organ władzy publicznej jego sytuacji prawnej. Umorzenie postępowania odwoławczego nie oznacza bowiem zniesienia postępowania prowadzonego w I instancji, skutkiem czego pozostaje w mocy wiążąca decyzja organu I instancji. W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja zachodzi również wtedy gdy były funkcjonariusz żąda ponownego rozliczenia wynagrodzenia za okres, kiedy pozostawał w stosunku służbowym.

Wobec administracyjnoprawnego charakteru sprawy podjęta w skardze próba nadania przez skarżącego cywilnoprawnego charakteru żądania musi zostać oceniona jako nieusprawiedliwiona, co wydaje się tym bardziej uzasadnione, że skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie podniósł zarzutu o cywilnoprawnym charakterze jego wniosku.

Wobec powyższego stwierdzenie przez organ istnienia tak przedmiotu jak i podmiotu stosunku administracyjnego kreowało sprawę, którą organ prawidłowo rozpoznał wydając decyzję w sprawie.

Powyższej oceny nie zmienia art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., poz. 636 ze zm.), w którym mowa jest o tym, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Roszczenia bowiem z tym związane przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne – art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. W świetle powyższego publicznoprawny charakter zgłoszonego żądania i jednocześnie brak upływu trzyletniego terminu przedawnienia stanowiły podstawę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził nieprawidłowości, ponieważ z zastosowanych w sprawie przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1740,64 zł obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., natomiast od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Tak więc organy Policji prawidłowo uznały brak możliwości zastosowania wobec skarżącego przepisu art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż w dniu 31 stycznia 2023 r. został zwolniony z tej służby (okoliczność bezsporna). W odniesieniu do sytuacji skarżącego zastosowanie znajdował art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co też prawidłowo wywiodły organy.

W dniu 17 marca 2026 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 2 października2025 r., nr 13/2025 i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 4 września 2025 r., nr 2/2025 oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji polegające na niezasadnym przyjęciu, że organy Policji są uprawnione do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji merytorycznych w sprawach uposażenia wobec osoby, która w dacie złożenia wezwania do zapłaty (30 lipca 2025 r.) od ponad dwóch lat nie pozostawała w stosunku służbowym w Policji (skarżący zwolniony ze służby z dniem 31 stycznia 2023 r.), podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że kompetencja organów Policji do kształtowania prawa do uposażenia istnieje wyłącznie wobec czynnych funkcjonariuszy, wygasając wraz z upływem ostatniego dnia miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby;

2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 P.p.s.a. - polegającą na odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 2 października 2025 r., nr 13/2025 oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 4 września 2025 r. nr 2/2025, mimo że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej (sprawa jako cywilnoprawne roszczenie pieniężne byłego funkcjonariusza należała do wyłącznej kognicji sądów powszechnych) oraz w postępowaniu wszczętym bez wniosku strony (wezwanie do zapłaty z dnia 30 lipca 2025 r. nie stanowiło żądania wszczęcia postępowania administracyjnego), co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

3. art. 151 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi zamiast zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 P.p.s.a. i stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji;

4. art. 134 § 1 P.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd I instancji kluczowych kwestii prawnych podniesionych w skardze, a mianowicie: braku wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego, braku po stronie organu kompetencji do orzekania w drodze decyzji o roszczeniach pieniężnych byłego funkcjonariusza oraz cywilnoprawnego charakteru roszczenia objętego wezwaniem do zapłaty z dnia 30 lipca 2025 r., co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

5. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie odnosi się należycie do zarzutów skargi dotyczących braku kompetencji organu do prowadzenia postępowania administracyjnego wobec byłego funkcjonariusza oraz które opiera się na orzecznictwie nieadekwatnym do stanu faktycznego sprawy i jednocześnie ignoruje aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych i powszechnych, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1833/22, wyroki WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 738/25, z dnia 8 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 809/25, oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt XXI Pz 103/25.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnej konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, jednak faktycznie zarzuty te oscylują wokół kwestii rozpoznania wniosku skarżącego kasacyjnie jako sprawy administracyjnej, mimo że złożył on wezwanie do zapłaty, które powinno doprowadzić do skierowania sprawy na drogę postępowania przed sądem cywilnym. W rezultacie obie wydane w sprawie decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że sprawy dotyczące odmowy wypłaty byłym funkcjonariuszom Policji wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych w związku wejściem w życie przepisów ustawy okołobudżetowej, nie były jednolicie rozstrzygane przez wojewódzkie sądy administracyjne, jak również przez sądy powszechne. Podkreślenia jednak wymaga, że rozbieżność w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych wynikała przede wszystkim z różnic w stanach faktycznych poszczególnych spraw, a nie z różnego postrzegania właściwej drogi dochodzenia tego rodzaju roszczeń. Wszystkie te sprawy wszczynane były na podstawie różnie formułowanych wniosków byłych funkcjonariuszy Policji. Niektóre wnioski zostały sformułowane jako wnioski o wyrównanie wynagrodzenia i wypłaty należnych środków pieniężnych. Natomiast w innych sprawach funkcjonariusze składali przedsądowe wezwania do zapłaty, jednoznacznie wskazując w toku postępowania przed organem, że ich intencją było dochodzenie roszczeń przed sądem cywilnym. W tych sprawach decyzje organów były uchylane bądź też była stwierdzana ich nieważność, jako skutek braku jednoznacznego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz ze wskazaniem na konieczność wyjaśnienia intencji strony w tym zakresie.

W niniejszej sprawie, z wniosku skarżącego kasacyjnie z dnia 30 lipca 2025 r. złożonego do Komendanta Powiatowego Policji w [...] (k. 2 akt administracyjnych) wynika, że skarżący kasacyjnie wezwał organ do zapłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. Jednocześnie zastrzegł, że brak odpowiedzi lub odpowiedź negatywna mogą zmusić go do sądowej ochrony jego praw. Z pisma tego wynika, że skarżący kasacyjnie zmierzał do dochodzenia roszczeń przed sądem cywilnym. Z treści pisma wynika ponadto, że intencją skarżącego było rozwiązanie zaistniałego sporu w reżimie prawa cywilnego (prawa pracy). Okoliczność ta uszła uwadze organu, a następnie Sądowi I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego bez stosownego wniosku. W takim układzie należy przyjąć, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ decyzja w sposób rażący narusza przepisy postępowania (art. 61 § 1 i art. 63 § 1 k.p.a.). Organ wydał bowiem decyzję administracyjną bez wymaganej prawem aktywności procesowej jej adresata, in concreto – bez koniecznego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne. Tego uchybienia nie dostrzegł w sprawie Sąd I instancji. Nie jest rolą organu administracyjnego "dostosowywanie" oświadczeń woli podmiotu kierującego do niego określone żądanie. W szczególności organ nie jest upoważniony do determinowania administracyjnoprawnego trybu jego rozpoznania w sytuacji, gdy strona tego nie żąda i nie oczekuje. Przyjęta przez organ ocena co do tego, że do rozstrzygnięcia żądania wypłaty w prawidłowej wysokości uposażenia za styczeń 2023 r. właściwa jest droga administracyjna nie mogła mieć wpływu na wolę skarżącego kasacyjnie co do tego, że oczekuje on rozwiązania tego sporu w reżimie prawa cywilnego (prawa pracy). Organ nie był upoważniony do wszczęcia postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję z urzędu. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że skarżący kasacyjnie wniósł odwołanie, ponieważ jego aktywność podjęta na etapie postępowania odwoławczego nie może wstecznie uzupełniać przesłanek determinujących dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego, a konkretnie wpływać na wykładnię oświadczenia woli wyartykułowanego w wezwaniu do zapłaty.

Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zasługiwał na uwzględnienie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Jednocześnie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do odnoszenia się do zarzutów naruszenia art. 100 i art. 101 ustawy o Policji w związku z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 i art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów sądowych obejmujących wpisu od skargi, wpisu od skargi kasacyjnej oraz opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, bowiem opłaty te podlegają z urzędu zwrotowi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z uwagi na, fakt, że skarżący na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a. jest zwolniony z uiszczenia kosztów sądowych.