Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. (dalej Spółka) od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni W [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] określającej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2019 r.

Organ odwoławczy wskazał, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] (dalej jako: PGW WP ZZ w [...]) ustaliło Spółce w informacji rocznej z dnia 6 kwietnia 2018 r. opłatę stałą za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. w wysokości 4 119 zł za wprowadzanie ścieków do wód. Spółka korzysta z wymienionej usługi wodnej na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w aglomeracji, która została zmieniona decyzją wymienionego organu z dnia [...] grudnia 2017 r. Zmiana pozwolenia wodnoprawnego odnosiła się m. in. do zakresu korzystania z wód (ilości odprowadzanych ścieków), który został ustalony w następujący sposób: Qh.max = 1000 m3/d; Qdśr = 3900 m3/d; Qr.max= 1423500 m3/rok.

Z informacji rocznej wynika, że opłata stała została obliczona na podstawie maksymalnej ilości ścieków możliwych do wprowadzenia w okresie roku, która została ustalona w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości: 1423500 m3/rok i wyniosła po przeliczeniu na m3 na sekundę 0,04513888 m3/s.

Powyższa informacja roczna została doręczona Spółce 9 kwietnia 2018 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Dyrektor ZZ w [...] PGW WP sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w ten sposób, że w miejsce omyłkowo określonego parametru dotyczącego ilości odprowadzanych ścieków na godzinę w postaci Qt,.max= 1000 m3/d prawidłowo wpisał Qh.max= 1000 m3/h. Jak organ objaśnił w uzasadnieniu wskazanego postanowienia, oczywistość omyłki wynika z faktu, że ilość odprowadzanych na godzinę ścieków podaje się w m3/h, a nie na dobę.

Następnie Dyrektor ZZ w [...] PGW WP wszczął z urzędu, na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "O.p." w związku z art. 300 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268, dalej: "Prawo wodne") postępowanie w sprawie określenia Spółce opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. za wprowadzanie ścieków do wód.

W dniu [...] stycznia 2019 r. Dyrektor ZZ w [...] PGW WP wydał decyzję określającą Spółce opłatę stałą za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. w wysokości 25.347,00 zł za wprowadzanie ścieków z oczyszczalni ścieków komunalnych w miejscowości [...]-[...] do rzeki [...].

Od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Spółka wniosła, odwołanie do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki w Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: Dyrektor RZGW w [...] PGW WP) wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, który upłyną w dniu [...] lutego 2019 r. Alternatywnie Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., Dyrektor ZZ w [...] PGW WP odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., doręczonej Spółce w dniu 24 stycznia 2019 r.

Pismem z dnia 14 marca 2019 r. Spółka ponowiła wniosek o potraktowanie odwołania jako wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 K.p.a. i skierowanie go do organu właściwego w celu rozpoznania w oparciu o zarzuty dotyczące nieważności decyzji, tj. brak podstawy prawnej do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Zdaniem Spółki podstawy prawnej decyzji określającej wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi nie mógł stanowić art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, albowiem zamknięty katalog sytuacji, w których organy Wód Polskich wydają decyzje określające wysokość opłaty stałej za usługi wodne wynika z Prawa wodnego, tj. przepisów art. 271 ust. 7 oraz art. 273 ust. 6 Prawa wodnego. Spółka podkreśliła, że wobec spełnienia obowiązku zapłaty trzech rat opłaty stałej nie ziściła się przesłanka do wydania decyzji na podstawie art. 271 ust. 7 Prawa wodnego. Jednocześnie Spółka dodała, że przepis art. 271 ust. 7 Prawa wodnego stanowi lex specialis względem art. 21 § 3 O.p. Ponadto Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca żadna z okoliczności wymienionych w art. 21 § 3 O.p. Zdaniem Spółki wobec braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 300 ust. 1 Prawa wodnego w zw. z art. 21 § 3 O.p., jak i art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, organ nie powołał się choćby pośrednio na żaden inny przepis, który mógłby stanowić podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co narusza art. 7 Konstytucji RP.

Dyrektor ZZ w [...] PGW WP, na podstawie art. 65 § 1 w zw. z art. 157 § 1 K.p.a., przekazał wniosek Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. do Dyrektora RZGW w [...] PGW WP.

W dniu [...] lipca 2019 r. Dyrektor RZGW w [...] PGW WP wydał decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora ZZ w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. W ocenie organu I instancji weryfikowana decyzja nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym wadą, przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w postaci braku podstawy prawnej do wydania decyzji, która została powołana przez Spółkę we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie.

Prezes PGW WP po wniesieniu odwołania przez Spółkę od powyższej decyzji, decyzją wskazaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności Organ odwoławczy podkreślił, że zainicjowane wnioskiem Spółki postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora ZZ w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. określającej opłatę stałą za 2018 rok za wprowadzanie ścieków komunalnych do wód jest nadzwyczajnym trybem postępowania, którego celem jest wyłącznie skontrolowanie, czy wskazana decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., lecz wyłącznie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 K.p.a.

Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Ad. 1. Spółka korzysta z usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków komunalnych z oczyszczalni ścieków w miejscowości [...]-[...] do rzeki [...]w km 4 + 830, położonej w gminie [...], która znajduje się w obszarze właściwości miejscowej Zarządu Zlewni w [...]. Zgodnie z art. 240 ust. 4 pkt 3 lit. a) Prawa wodnego zarządy zlewni prowadzą sprawy dotyczące opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust. 1 oraz w art. 269 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego. Stosownie do art. 247 ust. 1 Prawa wodnego, pracą zarządów zlewni kierują dyrektorzy zarządów zlewni, którzy ujęci zostali w art. 14 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego, określającym organy właściwe w sprawach gospodarowania wodami. Zgodnie z art. 14 ust. 2 Prawa wodnego, do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6 stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Jednocześnie stosownie do art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Dyrektor ZZ w [...] PGW WP był zatem właściwy rzeczowo i miejscowo do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. określającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne, co oznacza że nie jest ona obarczona wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Ad. 2. Kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Organ wyjaśnił, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne ustala maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w m3 na godzinę, a nie na sekundę, to z uwagi na dyspozycję art. 271 ust. 5 Prawa wodnego należy dokonać jego przeliczenia na sekundę. Charakter opłaty stałej wyklucza możliwość przyjęcia do obliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi na rok. Opłata stała stanowi rekompensatę za rezerwację środowiska wodnego w zakresie, który umożliwia korzystanie z niego w dowolnym momencie roku w maksymalnym rozmiarze, co odzwierciedla ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym sekundowy, a w razie jego braku godzinowy parametr korzystania z wód, a nie dopuszczalny (maksymalny) zakres możliwych do wprowadzanie ścieków na rok. Ustalenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego chwilowego zakresu korzystania z wód w m3 na godzinę, a nie w m3 na sekundę wymagał przyjęcia do obliczenia opłaty stałej godzinowego parametru korzystania z wód i przeliczenia go na m3 na sekundę zgodnie z dyspozycją art. 271 ust. 5 Prawa wodnego. Przyjęty sposób obliczenia opłaty stałej jest zgodny z normą prawną wynikającą z ww. przepisu, odkodowaną z uwzględnieniem przepisów Prawa wodnego regulujących usługi wodne oraz opłaty za usługi wodne, co wyklucza przyjęcie, że decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. rażąco narusza prawa.

Dodatkowo Organ wskazał, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych zabiegów interpretacyjnych. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

Podniesione przez Spółkę w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. zarzuty naruszenia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego przez zastosowanie do obliczenia opłaty parametru godzinowego (maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w m3 na godzinę), zamiast parametru rocznego (maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w m3 na godzinę), a także naruszenia art. 7 oraz art. 7a K.p.a. uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, a co więcej za wykraczające poza cel i granice postępowania nieważnościowego.

Dalej Organ wskazał, że ustalenie w informacji rocznej z dnia [...] kwietnia 2018 r. opłaty stałej za 2018 rok za wprowadzanie ścieków do wód z uwzględnieniem maksymalnego rocznego zakresu korzystania z wód (maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód na rok), a nie na podstawie maksymalnego chwilowego zakresu korzystania z wód (maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód na godzinę) doprowadziło do nieprawidłowego obliczenia opłaty stałej, a konsekwencji wymagało jej określenia na nowo. Nie jest przy tym istotny powód, który doprowadził do błędu w wyborze parametru korzystania z wód, w tym fakt sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. zmieniającej pozwolenie wodnoprawne udzielone Spółce, skoro oczywistym jest, że ilość odprowadzanych na godzinę ścieków podaje się w m3/h, a nie na dobę. Innymi słowy nawet w sytuacji niewydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki należało ustalić opłatę stałą na podstawie parametru godzinowego, który został w wymienionym akcie administracyjnym określony.

Poza tym zdaniem Organu zarzuty Spółki dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a. oraz art. 111 § 1b K.p.a. pozbawione są zatem usprawiedliwionych podstaw, albowiem ustalanie opłat za usługi wodne winno następować według tych samym zasad dla wszystkich podmiotów korzystających z usług wodnych pozostających w podobnej sytuacji faktycznej, a fakt istnienia oczywistej omyłki w pozwoleniu wodnoprawnym nie powinien prowadzić do odmiennego (uprzywilejowanego) traktowania adresata pozwolenia wodnoprawnego. Kontrolowana decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. stanowi zatem wyraz realizacji zasady działania w interesie społecznym, który został wyartykułowany w art. 7 K.p.a. oraz zasady równości.

Ponadto Organ wskazał, że Prawo wodne nie zawiera autonomicznej regulacji umożliwiającej zmianę z urzędu uprzednio ustalonej opłaty za usługi wodne, w przypadku jej niewłaściwego naliczenia. Nie przewidziano w nim bowiem mechanizmów umożliwiających zmianę wysokości ustalonej opłaty w związku z zaistnieniem zdarzeń w okresie rozliczeniowym, które mają wpływ na jej wysokość. Do zdarzeń tych przykładowo należy zaliczyć wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego (np. na skutek zrzeczenia się pozwolenia wodnoprawnego w okresie po ustaleniu opłaty stałej z góry za cały rok), czy zmianę pozwoleń wodnoprawnych dotyczącą maksymalnego zakresu korzystania z wód (na podstawie art. 562 Prawa wodnego mająca na celu ustalenie rzeczywistych maksymalnych ilości pobieranej wody).

Dalej Organ wyjaśnił, że przewidziana w art. 273 Prawa wodnego instytucja reklamacji stanowi środek zaskarżenia w sytuacji, gdy podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne nie zgadza się z wysokością opłaty za usługi wodne ustalonej w informacji, wnoszony w terminie 14 dni od doręczenia informacji oraz rozpatrywany przez organy PGW WP w analogicznym terminie. Nie znajdzie ona zatem zastosowania w przypadku, gdy organ PGW WP dostrzeże z urzędu, iż doszło do niewłaściwego ustalenia opłaty w informacji, bądź w okresie rozliczeniowym nastąpią zdarzenia, które wpłyną na wysokość ustalonej opłaty stałej. Bez wątpienia wszystkie te przypadki będą wymagać interwencji właściwego organu PGW WP w celu doprowadzenia do skorygowania daniny publicznej do prawidłowej wysokości, z uwzględnieniem tych samych zasad dla wszystkich podmiotów pozostających w relewantnej sytuacji prawnej.

Prezes PGW WP pozostaje na stanowisku, że zastosowanie przez Dyrektora ZZ w [...] PGW WP art. 21 § 3 O.p. w celu określenia opłaty stałej za 2018 rok za wprowadzanie ścieków do wód w prawidłowej wysokości znajduje umocowanie w art. 300 ust. 1 Prawa wodnego. Wobec tego zarzuty w tym zakresie Organ uznał za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Dodatkowo organ wyjaśnił, że powołany art. 271 ust. 7 Prawa wodnego stanowi podstawę do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej w przypadku zaniechania przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wykonania obowiązku zapłaty ustalonej opłaty. Celem omawianej regulacji jest zapewnienie możliwości przymusowego ściągnięcia nieuiszczonej przez podmiot korzystający z usług wodnych opłaty w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem zgodnie z art. 3 § 1 powołanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuję do obowiązków określonych w art. 2 powołanej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Oceniając relację art. 271 ust. 7 Prawa wodnego do art. 21 § 3 O.p. organ przyjął, że należy ją raczej rozpatrywać w kierunku konkurencyjności postępowań i możliwości zamiennego ich stosowania, albowiem obie te normy stanowią podstawę prawną do określenia daniny publicznej w drodze decyzji w sytuacji braku zapłaty opłaty stałej, ustalonej uprzednio w informacji rocznej. Innymi słowy zarzut, iż art. 271 ust. 7 Prawa wodnego stanowi względem art. 21 § 3 O.p. lex specialis i wyłącza możliwość jego zastosowania do opłat za usługi wodne jest bezprzedmiotowy, albowiem fakt, iż oba te przepisy normują sytuację braku zapłaty daniny publicznej w sposób tożsamy i prowadzą do identycznego skutku w postaci określenia wysokości opłaty/podatku w drodze decyzji świadczy o ich konkurencyjności, a nie konieczności stosowania reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali. Prawo wodne uregulowało w analogiczny do Ordynacji podatkowej sposób postępowania w przypadku niewykonania przez podmiot korzystający z usług wodnych obowiązku zapłaty opłaty za usługi wodne. Nie zachodzi tu zatem przypadek, w którym przepis szczególny uregulował w sposób odmienny daną sytuację aniżeli przepis ogólny, a wniosku tego nie zmienia fakt, że zakres zastosowania normy z art. 21 § 3 O.p. jest szerszy aniżeli wynikający z art. 271 ust. 7 Prawa wodnego.

Konkludując Organ stwierdził, że oceniana decyzja nie zawiera wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a odmowa stwierdzenia jej nieważności przez Dyrektora RZGW w [...] PGW WP w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. nie narusza art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez domniemanie kompetencji w drodze analogii prawnej. Jak powyżej zostało bowiem dowiedzione kompetencja do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. wynika z odpowiedniego zastosowania normy prawnej odkodowanej z art. 21 § 3 O.p. i wywiedzionej z szeregu wymienionych wyżej przepisów prawa, w tym art. 300 ust. 1 Prawa wodnego.

Ad. 3. Kontrolowana decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. nie narusza powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), gdyż nie została poprzedzona inną decyzją ostateczną rozstrzygającą tę samą sprawę albo sprawę, którą załatwiono milcząco. Nie jest ona zatem obarczona wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Ad. 4. Spółka jako podmiot korzystający z usług wodnych jest obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne co wprost wynika z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego. Spółka dysponowała zatem legitymacją procesową stron, co oznacza, że prawidłowo skierowano do niej decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. określającą wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód. Kontrolowana decyzja nie zawiera zatem wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Ad. 5. Oceniając decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. pod kątem unormowania art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. należy wskazać, że w stosunku do wymienionej decyzji nie zachodzi ani niewykonalność faktyczna, jak i prawna.

Ad. 6. Realizacja przez podmiot korzystający z usług wodnych obowiązku opłatowego w wysokości określonej w decyzji administracyjnej nie wywoła ani czynu zagrożonego sankcją karną, ani nie doprowadzi do deliktu administracyjnego. Kontrolowana decyzja nie jest zatem obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.

Ad. 7. W decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. nie tkwi również wada powodująca jej nieważność z mocy prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.

Reasumując Organ stwierdził, że decyzja Dyrektora w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, enumeratywnie określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym zarzucaną przez Spółkę wadą braku podstawy prawnej do jej wydania. W konsekwencji zaskarżona decyzja Dyrektora RZGW w [...] PGW WP z dnia [...] lipca 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora ZZ w [...] PGW WP określającej opłatę stałą za wprowadzanie ścieków komunalnych do wód jest prawidłowa i należało ją utrzymać w mocy.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnik wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj.:

1 art. 21 § 3 o.p. w zw. z art. 300 p.w., polegającą na przyjęciu przez Organ, że przepis ten ma zastosowanie również w sytuacji, w której wysokość opłaty stałej za usługi wodne jest inna, aniżeli została ustalona w formie informacji rocznej; a nadto poprzez błędne przyjęcie, że rozszerzająca ponad "odpowiednie zastosowanie" interpretacja tego przepisu nie stanowi rażącego i oczywistego naruszenia prawa;

2. art. 271 ust. 5 p.w. poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające w szczególności na przyjęciu do obliczeń maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub ziemi określoną w pozwoleniu wodnoprawnym na poziomie 1000 m(3)/h [czyli: 8.760.000 m(3)/rok], podczas gdy do ustalenia opłaty należy zastosować określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik poboru rocznego, który w niniejszej sprawie wynosi 1.423.500 m(3)/rok - a zatem ponad 6- krotnie niższy niż przyjęty przez Organ;

3 art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, które polegało na obciążeniu działającej w interesie publicznym Skarżącego negatywnymi konsekwencjami wadliwie prowadzonego przez Organ postępowania administracyjnego, którego to wadliwość polegała przede wszystkim na tym, że Organ nie zauważył omyłki pisarskiej w pozwoleniu wodnoprawnym, pomimo niedającej się kwestionować oczywistości tej omyłki;

4. art. 7a k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające w szczególności na przyjęciu do obliczeń maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub ziemi określoną w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 1000 m(3)/h [czyli:

8.760.000 m(3)/rok], podczas gdy do ustalenia opłaty należy zastosować określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik poboru rocznego, który w niniejszej sprawie wynosi 1.423.500 m(3)/rok - a zatem ponad 6-krotnie niższy niż przyjęty przez Organ.

Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji zgodnie z przepisami prawa;

2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Strona podniosła, że art. 21 § 3 O.p. nie może być interpretowana w sposób hermetyczny, oderwany od zasad rozciągających się na całą tę ustawę mocą zasad w niej zawartych. Jedną z tych zasad jest rozstrzyganie wątpliwości na korzyść obowiązanego. W tym zatem zakresie Organ słusznie, choć wywodzi z tego błędne dla siebie skutki, powołuje się na wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r. (sygn. akt: II OSK 2417/11) i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. (sygn. akt: P 6/02). Wyrażone tam zasady interpretacji całokształtu obowiązujących przepisów prawnych w istocie sprowadzają się w niniejszej sprawie do zakazu zastosowania art. 21 § 3 O.p. w odniesieniu do przesłanki "nie złożenia deklaracji albo wysokości zobowiązania podatkowego innego niż wskazana w deklaracji", a także w zakresie w którym norma ta "konsumowana" jest przez lex specialis, jakim jest w tym wypadku norma z art. 271 ust. 7 Prawa wodnego. Dalej Strona podniosła, że należy zwrócić uwagę na to, że w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki, z którymi ustawodawca wiąże zastosowanie przywołanych przepisów Ordynacji podatkowej. Znajdujący się w art. 21 § 3 O.p. zamknięty katalog sytuacji, w których decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego jest wydawana przez organ, nie znajduje zastosowania w przypadku sytuacji będącej przedmiotem skargi.

W ocenie strony skarżącej wbrew twierdzeniom organu, brak jest podstawy dla zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w przedmiotowej sprawie w kontekście analogii między deklaracją w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, a informacją roczną w rozumieniu Prawa wodnego. Podstawową różnicą, która wyklucza opisywaną możliwość, winien być fakt, że deklaracje podatkowe pochodzą od podatnika, są jego bezpośrednim oświadczeniem. Ta podstawowa charakterystyka nie przystaje do informacji rocznej o opłacie stałej za korzystanie z usług wodnych, która powstaje poza inicjatywą i bez bezpośredniej deklaracji ze strony Skarżącego, a jej autorem jest organ.

Ponadto nie jest konieczne sięganie do art. 21 § 3 O.p. na podstawie art. 300 Prawa wodnego, ponieważ art. 271 ust. 7 Prawa wodnego stanowi względem niego lex specialis. Z daleko idącej ostrożności, skarżący wskazuje jednak, że w jego opinii również wskazany przepis w omawianej sprawie nie powinien być stosowany, ponieważ wydanie decyzji o której mowa w art. 271 ust. 7 następuje w skutek "zaniechania obowiązku poniesienia opłat za usługi wodne", co w omawianej sprawie nie miało miejsca.

Organ rozpatrujący odwołanie Skarżącego uznał, że zarzut naruszenia art. 271 ust. 5 Prawa wodnego wykracza poza przesłanki wymienione w art 156 § 1 K.p.a., jednak w ocenie Skarżącego, powyższy zarzut mieści się w przesłance wyrażonej w art 156 § 1 pkt. 2 K p a., ponieważ zastosowanie parametru czasowego innego niż wprost wskazany w przepisie, oraz rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie wspomnianego przepisu stoi w sprzeczności z art. 6 K.p.a. oraz stanowi rażące - i nie wymagające interpretacji - naruszenie.

Strona podkreśliła przy tym, że zastosowanie parametru odmiennego niż roczny spowodowało ponad sześciokrotnie zwiększenie opłaty względem zastosowania poprawnego – w opinii Skarżącego, jak i orzecznictwa Sądów administracyjnych - parametru rocznego. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości odprowadzania wód. Skarżący wskazał także, że przedstawione wyżej stanowisko uznać należy za utrwalone w judykaturze, co potwierdzają wskazane przez Stronę wyroki sądów administracyjnych. Nieuwzględnienie wskazanego stanowiska stanowi w ocenie Skarżącego naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Końcowo Strona jeszcze raz podkreśliła, że zaskarżona decyzja zawiera wady wymienione w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., bowiem w sposób rażący i oczywiście niedopuszczalny rozciąga użycie mechanizmu z art. 300 Prawa wodnego w zw. z art. 21 § 3 O.p. w omawianym stanie faktyczny, który to przepis ani wprost, ani w drodze analogii nie zawiera przesłanki umożliwiającej zmianę informacji rocznej w sprawie wysokości opłaty za usługi wodne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] PGW WP z dnia [...] lipca 2019 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. określającej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Z powyższego wynika też, że postępowanie to stanowi wyjątek od ww. zasady trwałości decyzji - zatem niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w tym przepisie. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest zatem kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30).

Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

Wśród ww. przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (§ 1 pkt 2). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku, tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, że doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie, jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym – co istotne - nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego.

Reasumując, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana.

Poza tym odnosząc się do kwestii wydania decyzji bez podstawy prawnej, do której nawiązuje również art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to należy wskazać, że pojęcie to "decyzja wydana bez podstawy prawnej" dotyczy sytuacji, gdy nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (np. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 2174/18, LEX nr 3009843).

Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. określającej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą wskazaną przez skarżącego – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujące na wadliwe zastosowanie przez organy art. 21 § 3 o.p. w zw. z art. 300 ustawy Prawo wodne należy wskazać, że Sąd podzielił stanowisko i argumentację Prezesa PGW WP, że zastosowanie przez Dyrektora ZZ w [...] PGW WP powołanego przepisu ordynacji podatkowej w celu określenia opłaty stałej za 2018 rok za wprowadzanie ścieków do wód w prawidłowej wysokości znajduje umocowanie w art. 300 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie bowiem z tym przepisem do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom.

Wyrażone w tej regulacji odesłanie do Ordynacji podatkowej nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów Działu III tej ustawy, co oznacza iż podlegają one wykładni i stosowaniu z uwzględnieniem przepisów wyrażonych w ustawie Prawo wodne, jeśli chodzi o sposób powstania obowiązku odpłatności oraz specyfiki charakterystycznej dla sprawy opłat stałych i zmiennych za korzystanie z usług wodnych. Na mocy wyraźnej decyzji ustawodawcy wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód ustalają Organy Wód Polskich, przekazując podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Ze względu na tak ustalony w art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne sposób rozstrzygania o wysokości opłaty stałej znajdzie zastosowanie na mocy odesłania wyrażonego w art. 300 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 21 § 3 o.p. Odpowiednikiem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (decyzji wymiarowej) jest na gruncie ustawy Prawo wodne informacja organu Wód Polskich o ustaleniu wysokości opłaty za usługi wodne, zawierająca sposób obliczenia tej opłaty.

Wobec tego Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi wskazanych w pkt 1.

Poza tym należy wyjaśnić, że powołany art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne, który w ocenie Strony powinien mieć zastosowanie w sprawie - stanowi podstawę do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej, ale jedynie w przypadku zaniechania przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wykonania obowiązku zapłaty ustalonej opłaty. A z taką sytuacją nie mamy doczynienia w niniejszej sprawie. Celem omawianej regulacji jest bowiem zapewnienie możliwości przymusowego ściągnięcia nieuiszczonej przez podmiot korzystający z usług wodnych opłaty w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, albowiem zgodnie z art. 3 § 1 powołanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuję do obowiązków określonych w art. 2 powołanej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Oceniając relację art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne do art. 21 § 3 o.p. należy wskazać, że obie te normy stanowią odrębną podstawę prawną do określenia daniny publicznej w drodze decyzji w sytuacji nie uiszczenia opłaty stałej, ustalonej uprzednio w informacji rocznej.

Poza tym jak wynika z wniosku strony skarżącej, jak i kolejnych pism i środków zaskarżania składanych w toku postępowania nieważnościowego Strona skarżąca skupiła się niemal wyłącznie na ustaleniach dotyczących kwestii wyboru wskaźnika poboru jaki należy przyjąć do obliczeń maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub ziemi określoną w pozwoleniu wodnoprawnym - dochodząc do wniosku, iż do ustalenia opłaty należy zastosować określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik poboru roczny, a nie godzinowy, jak uczynił to organ.

Bezsporne jest, że obowiązek ponoszenia opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi wynika wprost z art. 268 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne, który stosownie do art. 270 ust. 8 tej ustawy składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od ilości i jakości ścieków wprowadzanych w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Mechanizm naliczania opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi określa art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne.

Organ w decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazał, że w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne ustala maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi w m3 na godzinę, a nie na sekundę, to z uwagi na dyspozycję art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne należy dokonać jego przeliczenia na sekundę. Charakter opłaty stałej wyklucza możliwość przyjęcia do obliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi na rok. Opłata stała stanowi rekompensatę za rezerwację środowiska wodnego w zakresie, który umożliwia korzystanie z niego w dowolnym momencie roku w maksymalnym rozmiarze, co odzwierciedla ustalony w pozwoleniu wodnoprawnym sekundowy, a w razie jego braku godzinowy parametr korzystania z wód, a nie dopuszczalny (maksymalny) zakres możliwych do wprowadzanie ścieków na rok. Ustalenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego chwilowego zakresu korzystania z wód w m3 na godzinę, a nie w m3 na sekundę wymagał przyjęcia do obliczenia opłaty stałej godzinowego parametru korzystania z wód i przeliczenia go na m3 na sekundę zgodnie z dyspozycją art. 271 ust. 5 Prawa wodnego.

Tymczasem należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie w postępowaniu nieważnościowym nie ma podstaw do badania powyższej kwestii wskaźnika przyjętego do obliczeń, gdyż okoliczności te mogły być przedmiotem rozważań w postępowaniu zwykłym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane są co prawda różne poglądy, wskazujące jaki wskaźnik/parametr należy zastosować do obliczenia opłaty stałej za korzystanie z wód uwzględniając treść art. 271 ust. 5 ustawy Prawo wodne. W konsekwencji wojewódzkie sądy administracyjne wydały i wydają w tym zakresie szereg orzeczeń, w których przyjmowane są odmienne stanowiska.

Jednak trzeba zwrócić uwagę – co istotne w sprawie – że zarzuty wskazane przez wnioskodawcę, podlegające kontroli w trybie nadzwyczajnym – skupiają się na wypracowanej odmiennej interpretacji przepisów ustawy Prawo wodne.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż odmienna interpretacja przepisu, jak i zmiana linii orzeczniczej, polegająca na odmiennej wykładni przepisów ustawy Prawo wodne - nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Analogiczny pogląd wynika z utrwalonego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na przykład - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2000r. (sygn. akt V SA 2998/99 - niepublikowany) wyraził pogląd, że: "Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i dwuznaczny" (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 1990r., sygn. akt V SA 1970/98). Zatem w sytuacji występowania odmiennych w orzecznictwie poglądów interpretacyjnych przyjęta interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 lutego 1995r. sygn. akt II SA1531/94 zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (podobnie wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995r., sygn. II SA 1642/94, Prok. i Pr. 1995). A zatem jeżeli treść przepisu prawa jest niejednoznaczna i dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą.

W tych okolicznościach zatem należy wskazać, że nie mamy doczynienia z rażącym naruszeniem prawa, co próbuje wywieść strona skarżąca. Ponadto w toku postępowania nie zostało również w żaden sposób wykazane, że zaistniały pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

Wobec powyższych ustaleń prawidłowo organy obu instancji odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP z dnia [...] stycznia 2019 r. określającej opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nie ustalenia stanu faktycznego sprawy, zauważyć należy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie bada się sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym, kiedy to ustala się okoliczność faktyczne i znajdujące zastosowanie do tych okoliczności przepisy.

Dodatkowo także należy wskazać, że okoliczności podnoszone przez Stronę w toku postępowania mogły stanowić przedmiot rozważań organów i sądu w zwykłym trybie postępowania, a nie w postępowaniu nieważnościowym. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca wniosła co prawda odwołanie od decyzji z [...] stycznia 2019 r., ale uczyniła to z uchybieniem terminu.

Odnosząc się do zarzutów skargi – należy uznać, że organ procedował w sposób należyty, w żaden sposób nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego, a w szczególności nie naruszył art. 7 i art. 7a k.p.a.

Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Należy wskazać, że przepis ten ma zastosowanie do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym a nie w trybie nieważnościom, którego przedmiotem nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wyłącznie czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a. Przyjęcie do obliczeń maksymalnego chwilowego zakresu korzystania z wód (w m3 na godzinę) zamiast dopuszczalnego rocznego zakresu korzystania z wód wykracza poza granice przedmiotowej sprawy.

Reasumując Sąd uznał, że organy prawidłowo rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu. Uzasadniły przy tym przekonująco swoje stanowisko. Poza tym wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.