Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu postanawia : odrzucić skargę

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") jest postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej także jako "organ") z [...] czerwca 2018 r. nr [...]w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Z ostrożności procesowej organ wyraził pogląd o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.

Z urzędu wiadomym jest Sądowi, że decyzją z [...] września 2018 r. Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] czerwca 2018 r.nr [...]. Skarżąca wniosła na tę decyzję skargę, która została zarejestrowana pod sygn. akt VIII SA/Wa 798/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.

Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego orzeczenia, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Pozostałe postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym nie mogą być przedmiotem kontroli, a skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna.

Objęte skargą postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia

w drodze skargi do sądu administracyjnego winna zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy postanowienie to jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania administracyjnego, dotyczy bowiem jedynie kwestii przeprowadzenia dowodu, postępowanie kończy się zaś wydaniem decyzji. Nie jest to również postanowienie na które służy zażalenie, zgodnie bowiem z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz.2096, dalej: k.p.a.) na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje nigdzie wyraźnie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie odmowy dopuszczenia dowodu. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga też sprawy co do jej istoty, tę bowiem w przedmiotowej sytuacji rozstrzyga decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności. Należy przy tym podkreślić, że strona nie jest w takiej sytuacji pozbawiona ochrony prawnej, może bowiem w skardze na wydaną w sprawie decyzję podnosić zarzuty odnośnie postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

Kierując się przedstawioną wyżej argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia