Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. i Z. C. na decyzję Wojewody z dnia 17 stycznia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość przejęta pod drogę oddala skargę.

M. C. i Z. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody (dalej: jako Wojewoda) z 17 stycznia 2019 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty (dalej: jako Starosta) z 21 czerwca 2019 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją Wójta Gminy (dalej: jako Wójt Gminy) z 30 marca 1990 r., nr [...], zatwierdzono podział nieruchomości położonej we wsi Z., oznaczonej jako działka nr [..], będącej własnością wnioskodawców – M. C. i Z. C., w wyniku którego powstały m.in. działki nr [..] i [..] (pkt 1), które stanowić będą drogi dojazdowe do pozostałych wydzielonych działek (pkt 2).

Z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za wywłaszczone działki zwrócili się byli właściciele, małżonkowie M. i Z. C.

W toku postępowania Starosta pozyskał od Wójta m.in. uwierzytelnione kopie wniosku właścicieli o zatwierdzenie projektu podziału z dnia 8 marca 1999 r., w którym małżonkowie zwracając się o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [..] i protokołu uzgodnień nr [..] z dnia 30 marca 1999 r. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za działki nr [..] i [..].

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 21 czerwca 2019 r. Starosta umorzył postępowanie w sprawie uznając, że w odniesieniu do przedmiotowych działek doszło już do uzgodnienia wysokości odszkodowania, bowiem byli właściciele zrzekli się odszkodowania za działki wydzielone pod drogę, składając oświadczenie o nieodpłatnym przekazaniu tego gruntu na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. W tej sytuacji brak jest podstaw do procedowania w sprawie odszkodowania przez organy administracji.

Na skutek rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z 17 stycznia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznając, że na gruncie rozpoznawanej sprawy doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania, a ważność zrzeczenia się odszkodowania nie została skutecznie zakwestionowana przed sądem powszechnym. Jak zauważył organ, do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania doszło wprawdzie przed uprawomocnieniem się decyzji podziałowej, lecz składając to oświadczenie właściciele wiedzieli, że w wyniku podziału powstaną działki przeznaczone pod drogę. Ponadto, rozważając dopuszczalność skutecznego złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania przed uprawomocnieniem się decyzji podziałowej Wojewoda powołał się wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt V CSK 261/17, w którym zakwestionowano prawidłowość dotychczasowego stanowiska sądów administracyjnych uzależniających dopuszczalność zrzeczenia się przez właściciela odszkodowania za grunt przejęty pod drogę publiczną od uzyskania przez decyzję zatwierdzającą podział przymiotu ostateczności. Sąd Najwyższym opowiedział się za możliwością uzgodnienia wysokości odszkodowania przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział. Zwrócił również uwagę na akceptowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych możliwość zrzeczenia się odszkodowania.

W związku z tym, podzielając stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego, Wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania za objęte wnioskiem działki. Skoro bowiem właściciele przedmiotowej działki zrzekli się odszkodowania z tytułu utraty prawa własności wydzielonych w wyniku podziału gruntów, to doszło do skutecznego uzgodnienia wysokości odszkodowania, co wyklucza możliwość jego ustalenia w postępowaniu administracyjnym. Tym samym uznał, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia jest niedopuszczalne, zachodzi bowiem bezprzedmiotowość postępowania.

W skardze skarżący domagali się uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zarzucając organom naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do umorzenia postępowania oraz art. 104 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały pozbawieniem strony prawa do merytorycznego rozpoznania jej sprawy mimo istnienia podstaw ku temu;

- art. 76a § 4 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i niewezwaniu Wójta Gminy do złożenia do akt dokumentów wskazanych w piśmie strony z 14 maja 2019 r., co spowodowało wydanie błędnego orzeczenia w oparciu o dokumenty, których wiarygodności nie zweryfikowano;

- art. 78 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów z przesłuchania skarżących, mimo że to oni mieli największą wiedzę na temat okoliczności w jakich doszło do sporządzenia protokołu uzgodnień 30 marca 1999 r.;

- art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych, że w sprawie miały miejsce uzgodnienia skutkujące utratą przez skarżących prawa do odszkodowania należnego im z tytułu dokonanego wywłaszczenia, mimo iż do złożenia oświadczenia w tym zakresie doszło przed dniem uprawomocnienia się decyzji podziałowej, co świadczy o jego nieważności;

- art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przepis ten dopuszcza możliwość zrzeczenia się prawa do odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone na rzecz Gminy z przeznaczeniem pod drogi zanim jeszcze decyzja podziałowa stanie się ostateczna;

- art. 98 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 58 § 1 kodeku cywilnego poprzez uznanie, że negocjacje z 30 marca 1999 r. są skuteczne, mimo iż pozbawiały skarżących prawa do należnego im odszkodowania;

- art. 65 kodeksu cywilnego poprzez dokonanie wykładni oświadczenia skarżących bez uwzględnienia okoliczności, w których oświadczenie to zostało złożone, co doprowadziło do przyjęcia, że oświadczenie stanowiło nieodwracalne zrzeczenie się odszkodowania za wywłaszczone działki;

- art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713), dalej jako u.s.g., poprzez uznanie, że Gmina zawarła ze skarżącymi umowę o zrzeczeniu się odszkodowania w sytuacji, gdy organ nie był należycie reprezentowany do zawarcia takiej umowy;

- art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. poprzez niewydanie decyzji ustalającej odszkodowanie mimo, że niewątpliwym jest, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie (art. 128 ust. 1 u.g.n., a także art. 21 ust. 2 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W toku postępowania swoje stanowisko w sprawie przedstawił także uczestnik postępowania, Gmina, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy kontrola taka wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu utraty przez małżonków M. i Z. C. prawa własności działek nr [..] i [..], położonych w Z., które jako przeznaczone pod drogi dojazdowe - przeszły ostatecznie na własność Gminy. Zdaniem organów obu instancji, w niniejszej sprawie tryb administracyjny orzekania o odszkodowaniu został wyłączony, bowiem między stronami doszło już do uzgodnienia tej kwestii w drodze umowy i w ocenie sądu stanowisko to jest zasadne.

Materialnoprawną podstawą działań organu były przepisy ustawy gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu w przypadkach, o których mowa, m.in. w art. 98 ust. 3 u.g.n. Jak zaś stanowi ten przepis, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, które przeszły z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Jak wynika z akt sprawy, podstawą prawną dokonanego podziału nieruchomości był przepis art. 98 u.g.n., który w ust. 3 w ówczesnym brzmieniu również przewidywał odszkodowanie, o ile między stronami nie dojdzie do uzgodnienia tej kwestii. Zatem regulacja obowiązująca - tak w dacie zatwierdzenia podziału przedmiotowej działki, jak i aktualnie - przewiduje prawo do uzyskania odszkodowania za grunty przejęte na własność podmiotu publicznego pod budowę dróg publicznych.

Mając to na uwadze należy wyjaśnić, że tryb decyzyjny ustalenia odszkodowania jest obligatoryjnie poprzedzany trybem cywilnoprawym – konsensualnym, a obie formy ustalenia odszkodowania, pozostając pełnoprawnymi trybami, wykluczają się wzajemnie, w tym sensie, że ustalenie odszkodowania w trybie cywilnoprawnym wyklucza prowadzenie postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest ustalenie odszkodowania. Tylko niepowodzenie trybu cywilnoprawnego umożliwia wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania, gdyż w takim przypadku wypełniona zostaje przesłanka braku porozumienia co do wysokości odszkodowania i strona postępowania może następnie skorzystać z norm regulujących ustalanie i wypłatę odszkodowania według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 596/13, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, żądanie odszkodowania zgłoszone przez skarżących może być przedmiotem postępowania administracyjnego, tylko w wypadku, gdy kwestia odszkodowania nie została załatwiona w sposób właściwy dla metody cywilnoprawnej. O ile jednak dopuszczenie ustalenia między stronami kwoty odszkodowania za wywłaszczone grunty nie budzi wątpliwości, to kwestią sporną jest możliwość dokonania takich wiążących ustaleń jeszcze przed wydaniem i uprawomocnieniem się decyzji podziałowej.

W tym zakresie sąd w składzie orzekającym podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko, wypracowane na gruncie wyroku Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2018 r., w sprawie o sygn. akt V CSK 261/17 i zaakceptowane także w wyroku NSA z 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 31/17, że wysokość odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną może być uzgodniona między właścicielem a właściwym organem przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Orzeczenie Sądu Najwyższego doprowadziło do zmiany dotychczasowego stanowiska w omawianej kwestii, prezentowanego m.in. w orzeczeniach przytoczonych przez skarżących w skardze, i obecnie nie budzi wątpliwości, że były właściciel jest uprawniony do uzgodnienia wysokości odszkodowania z organem, przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne.

W konsekwencji przyjęto też, że w ramach tych uzgodnień możliwe jest również zrzeczenie się przez właściciela nieruchomości prawa do odszkodowania za wywłaszczony grunt, także przed dokonaniem podziału. Przy czym, dla prawnej możliwości takich działań przed ukształtowaniem się wierzytelności w formie ostatecznej decyzji, konieczne jest odpowiednie skonkretyzowanie sytuacji prawnej, z której roszczenie o odszkodowanie ma wynikać.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w toku postępowania organy ustaliły, że w dniu 30 marca 1999 r. właściciele nieruchomości podlegającej podziałowi i przedstawiciele Zarządu Gminy przeprowadzili negocjacje w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za działki gruntu o numerach [..] i [..] o oznaczonych powierzchniach, które zostały wydzielone pod drogi z nieruchomości nr [..]. W konsekwencji tych rozmów właściciele oświadczyli, że rezygnują z odszkodowania z tytułu przejścia prawa własności ww. działek przeznaczonych pod drogi i nie będą w przyszłości rościć pretensji do ustalonego negocjacjami odszkodowania. Protokół z negocjacji wraz z poczynionymi w nim ustaleniami został podpisany przez właścicieli bez uwag (por. protokół nr [..] z 30 marca 1999 r.). W związku z tym, w decyzji zatwierdzającej podział z 30 marca 1999 r. organ nie zawarł rozstrzygnięcia dotyczącego odszkodowania za działki wydzielone pod drogi, które przeszły na własność jednostki samorządu terytorialnego, lecz w świetle przedstawionych i zaakceptowanych przez sąd poglądów, nie stanowiło do przesłanki do złożenia przez właściciela wniosku o odrębne ustalenia tego odszkodowania w drodze administracyjnej, gdyż roszczenie to zostało już skonsumowane na gruncie cywilnoprawnym.

Na powyższą ocenę nie ma wpływu fakt, że ustalenia co do odszkodowania zostały przeprowadzone jeszcze przed wydaniem decyzji o podziale, gdyż jak już wskazano działanie takie jest dopuszczalne, a warunkiem jego skuteczności jest odpowiednie skonkretyzowanie sytuacji prawnej, z której roszczenie o odszkodowanie ma wynikać. Jak natomiast wskazuje analiza treści protokołu z 30 marca 1999 r., składając oświadczenie o zrzeczeniu się roszczenia odszkodowawczego właściciele wiedzieli jakie działki będą podlegać podziałowi, jakie działki w konsekwencji tego powstaną i o jakim przeznaczeniu. W protokole też wyraźnie wskazano numery działek, które przechodzą na własność organu, i co do których właściciele zrzekli się odszkodowania.

W ocenie sądu treść ww. oświadczenia nie budzi wątpliwości co do przedmiotu czynności, zatem sytuacja prawna była dostatecznie ukształtowana, ażeby uprawniona osoba mogła skutecznie zrzec się prawa do odszkodowania. Przy czym fakt możliwości zrzeczenia się przedmiotowego roszczenia odszkodowawczego nie przesądza, że w sprawie doszło skutecznie do załatwienia w całości kwestii ustalenia odszkodowania w trybie cywilistycznym, czyniąc postępowanie administracyjne w tym przedmiocie bezprzedmiotowym. Dokonanie takiej oceny czynności cywilnej należy do organów administracyjnych, ale tylko w kontekście, w jakim, jest to konieczne do oceny, czy ta czynności rozporządzająca była dokonana ze skutkiem prawnym dla sfery prawnej strony postępowania administracyjnego w sprawie o odszkodowanie i w pełnym zakresie jego interesu prawego wynikającego z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Należy podkreślić, że poza zakresem oceny organów administracji publicznej oraz sądów administracyjnych leżą zagadnienia dotyczące ściśle kwestii cywilistycznych, wynikających z prywatnoprawnego charakteru czynności prawnej, takie jak uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, czy też okoliczności jej dokonania i wadliwość wpływająca na ważność czynności. Kwestie te należą do spraw rozpoznawanych przez sądy powszechne, dlatego też prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego i rozważań jest zbędne.

W niniejszej sprawie konieczna w postępowaniu administracyjnym ocena oświadczenia złożonego w toku negocjacji jako zrzeczenia się odszkodowania wymagała ustalenia, czy podmiot składający to oświadczenie był do tego uprawniony. Jak natomiast wynikało z niekwestionowanych okoliczności sprawy, działka nr [..] w dacie składania wniosku oraz w dniu, w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna, stanowiła własność małżonków C., a więc osób, które wystąpiły z wnioskiem o pokonanie podziału oraz złożyły oświadczenie o nieodpłatnym przekazaniu na rzecz Gminy prawa własności działek wydzielonych pod drogi. Nie budzi więc wątpliwości sądu fakt, że skarżący, jako właściciele nieruchomości, mogli zrzec się odszkodowania za działki nr [..] i [..].

Zasadnie zatem przyjęły orzekające w sprawie organy, że do ustalenia odszkodowania za konkretne działki doszło w drodze cywilnoprawnej. Jednocześnie skuteczności tej czynności prawnej nie podważano w taki sposób, który wywarłby wpływ na wynik postępowania administracyjnego o odszkodowanie. W ocenie sądu bowiem uchylenie się od skutków wad oświadczenia woli musi odbywać w trybie postępowania cywilnego (przed sądem powszechnym), a nie przed organami administracyjnymi. Wady oświadczenia woli w rozumieniu przepisów art. 82-88 k.c. nie mogą stanowić przedmiotu badania w postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1292/13, LEX nr 1956408). Również sąd administracyjny nie jest właściwy do badania ewentualnego naruszenia przepisów prawa cywilnego. Również sąd administracyjny nie jest właściwy do badania ewentualnego naruszenia przepisów prawa cywilnego (art. 82 k.c.), w tym do ustalania istnienia wad oświadczenia woli, gdyż sprawowany przez sądy administracyjne wymiar sprawiedliwości stanowi sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej.

Zatem zarzut nieuwzględnienia okoliczności złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania za przedmiotowe działki nie może mieć znaczenia w kontrolowanej sprawie, w której ocenie podlega wyłącznie fakt ustalenia odszkodowania między stronami w trybie cywilnym, a nie prawidłowość złożenia oświadczenia woli w tym zakresie przez właściciela. Skoro zaś zrzeczenie się prawa do odszkodowania stanowi dopuszczalną formę "ustalenia odszkodowania" w trybie cywilnoprawnym, to doszło do porozumienia w tej sprawie pomiędzy stroną a uprawnionym organem, co z kolei przesądza o wyłączeniu możliwości załatwienia kwestii odszkodowania w postępowaniu administracyjnym.

Reasumując, jeżeli zgodnie z trafnymi ustaleniami organów, do ustalenia odszkodowania za działki doszło w niniejszej sprawie, to nie ma podstaw prawnych do żądania ustalenia odszkodowania w drodze administracyjnej. W związku z tym zainicjowane wnioskiem skarżących postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i jako takie podlegało umorzeniu.

Jako niezasadne sąd ocenił także zarzuty naruszenia art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów zawnioskowanych przez skarżących, co miało skutkować naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Wskazać bowiem trzeba, że dowody, których przeprowadzenia domagali się nie miały znaczenia dla sprawy (przesłuchanie strony) lub były organowi znane (treść protokołu uzgodnień, decyzja podziałowa). Celem przeprowadzenia tych dowodów było zaś wykazanie okoliczności, jakie miały miejsce w czasie składania przez właścicieli nieruchomości oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania, natomiast kwestie te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wobec dopuszczenia możliwości zrzeczenia się roszczenia odszkodowawczego także przed uprawomocnieniem się decyzji podziałowej. Ponadto już wskazano, że sąd administracyjny, a wcześniej organ administracji publicznej, nie dokonują oceny skuteczności zawartych czynności cywilnoprawnych, jak również nie bada okoliczności ich zawarcia, gdyż kwestie te pozostają w wyłącznej kognicji sądu powszechnego.

Co więcej brak było podstaw do zastosowania art. 76a § 4 k.p.a., bowiem przedłożone do akt kopie dokumentów zostały uwierzytelnione przez stronę postępowania – Gminę, która jest organem administracji w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. i zgodnie z art. 76a § 1 tej ustawy może uwierzytelniać kopie dokumentów znajdujących się w jego aktach, które to poświadczenie ma charakter dokumentu urzędowego podlegającego ocenie w toku postępowania administracyjnego. Natomiast przeprowadzenie dowodów z poświadczonych za zgodność z oryginałem kopi - decyzji podziałowej oraz protokołu uzgodnień - okazało się wystarczające do prawidłowego ustalenia przez organ administracji publicznej ich treści i mocy dowodowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie było też konieczne przeprowadzanie dowodu z oryginału decyzji podziałowej i dokumentu jej doręczenia stronom na okoliczność daty uprawomocnienia się tego aktu, bowiem jak już wskazano poświadczona za zgodność z oryginałem kopia decyzji była wystarczająca do ustalenia powyższej kwestii, zaś strona na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała prawidłowości doręczenia jej decyzji Wójta, ani nie przedstawiła przeciwdowodu pozwalającego obalić domniemania wynikające z dokumentów urzędowych. W związku z tym wnioskowane dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a brak ich przeprowadzenia nie stanowi naruszenia prawa.

W tych okolicznościach sąd uznał, że zarzuty skargi nie zdołały podważyć legalności zaskarżonej decyzji. Nie znajdują uzasadnienia zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, co wynika z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, to zaś umożliwiło organom ustalić nie budzący wątpliwości stan faktyczny. Te działania doprowadziły natomiast do prawidłowych wniosków - opartych na aktualnych poglądach orzecznictwa, które zweryfikowały dotychczasowe stanowisko prezentowane także przez skarżących w kwestii możliwości zrzeczenia się odszkodowania przed uprawomocnieniem decyzji podziałowej - że w sprawie doszło do porozumienia w sprawie odszkodowania mającego postać zrzeczenia się roszczenia. W tym stanie rzeczy wykluczona była możliwość ustalenia odszkodowania za wywłaszczony grunt w trybie administracyjnym, jak domagali się tego skarżący. Organy administracji zobowiązane były więc do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co też prawidłowo uczyniły.

Z tych powodów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszonym, do czego uprawniony był dyspozycją art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wniosek w tej sprawie złożyły wszystkie występujące w sprawie strony.