Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz /spr/ Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miasta Konina z dnia 25 lutego 2004 r. nr 245 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Konina, w części dotyczącej rejonu: Nowy Dwór i Chorzeń II, w prawobrzeżnej części miasta oddala skargę

IV SA/Po 10/15

Uzasadnienie

[...] sp. z o.o. w W. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. , w części dotyczącej rejonu: [...] i [...] , w prawobrzeżnej części miasta (Dz.Urz. Województwa Wielkopolskiego z 2004r., nr 47, poz. 1104, zwaną dalej zaskarżoną uchwałą), na podstawie art. 3 § 2 pkt 5) oraz art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 106 poz. 675) oraz w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., zwanej dalej u.s.g.) zaskarżając ją w części dotyczącej postanowienia § 22 i § 18 uchwały.

Skarżąca na podstawie 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 4 u.s.g. i w zw. z art. 94 ust. 1 u.s.g. wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności wyżej opisanej uchwały w zaskarżonej części, to jest w części dotyczącej postanowienia § 22 i § 18 uchwały;

2) zasądzenie na rzecz skarżącej od Rady Miasta K. zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej u.p.z.p.) w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, polegające na ustanowieniu, postanowieniem § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały zakazów i przyjęciu rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity - Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651 ze zm., dalej u.g.n.) na całym terenie objętym planem miejscowym, w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

2. niezgodność postanowień § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały z przepisami wyższego rzędu - to jest z art. 2, 8, 20, 22, 31 ust. 3 oraz 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 672, zwana dalej u.s.d.g.), a także przekroczenie władztwa planistycznego gminy określonego w przepisach art. 4 i 15 ust. 2 u.p.z.p.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] lutego 2004 roku Rada Miasta K. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta K. , w części dotyczącej rejonu: [...] i [...] , w prawobrzeżnej części miasta. W postanowieniu § 22 uchwały, obejmującym ustalenia dotyczące ogólnych zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dla całego obszaru objętego planem, zastrzeżono, że "w granicach objętych planem zabrania się realizacji wszelkich punktowych obiektów przekaźnikowych". Z kolei w postanowieniu § 18 uchwały, obejmującym ustalenia ogólne dla terenów i obiektów podlegających ochronie ze względu na wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, zastrzeżono, że "ponadnormatywne oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny".

Pismem z dnia 2 października 2014 roku, doręczonym Radzie Miasta K. w dniu 6 października 2014 roku, wezwano ją do usunięcia naruszenia prawa poprzez dostosowanie treści zaskarżonej części planu miejscowego do wymagań określonych w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Rada Miasta K. , pismem datowanym na dzień 5 listopada 2014 roku, a doręczonym w dniu 12 listopada 2014 roku, powiadomiła skarżącą o powzięciu Uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] października 2014 roku w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na mocy której uznała wezwanie za uzasadnione. W uzasadnieniu w/w uchwały przyznano, że w obowiązującym planie w § 22 i § 18 ustalono zakazy i ograniczenia jest niezgodne z obecnie obowiązującymi przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej. W dniu [...] października 2014 roku Rada Miasta K. powzięła również uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. –N.D. , jednakże do dnia dzisiejszego z obrotu prawnego nie zostały wyeliminowane kwestionowane przez skarżącą postanowienia § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały.

Podkreślono, że sam fakt powzięcia przez Radę Miasta K. uchwały nr [...] w przedmiocie uznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa za uzasadnione, jak również uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. –N.D., nie oznacza sam przez się, że uczyniono zadość żądaniu skarżącej, a skarga z tegoż powodu winna być uznana za bezprzedmiotową. W obrocie prawnym bowiem w dalszym ciągu funkcjonuje zaskarżona uchwała, w tym w szczególności kwestionowane przez skarżącą postanowienia § 22 i § 18. Do czasu uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, to ten właśnie akt prawa miejscowego przesądza o niemożliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym terenie objętym planem uchwalonym zaskarżoną uchwałą. Skarżąca nie ma gwarancji, że organ usunie wytknięte uchybienia i rzeczywiście dostosuje treść nadal obowiązującej zaskarżonej uchwały do wymagań określonych w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewniesienie skargi w terminie przewidzianym w przepisach p.p.s.a zamknęłoby natomiast skarżącej drogę do zaskarżenia w przyszłości kwestionowanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych zaskarżoną uchwałą.

Odnosząc się do kwestii legitymacji procesowej czynnej wskazano, że wynika ona z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowiącego m.in., że przedsiębiorca telekomunikacyjny może zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Definicja legalna przedsiębiorcy telekomunikacyjnego została zawarta w przepisie art. 2 pkt 27) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r., Nr. 171 poz. 1800 ze zm.) zgodnie, z którą przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego rozumie się przedsiębiorcę lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych.

Przedsiębiorcą, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.s.d.g. jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe skarżąca - jako właściciel sieci P. - jest przedsiębiorcą, który zajmuje się zarówno dostarczaniem publicznych sieci telekomunikacyjnych jak i świadczeniem usług telekomunikacyjnych. O fakcie, iż skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, świadczy także wpis do rejestru tych przedsiębiorców.

Kwestionowane w niniejszej skardze postanowienie § 22 zaskarżonej uchwały expressis verbis zakazuje - w granicach całego terenu objętego planem - lokalizowania wszelkich punktowych obiektów przekaźnikowych, a takimi są w szczególności stacje bazowe telefonii komórkowej. Tym samym skarżącej przysługuje legitymacja czynna w niniejszym postępowaniu.

Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 u.s.g. "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2011 r. II OSK 349/11; podobnie uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60). Podkreślono, iż skarżąca zachowała termin do złożenia skargi, albowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 6 października 2014 roku. Rada Miasta K. udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 5 listopada 2014 roku, doręczonym w dniu 12 listopada 2014 roku. Tym samym termin do złożenia skargi został przez skarżącą zachowany.

Przechodząc do meritum wskazano, iż do zadań własnych gminy należy między innymi kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. W planie miejscowym ustala się obowiązkowo, według przepisu art. 4. ust. 1 u.p.z.p., rozmieszczenie inwestycji celu publicznego. Poza tym, stosownie do dyspozycji przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10) u.p.z.p., w miejscowym planie obligatoryjnie określa się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (por. art. 1 ust. 2 pkt 10) w/w ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (...) nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi".

Wyjaśniono, iż realizowanie inwestycji w postaci budowy czy instalowania urządzeń telekomunikacyjnych stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 2 pkt 5) u.p.z.p., przez ""inwestycję celu publicznego" - należy (...) rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.. Stosownie zaś do przepisu art. 6 pkt 1 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odwołując się do definicji celu publicznego zawartej w ustawie o gospodarce nieruchomościami, opiera się na kryterium przedmiotowym. Stwierdzono, że budowa bądź instalowanie urządzeń stacji bazowych telefonii komórkowej jest zamierzeniem inwestycyjnym z zakresu łączności publicznej, i jeżeli te urządzenia czy budowle mają być następnie wykorzystywane do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej, to trzeba je zaliczyć do inwestycji celu publicznego.

Uchwała rady gminy, do której należy również uchwała przyjmująca plan miejscowy, jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.). Użyte w tym przepisie określenie "nieważność" koresponduje z treścią przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., który nakazuje sądowi uwzględniać skargę na uchwałę organu gminy właśnie przez stwierdzenie jej nieważności, a nie przez jej uchylenie.

Podkreślono, iż odrębną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności uchwały stanowi przepis art. 28 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części Przepis ten stanowi lex specialis względem przytoczonych przepisów ustawy o samorządzie gminnym i ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazano, iż większym rygoryzmem nacechowane jest naruszenie zasad sporządzania planu. O ile bowiem naruszenie trybu sporządzania planu może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne, to przy naruszeniu zasad ich sporządzania, każde naruszenie wywołuje skutek nieważności uchwały, uznawane jest więc za rażące naruszenie prawa.

Zarzucono, że w zakresie telekomunikacji doszło do naruszenia zasad sporządzania planu. Zgodnie z art.4 ust.1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże władztwo planistyczne gminy nie jest absolutne, gdyż może być realizowane na podstawie i w granicach prawa, stąd przepisy rangi ustawowej mogą wprowadzać ograniczenia w tym zakresie. Jednym z takich przepisów jest w szczególności przywoływany już art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten, stosownie do art. 75. ust. 1 w/w ustawy, stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy, czyli także do zapisów analizowanego planu miejscowego.

Ustalając przeznaczenie terenu i określając sposoby jego zagospodarowania, mając na uwadze zakres przedmiotowy planu wynikający z art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., należało zastosować się do wymogu wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tymczasem w zaskarżonej uchwale w prawobrzeżnej części miasta, wprowadzono dla wszystkich terenów objętych tym planem niedopuszczalny zakaz lokalizowania wszelkich punktowych obiektów przekaźnikowych, a w tym w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej. Z naruszeniem przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ustanowiono zakaz, który w konsekwencji uniemożliwia lokalizowanie na tym terenie jakichkolwiek inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej przez operatorów sieci bezprzewodowych. Zgodnie bowiem z zaskarżonym postanowieniem § 22 zaskarżonej uchwały "w granicach objętym planem zabrania się realizacji wszelkich punktowych obiektów przekaźnikowych". Tym samym lokalizowanie jakichkolwiek obiektów przekaźnikowych, w tym w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej, jest niedopuszczalne, co stoi w jawnej sprzeczności z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z kolei zgodnie z § 18 uchwały, "ponadnormatywne oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny". Takie ograniczenie stanowiłoby realną przeszkodę dla lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej nawet w przypadku, gdyby z obrotu prawnego wyeliminowano zapis § 22 uchwały.

Zdaniem skarżącej brak jest uzasadnienia dla wykluczenia dopuszczalności lokalizowania wszelkich punktowych obiektów przekaźnikowych, a w tym w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej na całym obszarze objętym planem. Jeżeli z ustaw nie wynikają uprawnienia gminy do wprowadzenia określonych ograniczeń w przeznaczeniu terenów, gmina nie może w dowolny sposób kształtować miejscowego porządku prawnego w tym zakresie, a wszelkie ograniczenia prawa własności, jeżeli nie mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, skutkują nieważnością wprowadzających je postanowień. Wskazano, że w systemie prawa funkcjonują przepisy powszechnie obowiązujące (przepisy odrębne w rozumieniu art. 46 ust. 1 omawianej ustawy), które wprowadzają lub stanowią podstawę do wprowadzania zakazu uniemożliwiającego lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, np. w parkach narodowych, rezerwatach przyrody, parkach krajobrazowych (art. 15 ust. 1 pkt 1), art. 17 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), czy też w strefach A i B ochrony uzdrowiskowej (art. 38a ust. 1 pkt 1) lit. h) i ust. 2 pkt 1) lit. b) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych - Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.). Natomiast statuowanie takich bezwzględnych zakazów nieznajdujących oparcia w treści wyżej wspomnianych przepisów prawa narusza art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Rada Miasta K. , mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, ale tylko pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa oraz jeżeli władztwa tego nie nadużywa (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w ramach obowiązujących przepisów wyższego rzędu, a więc Konstytucji, ustaw i rozporządzeń i tylko w zakresie upoważnień wyraźnie w tych aktach udzielonych. Akty prawa miejscowego, jako przepisy gminne, nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą być z nimi sprzeczne (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 385/99, LEX nr 53377). Granice władztwa planistycznego gminy statuuje natomiast przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. - według którego w planie miejscowym "ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego"- oraz przepis art. 15 ust. 2 w/w ustawy, który szczegółowo precyzuje, jakie kwestie winny być regulowane w planie miejscowym.

Omawianemu planowi miejscowemu w zakresie regulacji § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego wyższego rzędu. Zawarty w nim zakaz lokalizacji wszelkich punktowym obiektów przekaźnikowych należałoby rozpatrzyć w kontekście przepisu art.22 Konstytucji RP stanowiącego, iż ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Skoro wolność gospodarcza w rozumieniu art.20 Konstytucji RP jest wartością chronioną, to plan zagospodarowania przestrzennego, jako przepis prawa gminnego, nie może być uznany za skuteczny sposób ograniczenia swobody działań gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2003 r., sygn. akt II SA/Po 1376/02, LEX nr 81497).

Kwestionowane zapisy w ocenie skarżącej są także sprzeczne z przepisem art. 6 ust. 1 u.s.d.g. stanowiącym, iż wykonywanie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Nieuzasadnione ograniczenie w planie miejscowym lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowej pozostaje w sprzeczności nie tylko z zasadą wolności prowadzenia działalności gospodarczej, ale również z zasadą bezstronnej konkurencyjności przedsiębiorców, bowiem preferuje przedsiębiorców, którzy już mają na danym terenie mają umiejscowione stacje bazowe.

Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącej, uchwalając kwestionowane postanowienia organ gminy dopuścił się nadużycia władztwa planistycznego, którego zakres ustalono precyzyjnie w cytowanym wyżej art. 4 ust. 1 u.p.z.p., bowiem w zakres tego władztwa nie wchodzi uprawnienie do zakazywania czy też radykalnego ograniczania lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przeciwnie - w tym przepisie nakazano uchwałodawcy rozmieszczenie inwestycji celu publicznego.

Stacje bazowe telefonii komórkowej stanowią infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, co wypełnia normę definicji łączności publicznej, która jest celem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skoro zatem ustawodawca w art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, określił, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, to postanowienie § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały narusza wskazany wyżej przepis, jak również przepis art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który obliguje sporządzającego plan miejscowy, wójta, burmistrza albo prezydenta miasta do jego sporządzenia zgodnie z przepisami odrębnymi.

Rada Miasta K. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu podkreślono, że Rada Miasta K. uznała za uzasadnione zarzuty wskazane przez skarżącą w trybie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co wynika z uchwały nr [...] z dnia [...].10.2014 r. Na tej samej sesji Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. – N.D. Zatem obie w/w uchwały - jak wynika z ich uzasadnienia - na obecnym etapie mają na celu dostosowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. – N.D. do nowych uwarunkowań prawnych, mających określić zasady lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Podkreślono, że te nowe rozwiązania wynikają z ustawy z dnia 07.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a więc ustawy która obowiązuje obecnie, a nie na etapie kiedy weszła w życie zaskarżona uchwała. Skoro zatem - z inicjatywy skarżącej - organ podjął działania, które mają na celu dostosowanie zaskarżonej uchwały do nowych uwarunkowań prawnych - wnoszenie skargi w tym przedmiocie do WSA - w ocenie organu - jest bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z treścią art. 101 ust. 1 k.p.a. zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego ma miejsce jedynie w przypadku bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Taki przypadek w tej sprawie nie ma miejsca. Podjęcie uchwały nie oznacza co prawda automatycznego wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych zapisów uchwały, ale przecież cała procedura miejscowego planu jest wskazana w art. 17 u.p.z.p. i po podjęciu uchwały i zapewnieniu środków w budżecie Miasta K. zostanie przeprowadzona.

W ocenie organu dopiero nie uwzględnienie postulowanych przez skarżącego zapisów w nowej uchwale może stanowić podstawę do jej zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanego aktu). W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a więc objęta jest zakresem pkt 5 § 2 art. 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu orzekającego skarżąca posiada legitymację czynną na podstawie przepisu szczególnego w postaci art.48 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ponieważ jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W tym trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny legitymowany jest do wniesienia skargi, bez wymogu wykazywania naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji. W tym zakresie Sąd w całości podziela zawarte w skardze rozważania i wyjaśnienia skarżącej. Nie ma też wątpliwości, że skarga prawidłowo została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesiona w ustawowym terminie. Dochowane więc zostały wymogi formalne określone w art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a.

Fakt uznania przez organ naruszenia prawa przez organ i podjęcie przez Radę Miasta K. Uchwały nr [...] z dnia [...] października 2014 roku w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na mocy której uznano wezwanie za uzasadnione, a także podjęcie w dniu [...] października 2014 roku przez Radę Miasta K. uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. –N.D., nie czyni niniejszej skargi bezprzedmiotową, gdyż do dnia dzisiejszego z obrotu prawnego nie zostały wyeliminowane kwestionowane przez skarżącą postanowienia § 22 i § 18 zaskarżonej uchwały nr [...]. Zgodzić się należy ze skarżącą, że nie ma ona gwarancji, że organ usunie wytknięte uchybienia i rzeczywiście dostosuje treść nadal obowiązującej zaskarżonej uchwały do wymagań określonych w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewniesienie skargi w terminie przewidzianym w przepisach p.p.s.a zamknęłoby skarżącej drogę do zaskarżenia w przyszłości kwestionowanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonych zaskarżoną uchwałą.

Wobec powyższego zaistniały przesłanki do merytorycznego rozpoznania skargi.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej uchwały podnieść należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Nadto stosownie do art. 1 § 2 p.u.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tego aktu albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 dalej u.s.g., który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1).

Zgodnie z przepisem art. 94. ust. 1 u.s.g., stosowanym w niniejszej sprawie z mocy przepisu art. 101 ust. 4 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo, jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Wobec faktu, iż plan miejscowy stosownie do treści przepisu art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to przepis art. 94. ust. 1 us.g., który wyłącza stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy po upływie roku od dnia jej podjęcia, nie ma w tym wypadku zastosowania.

Odrębną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności uchwały stanowi art. 28 u.p.z.p, w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis ten stanowi uregulowanie szczególne względem przytoczonych artykułów ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ustanawia dwie przesłanki dla kontroli zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną – sprowadzającą się do konieczności uwzględnienia zasad sporządzania planu; formalnoprawną – obejmującą wymóg zachowania procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Co istotne, przesłanka materialnoprawna jest dalej idąca, gdyż podstawę dla unieważnienia uchwały daje tu każde naruszenie prawa. Ustawodawca w tym przypadku nie wskazuje na istotne naruszenie prawa jako na warunek unieważnienia uchwały. Taka regulacja stwarza po stronie organów gminy obowiązek rygorystycznego przestrzegania ustawowo określonych zasad sporządzania planu miejscowego – również w przypadku uchwalania jego zmiany.

Zasady sporządzania planu w doktrynalnym ujęciu interpretowane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki – art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust.1 u.p.z.p.), zawartych w nim ustaleń lub inaczej - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także standardów dokumentacji planistycznej, tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego).

Dokonując wykładni przesłanki materialnej organy związane są przepisami prawa europejskiego, Konstytucją oraz przepisami prawa materialnego. Tylko w tych granicach można bowiem wyznaczyć władztwo planistyczne gminy. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) nie ma oczywiście charakteru arbitralnego a przepisy nie zezwalają na całkowitą dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowana przestrzennego. Ustawodawca szczegółowo uregulował tryb prowadzenia prac najpierw nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy a następnie nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Doprecyzował również zakres tematyczny ustaleń, które obowiązkowo powinny się znaleźć w uchwale zawierającej plan miejscowy. W art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zawarto obowiązkową materię podlegającą regulacji w planie miejscowym. Niewątpliwie rada gminy związana jest tym zakresem. Nie może zatem pominąć żadnego z wymienionych w tym przepisie elementów, aczkolwiek w doktrynie i orzecznictwie przyjęto, że obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż musi być dostosowany do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem (patrz wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. II OSK 1922/09). O ile zatem w terenie zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające tego dokonanie, rada zobligowana jest zawrzeć w planie elementy wymienione w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji niezamieszczenie w planie miejscowym ustaleń w związku z niezaistnieniem okoliczności faktycznych uzasadniających dokonanie takich ustaleń nie będzie oznaczać naruszenia zasad sporządzania aktu planistycznego i nie będzie skutkować nieważnością uchwały rady gminy w całości lub w części.

Przedmiotem zaskarżenia a więc i kontroli Sądu w niniejszej sprawie są przepisy § 18 i § 22 uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lutego 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., w części dotyczącej rejonu: [...] i [...] , w prawobrzeżnej części miasta.

Skarga była niezasadna, gdyż kwestionowane postanowienia przepisu § 18 i § 22 zaskarżonej uchwały nie naruszają obiektywnie pojętego porządku prawnego w dacie podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała nie narusza bowiem zasad sporządzania planu miejscowego ani też sąd administracyjny nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, bądź naruszenia właściwości organów, co z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkowałoby nieważnością uchwały w zaskarżonym zakresie.

Zarzuty skargi i ich argumentacja koncentrują się na wymogach jakie wprowadził przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w stosunku do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie lokalizowania inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej. W tych okolicznościach żądanie skargi co do stwierdzenia nieważności przepisów § 18 i § 22 planu nie jest słuszne. Przytoczona w skardze argumentacja nie daje żadnych podstaw do ferowania zarzutu nadużycia tzw. władztwa planistycznego z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., gdyż jest oparta o przesłanki przepisu art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, a więc przepisu który został uchwalony po dacie podjęcia zaskarżonej uchwały.

Podkreślić należy, że zaskarżony plan został uchwalony w 2004r., a zarzuty skargi zasadniczo oparto na treści art.46 ust.1 ustawy z dnia 07 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a więc na treści ustawy późniejszej wobec planu.

Sąd orzekający w całej rozciągłości popiera pogląd wyrażony przez WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 17.04.2014r. o sygn. II SA/Wr 85/14 i z dnia 08.01.2015r. sygn.. II SA/Wr 665/14. (publ. CBOSA)

Zgodnie z tym poglądem z mocy art. 75 ust. 1 tej ustawy, w jej pierwotnym brzmieniu, przepis art. 46 ust. 1 miał zastosowanie również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie, lecz tryb dostosowania takich planów do wymagań z art. 46 ust. 1, przewidziano w uchylonych już przepisach ust. 2-8 art. 75 powołanej ustawy. Przepisy te mówiły o "dostosowaniu" przez rady gmin treści m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust. 1 lub wojewodę, który był zobowiązany "zmienić plan" poprzez wydanie zarządzenia zstępczego. W żadnym z tych przepisów ustawodawca nie przewidywał sankcji nieważności dla tych ustaleń m.p.z.p. obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy z 7 maja 2010 r., które nie odpowiadały wymogom art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, licząc się niewątpliwie ze skutkami daleko idącymi, jakie niesie stwierdzenie nieważności całości lub części aktu generalnego, na podstawie którego wydawane są bowiem decyzje administracyjne. Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2012.1256), uchylono przepisy art. 75 ust. 2-8, a więc przepisy zobowiązujące właściwe organy do dostosowania, w określonym terminie, m.p.z.p. do wymogów art. 46 ust.1. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że ani w ustawie z 7 maja 2010 r., ani też w ustawie zmieniającej z 12 października 2012 r. ustawodawca nie zawarł przepisu, który groziłby sankcją nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy.

W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 12 października 2012 r. (druk sejmowy nr 541) wskazano, że podstawowym celem ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych było zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, w szczególności dostępu szerokopasmowego do Internetu. W dalszej części podkreślono, że: "Zgodnie z postulatami wojewodów i samorządów w art. 75 zrezygnowano z konieczności dostosowywania przez gminy treści miejscowych planów do wymagań ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i weryfikowania ich przez wojewodów, zastępując zasadą, zgodnie z którą nie stosuje się ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powyższe umożliwi realizację inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnych z przepisami odrębnymi, pomimo ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów realizacji takich inwestycji, bez konieczności wydawania w tym zakresie rozstrzygnięć przez wojewodów."

Mając na uwadze powyższe nie sposób stwierdzić, iż Rada Miasta K. w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały nr [...] w dniu [...].02.2004r. rażąco naruszyła przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., skoro przepis ten wszedł do porządku prawnego dopiero z dniem 17 lipca 2010 r. Nie można przecież wymagać od Rady Miasta K., by stosowała się do prawa, którego nie było, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Jak już wspomniano ocena zasadności skargi winna odbyć się na gruncie przesłanek art. 147 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd rozpoznający sprawę ze skargi na akt prawa miejscowego nie może zmienić ani uchylić zaskarżonej uchwały, a jedynie uwzględniając skargę może, stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdzić jej nieważność w całości lub części albo stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przeciwnym razie skarga, zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a., jako bezzasadna podlegać będzie oddaleniu. Wojewódzkie sądy administracyjne są władne do stwierdzenia nieważności uchwały, o ile akt ten w dacie uchwalania naruszał w sposób kwalifikowany prawo. Sąd bada bowiem legalność działań organów administracji publicznej według stanu faktycznego i prawnego w dacie podjęcia aktu a nie w dacie wyrokowania sądu.

Należy podkreślić, że stwierdzenie nieważności ma charakter aktu deklaratoryjnego, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania aktu stwierdzającego nieważność aktu administracyjnego dotkniętego wadą. Dla oceny wadliwości aktu nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia jego nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie jego wydania.

Akt stwierdzający nieważność innego aktu uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia aktu nieważnego, a organ nadzoru lub sąd administracyjny, podejmujący rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności, jedynie potwierdza ten fakt. W stosunku do aktu, którego nieważność stwierdzono w całości lub w części, upada razem z nim domniemanie legalności i prawidłowości, a to niesie ze sobą ważną konsekwencję w kwestii oceny działania organu administracyjnego, które może być kwalifikowane jako wadliwe i powodujące szkodę uzasadniającą wystąpienie z roszczeniami odszkodowawczymi.

Powyższe znajduje uzasadnienie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02, OTK-A 2003, nr 9, poz. 100, który w odpowiedzi na pytanie prawne w innej sprawie (pytanie NSA z dnia 4 marca 2002 r., II SA/Kr 3761/01, dotyczyło kwestii zgodności z Konstytucją RP pominięcia w art. 91 ust. 1 zdanie drugie u.s.g. "podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej") wyraził pogląd: "Stwierdzenie nieważności uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem rodzi skutki ex tunc - z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Tym samym uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem jest prawnie bezskuteczna. Rezultatem wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest uchylenie wszelkich prawnych skutków, które powstały w okresie od wejścia uchwały w życie do chwili stwierdzenia jej nieważności. Należy wziąć pod uwagę, że rozstrzygnięcie nadzorcze jest aktem władztwa administracyjnego, bowiem służy mu domniemanie legalności (rozstrzygnięcie obowiązuje aż do jego obalenia wyrokiem NSA), a wykonanie obowiązków zeń wynikających może być egzekwowane środkami przymusu administracyjnego".

Przedstawione wyżej rozważania skłaniają zatem do wniosku, że przepis art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. należy tak odczytywać, iż w sytuacji gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zamierzał realizować inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej na danym terenie objętym planem miejscowym uchwalonym przed datą 17 lipca 2010 r., a istniejące zapisy planu będą zawierać zakazy albo będą przyjmować rozwiązania uniemożliwiające lokalizowanie tych inwestycji, to wówczas organ administracji publicznej załatwiający sprawę pozwolenia na budowę inwestycji z zakresu łączności publicznej, obowiązany będzie pomijać te zapisy planu miejscowego, które wprowadzają takie ograniczenia, pod warunkiem, że taka inwestycja będzie zgodna z przepisami odrębnymi. Taka interpretacja przepisu art. 46 ust. 1 w zw. z art. 75 ustawy jest dozwolona i konieczna ze względu na fakt polepszenia sytuacji prawnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na rynku inwestycji celu publicznego dotyczących telekomunikacji. Prawidłowe stosowanie tego przepisu należy także oprzeć o wykładnię systemową, a więc mając na uwadze jego powiązanie z otoczeniem. Hierarchiczna budowa systemu prawa umożliwia usuwanie sprzeczności (niejasności) między normami wyższymi i niższymi poprzez uznanie, że w takim wypadku te ostatnie tracą moc prawną. Zapewnienie tego, by system prawa zachował wewnętrzną harmonię należy tak do prawodawcy jak i do organów stosujących prawo w związku z dokonywaniem właściwej jego wykładni. Ważne jest również dla interpretacji art. 46 ust. w zw. z art. 75 zastosowanie wykładni funkcjonalnej, gdyż znaczenie decydujące ma nie znaczenie słowne ustawy lecz zawarte w nim dążenie do realizacji celu, jakim jest niewątpliwie w tym wypadku przyspieszenie i ułatwienie przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu realizowanie inwestycji telekomunikacyjnych.

Sąd nie stwierdził również aby Rada Miasta K. podejmując uchwałę w zakresie zaskarżonym naruszyła przepisy art. 20 i 22, Konstytucji RP oraz przepis art. 6 ust. 1 u.s.d.g.

Mając na uwadze powyższe skargę jako nieuzasadnioną należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalić.