Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.C. i M.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] r. D.C. i M.C. wnieśli za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...]o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 września

2015 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. kwoty jaką kwestionują, a w szczególności, czy stanowi ją cała wysokość nałożonej kary. Na dokonanie tej czynności wyznaczono termin siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Wartością przedmiotu zaskarżenia może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonym akcie, jej część, a także inna kwota, której przyznania domaga się strona w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie istotą żądania zawartego w skardze (co zostało także przedstawione w odwołaniu) jest zmniejszenie nałożonej przez organ kary pieniężnej poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczących wykroczeń określonych w lp. 1.1, lp. 1.4, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Skarżący jednakże nie wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 49 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni.

Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

W świetle art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie zawiadomienie - o jego złożeniu wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia - w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a). Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a).

Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, przedmiotowe wezwania wobec niezastania skarżących, bezskutecznie dwukrotnie awizowano (po raz pierwszy w dniu 1 października 2015 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Mając powyższe na względzie, należało przyjąć, że powołana korespondencja została skutecznie doręczona skarżącym z dniem 15 października 2015 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza). Oznacza to, że wyznaczony termin do dokonania określonej czynności upłynął w dniu 22 października 2015 r. (tj. w czwartek). Skarżący jednakże do dnia dzisiejszego nie wskazali wartości przedmiotu zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 215 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.